บทที่ 74 ขอบคุณสำหรับทุกสิ่งที่ทำให้ฉัน

จางซิ่วซิ่วเหงื่อกาฬแทบแตกพลั่ก ละล่ำละลักอธิบาย “ฉันไม่ได้คิดไปไกลขนาดนั้น อีกอย่าง…อีกอย่างเรื่องมันก็ไม่ได้เกิดขึ้นสักหน่อย ไม่ได้ร้ายแรงขนาดที่คุณพูดหรอก”

ประโยคท้ายๆ นั้นแผ่วเบาลงเรื่อยๆ ภายใต้สายตาเย็นชาดุดันของซ่งชิงเฟิง

“ใช่ เรื่องพวกนั้นไม่เกิดขึ้น แต่นั่นเป็นเพราะผมแต่งงานกับเหยาเหยา ข่าวลือมันถึงได้สงบลง แต่นั่นไม่ได้หมายความว่าคุณไม่เคยทำเรื่องพวกนี้ ไม่ได้แปลว่าคุณไม่ได้สร้างความเสียหายให้เรา ผมแค่พูดถึงคุณนิดๆ หน่อยๆ คุณก็จะเป็นจะตายอยู่ที่นี่ หาว่าผมจะบีบคุณให้ตาย ตอนนั้นทำไมถึงไม่คุมปากตัวเองให้ดีล่ะ”

จางซิ่วซิ่วถูกซ่งชิงเฟิงตอกกลับจนอับอายแทบแทรกแผ่นดินหนี “ปัญญาชนซ่ง ฉันรู้ตัวว่าผิดแล้ว ต่อไปจะไม่พูดอีกแล้ว ฉันสัญญาว่าจะคุมปากตัวเองให้ดี”

“เหอะ คุณคุมปากตัวเองให้ดีมันก็เป็นเรื่องที่สมควรทำอยู่แล้ว จะมาสัญญากับผมทำไม หรือคุณคิดว่าพอมาสัญญากับผมแล้ว ผมจะยอมให้ลูกชายคุณเข้าทำงานในโรงงาน?”

อย่าว่าอย่างนั้นอย่างนี้เลย จางซิ่วซิ่วคิดแบบนั้นจริงๆ

“ผมจะบอกคุณให้ว่า ไม่มีทาง ผมเป็นคนใจแคบแถมยังเจ้าคิดเจ้าแค้น เรื่องเลวๆ ที่คุณเคยทำไว้ ต่อให้คุณจะลืมไปเอง แต่ผมไม่มีวันลืม”

จางซิ่วซิ่วทั้งตื่นตระหนกทั้งโกรธจัด ถลึงตาใส่ซ่งชิงเฟิง “คุณทำแบบนี้ไม่ได้นะ! ปากก็ปากฉัน มันไปเกี่ยวอะไรกับเอ้อร์หวาจื่อบ้านฉันด้วย เขาไม่ได้ทำอะไรสักหน่อย เขาผิดอะไร คุณมันใช้อำนาจแก้แค้นส่วนตัว!”

“ใช่ ผมกำลังใช้อำนาจแก้แค้นส่วนตัว ส่วนลูกชายคุณน่ะ ความผิดที่ใหญ่ที่สุดของเขาก็คือตอนที่คุณทำเรื่องพวกนั้น เขาไม่ได้ห้ามปรามคุณ ไม่ได้คุมปากพล่อยๆ ของคุณให้ดี”

ซ่งชิงเฟิงทำสีหน้าแบบ ‘แล้วคุณจะทำอะไรผมได้’ ทำเอาจางซิ่วซิ่วจนปัญญาไปหมด

“ปัญญาชนซ่ง ฉันรู้ผิดแล้วจริงๆ คุณให้เอ้อร์หวาจื่อบ้านฉันเข้าโรงงานเถอะนะ เอ้อร์หวาจื่อบ้านฉันทำงานเก่งมากจริงๆ เวลาทำงานในแปลงนาก็ได้ตั้งสิบคะแนนแรงงาน ไม่เชื่อคุณถามหัวหน้าหน่วยผลิตดูสิ หัวหน้าหน่วยผลิต ช่วยพูดจาดีๆ ให้เอ้อร์หวาจื่อบ้านฉันหน่อยเถอะ ฉันมันปากไม่มีหูรูดเอง เดี๋ยวฉันจะไปขอโทษลู่เหยา จะให้ฉันคุกเข่าโขกหัวให้เธอก็ยังได้ อย่าตัดสิทธิ์ไม่ให้เอ้อร์หวาจื่อเข้าโรงงานเลยนะ ฉันกราบขอร้องพวกคุณล่ะ”

