บทที่ 75 จดหมายจากเมืองหลวง

ซ่งชิงเฟิงกอดตอบเธอ "เด็กโง่ เธอเป็นภรรยาของผม ผมเต็มใจทำให้เธอทุกอย่างอยู่แล้ว ไม่ต้องขอบคุณผมหรอก ถ้าเธออยากจะขอบคุณผมจริงๆ ก็ลืมเรื่องแย่ๆ พวกนั้นไปให้หมด แล้วหลังจากนี้ก็มาใช้ชีวิตด้วยกันอย่างมีความสุขเถอะ"

ลู่เหยาพยักหน้าหงึกๆ ผ่านไปครู่หนึ่งถึงได้เอ่ยถามเสียงอู้อี้ "แค่เพราะฉันเป็นภรรยาของคุณเหรอคะ"

ซ่งชิงเฟิงหัวเราะ "ย่อมไม่ใช่แค่นั้นสิ แต่เป็นเพราะเธอคือคนที่ผมรักด้วยต่างหาก"

หัวใจของลู่เหยาพลันเต้นระรัว โพล่งออกไปแทบไม่ทันคิด "พี่ชิงเฟิง ฉันก็รักคุณค่ะ"

พอพูดจบถึงเพิ่งตระหนักได้ว่าตัวเองพูดอะไรออกไป จึงรีบผลักซ่งชิงเฟิงออกด้วยความเขินอายแล้ววิ่งหนีไป

ซ่งชิงเฟิงยิ้มพลางวิ่งตามไป "รอผมด้วยสิ"

"เหยาเหยา ทำไมเธอถึงมาที่ที่ทำการหน่วยผลิตได้ล่ะ"

คงไม่ใช่ว่าได้ยินข่าวแล้วรีบวิ่งมาเหมือนกันหรอกนะ

ลู่เหยาตบหน้าผากตัวเองเบาๆ "เกือบลืมไปเลย ยายเขียนจดหมายมาหาพวกเรา ฉันเพิ่งได้รับเมื่อกี้ เดิมทีตั้งใจจะรอคุณกลับมาก่อนค่อยให้ แต่เห็นว่าถึงเวลากินข้าวแล้วยังไม่เห็นคุณกลับมา ก็เลยออกมาตามค่ะ"

ซ่งชิงเฟิงดีใจ "ยายส่งจดหมายมาเหรอ ไปๆ กลับบ้านกัน"

นับตั้งแต่ส่งของไปให้ยายคราวก่อน แม่เฒ่าชิวก็ส่งของมาให้พวกเขาครั้งหนึ่งเหมือนกัน เป็นเสื้อโค้ตผ้าวูลสีเทาอ่อนสองตัวที่ซื้อจากห้างสรรพสินค้าในเมืองหลวง เป็นของชายหนึ่งตัวของหญิงหนึ่งตัว ดูปราดเดียวก็รู้ว่าให้ลู่เหยากับซ่งชิงเฟิง ลู่เหยาชอบมาก หากไม่ใช่เพราะสภาพอากาศไม่เหมาะ เธอคงอยากจะใส่มันทุกวันไปแล้ว

นี่เป็นจดหมายฉบับที่สามที่แม่เฒ่าชิวเขียนถึงพวกเขา

เมื่อกลับถึงบ้าน ซ่งชิงเฟิงก็เปิดจดหมายออกอย่างใจร้อน ทว่าพออ่านจบ รอยยิ้มบนใบหน้าก็พลันมลายหายไป

หัวใจของลู่เหยากระตุกวูบ ถามด้วยความกังวล "พี่ชิงเฟิง ทางฝั่งยายมีเรื่องอะไรหรือเปล่าคะ"

"ไม่ใช่หรอก ไม่เกี่ยวกับทางนั้น" ซ่งชิงเฟิงลังเลเล็กน้อย แต่ก็ยื่นจดหมายให้ลู่เหยาอยู่ดี

ยายบอกในจดหมายว่า พ่อแม่ของเขารู้เรื่องที่พวกเขาแต่งงานกันแล้ว ทั้งสองโกรธมาก ถึงขั้นอยากจะมาหาเขา ทว่าติดธุระด่วนที่หน่วยงาน ลางานไม่ได้ จึงมาไม่ได้

"พี่ชิงเฟิง พ่อกับแม่ไม่อยากให้คุณแต่งงานกับฉันมากเลยใช่ไหมคะ"

ลู่เหยาถามอย่างไม่สบายใจ

เธอรู้ดีว่าตัวเองเป็นแค่สาวบ้านนอก ส่วนครอบครัวของซ่งชิงเฟิงอยู่ในเมืองใหญ่ ย่อมมองไม่เห็นค่าเธอ การจะไม่เห็นด้วยก็เป็นเรื่องธรรมดา อีกอย่างตอนแต่งงาน ซ่งชิงเฟิงก็บอกเธอแล้วว่าเรื่องที่พวกเขาแต่งงานกันจะบอกแค่ยายคนเดียว ไม่บอกพ่อแม่ของเขา

สีหน้าของซ่งชิงเฟิงเย็นชา "เรื่องของผม ผมตัดสินใจเองได้ ขอแค่ผมชอบเธอ เต็มใจแต่งงานกับเธอก็พอแล้ว พวกเขาจะพอใจหรือไม่ก็ไม่เกี่ยวกับพวกเรา ต่อไปเราก็ไม่ได้ใช้ชีวิตร่วมกับพวกเขาอยู่แล้ว เพราะงั้นเธอไม่ต้องกังวลไปนะ"

"แต่ว่า ต่อไปคุณจะไม่กลับไปอีกแล้วเหรอคะ"

ซ่งชิงเฟิงชะงักไป เมืองหลวงนั้นเขายังต้องกลับไปอยู่ดี

"กลับสิ แต่ไม่ใช่ตอนนี้ ต่อไปพวกเราค่อยกลับไปด้วยกัน เธอเป็นภรรยาของผม เรื่องนี้จะไม่มีวันเปลี่ยนแปลง เหยาเหยา พ่อแม่ของผมมีลูกคนโปรดของตัวเอง และผมคือคนที่ไม่เป็นที่ต้อนรับที่สุด ตั้งแต่เด็กผมปรารถนาให้พ่อแม่รักและเอาใจใส่ผมเหมือนที่ดูแลพี่ชายพี่สาว แต่แม้แต่ความรักแค่นิดเดียวพวกเขาก็ยังไม่คิดจะให้ ผมมีบ้าน แต่กลับรู้สึกเหมือนเป็นส่วนเกิน ยิ่งกว่านั้นในช่วงเวลาที่ผมหมดหนทางและเคว้งคว้างที่สุด พวกเขากลับผลักผมออกจากบ้าน นับแต่วินาทีนั้น ผมก็ไม่มีบ้านอีกต่อไปแล้ว ตอนนี้ผมมีบ้านอีกครั้ง และบ้านหลังนี้คือสิ่งที่เธอมอบให้ผม เพราะงั้นสำหรับผมแล้ว เธอสำคัญกว่าพวกเขา"

ลู่เหยาทั้งซาบซึ้งและปวดใจ พูดอย่างจริงจังว่า "พี่ชิงเฟิง ต่อไปฉันจะอยู่เคียงข้างคุณตลอดไป คุณไปที่ไหนฉันก็จะไปที่นั่น คุณจะไม่ต้องอยู่คนเดียวอีกแล้วนะคะ"

ซ่งชิงเฟิงกอดเธอไว้ พยักหน้าเบาๆ "คำพูดนี้ผมจำขึ้นใจแล้วนะ เธอต้องทำให้ได้ล่ะ"

"ค่ะ"

…

หลังจากเรื่องที่ซ่งชิงเฟิงพาลไปถึงลูกชายของจางซิ่วซิ่วเพราะเรื่องที่นางปล่อยข่าวลือใส่ร้ายลู่เหยา จนไม่ยอมให้ลูกชายของนางเข้าทำงานในโรงงานแพร่สะพัดไปทั่วหน่วยผลิต ชาวบ้านก็มีปฏิกิริยาแตกต่างกันไป อีกหลายบ้านที่ไม่มีคนได้รับเลือกต่างก็นึกถึงสาเหตุนี้ขึ้นมาได้ จึงพากันไปหาหัวหน้าหลินเพื่อแสดงความไม่พอใจ

"หัวหน้าหน่วยผลิต คุณจะปล่อยให้ซ่งชิงเฟิงทำตามอำเภอใจแบบนี้ไม่ได้นะ โรงงานนี้เป็นของหน่วยผลิต พวกเราก็เป็นคนในหน่วยผลิตเหมือนกัน ทำไมพวกปัญญาชนถึงเข้าไปทำงานได้ แต่พวกเรากลับไม่ได้ล่ะ"

"นั่นสิ หัวหน้าหน่วยผลิต ก็แค่พูดนินทาไม่กี่คำ คนที่ถูกนินทามีตั้งเยอะแยะ ใครเขาจะมาตามคิดบัญชีแบบหมอนั่นกัน คนพรรค์นี้นิสัยแย่เกินไปแล้ว จะให้เขาดูแลโรงงานต่อไปไม่ได้หรอก"

"ใช่ ให้เขาไสหัวออกจากโรงงานไปเลย นอกเสียจากว่าเขาจะยอมให้พวกเราเข้าไปทำงาน"

"ถูกแล้ว ไล่ซ่งชิงเฟิงไปซะ เขาไม่ใช่คนของหน่วยผลิตเราเสียหน่อย มีสิทธิ์อะไรมาบงการพวกเรา เด็กเมื่อวานซืนไม่รู้เรื่องอะไรสักอย่าง ยังจะมาชี้นิ้วสั่งการอยู่อีก"

หัวหน้าหลินหน้าดำทะมึน ตบโต๊ะฉาดใหญ่ "หุบปากกันให้หมด!"

หลายคนพลันเงียบเสียงลงอย่างกระอักกระอ่วน

"ไล่ซ่งชิงเฟิงไปงั้นเรอะ พวกแกมีสูตรทำเต้าหู้หรือไง หรือว่าพวกแกขายเต้าหู้ออก?"

สามีของจางซิ่วซิ่วเอ่ยขึ้นมา "หัวหน้าหน่วยผลิต ตอนนี้โรงงานก็เข้ารูปเข้ารอยแล้วไม่ใช่เหรอ เรื่องขายเต้าหู้ก็มีพวกหานเหลียงจวิ้นอยู่ ถึงไม่มีซ่งชิงเฟิงก็ไม่เห็นจะเป็นไร อย่างมากก็แค่คืนเงินที่เขาลงทุนไปตอนแรกให้เขาก็สิ้นเรื่อง"

เขาคิดไว้เสียดิบดี ขอเพียงซ่งชิงเฟิงออกไปจากโรงงาน คนที่มีอำนาจตัดสินใจในโรงงานก็จะเป็นพวกกรรมการหน่วยผลิตอย่างหัวหน้าหลิน ซึ่งเป็นคนกันเอง ทั้งยังไม่เคยบาดหมางกัน ขอแค่อ้อนวอนดีๆ สักหน่อย ลูกๆ ของพวกเขาก็จะได้เข้าไปทำงานในโรงงานแล้ว

สวรรค์เท่านั้นที่รู้ว่าตอนที่ได้ยินจากปากคนอื่นว่าลูกชายเข้าทำงานในโรงงานไม่ได้เพราะปากเสียๆ ของจางซิ่วซิ่วนั้น เขาโกรธขนาดไหน ตอนนั้นถึงขั้นลงไม้ลงมือกับจางซิ่วซิ่วไปแล้ว แต่ในเมื่อเรื่องมันเกิดขึ้นแล้ว ก็ต้องหาทางแก้ไข เขาจึงไปรวบรวมคนจากอีกหลายบ้านที่ไม่มีคนได้รับเลือกมาด้วยกัน

พวกเขารวมตัวกันมาฟ้องหัวหน้าหน่วยผลิต หัวหน้าหน่วยผลิตจะทอดทิ้งพวกเขาไม่ได้เด็ดขาด

หัวหน้าหลินเติบโตมาในหน่วยผลิตหลางซาน มีหรือจะไม่รู้สันดานของอีกฝ่าย "หุบปากไปเลย ไอ้พวกไม่รู้เรื่องรู้ราวแล้วเอาแต่พ่นเรื่องไร้สาระ ถ้าไม่ใช่เพราะแกคุมเมียตัวเองไม่ได้ เอ้อร์หวาจื่อบ้านแกจะพลอยโดนพวกแกดึงให้เดือดร้อนไปด้วยไหม? เป็นพ่อเป็นแม่ไม่รู้จักสั่งสมบุญให้ลูก ยังจะคอยดึงแข้งดึงขา เอ้อร์หวาจื่อมีพ่อแม่แบบพวกแกนี่มันซวยไปแปดชาติแท้ๆ"

หัวหน้าหลินโกรธจัดจริงๆ คำพูดคำจาจึงไม่ไว้หน้าใครทั้งนั้น

ไม่คิดดูบ้างว่าซ่งชิงเฟิงเป็นคนยังไง จะยอมให้พวกเขาถีบหัวส่งหลังจากสร้างโรงงานจนรุ่งเรืองได้งั้นหรือ? อย่าว่าแต่พวกเขาไม่มีทางทำเรื่องแบบนั้นเลย ต่อให้ทำแบบนั้นจริงๆ เขากล้ารับประกันได้เลยว่าโรงงานนี้ก็คงเปิดได้ถึงแค่นี้ ไม่ต้องรอให้ถึงปีใหม่ก็เจ๊งแล้ว

จากการได้ร่วมงานกันมาช่วงนี้ หัวหน้าหลินมั่นใจว่าตัวเองพอจะเข้าใจซ่งชิงเฟิงอยู่บ้าง หมอนั่นทำเรื่องแบบนี้ลงคอแน่ๆ

สามีของจางซิ่วซิ่วถูกด่าจนหน้าเขียวคล้ำ ไม่กล้าโมโหใส่หัวหน้าหลิน จึงหันไปพาลใส่คนที่มาด้วยกัน "พวกแกก็พูดอะไรบ้างสิ คิดแต่จะมุดหัวอยู่ข้างหลังฉัน ให้ฉันออกหน้าไปเป็นศัตรูกับคนอื่น แล้วพวกแกจะรอฮุบผลประโยชน์หรือไง?"

คนอื่นๆ ต่างมีสีหน้ากระอักกระอ่วน

หนึ่งในนั้นจึงเอ่ยขึ้นว่า "หัวหน้าหน่วยผลิต พวกเราคุมผู้หญิงที่บ้านไม่ดีจริงๆ นั่นแหละ ปล่อยให้ไปล่วงเกินซ่งชิงเฟิงเข้า แต่นี่มันไม่เกี่ยวกับเด็กๆ ในบ้านนี่นา จะมาตัดสิทธิ์ไม่ให้เด็กๆ ไปทำงานในโรงงานเพียงเพราะเรื่องขี้ประติ๋วแค่นี้ไม่ได้หรอก มันเกินไปแล้ว"

"ใช่แล้วหัวหน้าหน่วยผลิต เรื่องมันไม่ควรทำกันแบบนี้"

"แล้วพวกแกอยากจะให้ทำยังไง? จะให้ฉันไปก้มหัวขอร้องแทนพวกแกงั้นเรอะ?"

ติดตามแฟนเพจ : minibunny และ Youtube : minibunny ฟังนิยายเสียง