หัวหน้าหลินได้แต่ถอนหายใจ รู้แบบนี้แล้วทำไมตอนนั้นถึงทำลงไปเล่า

จางซิ่วซิ่วไม่ได้เพิ่งทำเรื่องแบบนี้เป็นครั้งแรก ปกติก็ชอบนินทาเรื่องบ้านโน้นบ้านนี้ ทะเลาะกับคนในหมู่บ้านเป็นประจำ พอทะเลาะหนักเข้าก็มีลงไม้ลงมือ พอเรียกมาอบรมสั่งสอน ตอนนั้นก็รับปากดิบดี แต่พอลับหลังก็กลับไปเป็นเหมือนเดิม สันดานแก้ไม่หาย

คราวนี้ซ่งชิงเฟิงตั้งใจจะสั่งสอนเธอ เขาเองก็เข้าไปก้าวก่ายไม่ได้ เสียดายก็แต่เอ้อร์หวาจื่อที่มีแม่แบบนี้

หัวหน้าหลินนิ่งเงียบไม่ยอมพูดอะไร

“เลขาพรรค”

ซุนฉางเหอก้มหน้าจิบน้ำชา ทำเป็นมองไม่เห็น

ฉางซานกับเจียงไห่ยิิ่งเงียบกริบยิ่งกว่าใคร ตอนที่เกิดเรื่องขึ้นใหม่ๆ ใช่ว่าพวกเขาจะไม่เคยออกหน้าเตือน แต่พวกป้าปากหอยปากปูในหมู่บ้านพอรวมกลุ่มกันก็ไม่เคยฟังใคร โชคดีที่ลู่เหยารีบแต่งงานกับซ่งชิงเฟิง ข่าวลือถึงได้ซาลงไป

พวกเขานึกว่าเรื่องมันผ่านไปแล้ว ไม่คิดเลยว่าซ่งชิงเฟิงจะมารอเช็กบิลเอาตอนนี้

จางซิ่วซิ่วเห็นว่าไม่มีใครยอมช่วยเธอสักคน ทั้งโกรธทั้งเสียใจ และยังเคียดแค้นซ่งชิงเฟิงที่มองว่าเขาทำเรื่องเล็กให้เป็นเรื่องใหญ่ แค่เรื่องขี้ผงแค่นี้กลับตามกัดไม่ปล่อย

“ปัญญาชนซ่ง ฉันคุกเข่าให้คุณเลยเอ้า!”

จางซิ่วซิ่วลุกขึ้นมาแล้วทรุดตัวคุกเข่าลงตรงหน้าซ่งชิงเฟิงทันที โชคดีที่ซ่งชิงเฟิงเบี่ยงตัวหลบได้ทัน

สีหน้าของเขาบึ้งตึงอย่างยิ่ง อย่างไรเสียจางซิ่วซิ่วก็รุ่นราวคราวเดียวกับแม่ของเขา การที่เธอมาคุกเข่าให้เขาแบบนี้ คนอื่นจะมองว่าเขากดดันจนเกินไป บีบให้ผู้อาวุโสต้องมาคุกเข่าให้คนรุ่นหลัง จากที่เป็นฝ่ายถูกก็จะกลายเป็นฝ่ายผิดเอาได้

ซ่งชิงเฟิงมองเธอด้วยใบหน้าเคร่งขรึม “ด่าสู้ไม่ได้ก็คิดจะใช้ศีลธรรมมากดดันผมงั้นเหรอ คุณคิดว่าทำแบบนี้แล้วผมจะเปลี่ยนใจหรือไง ผมจะบอกให้ว่า ฝันไปเถอะ ลูกชายคุณผมไม่รับแน่นอน ถ้าเขาจะโทษ ก็ให้โทษที่มีแม่อย่างคุณ แม่ที่ปากพล่อยแถมยังสร้างแต่เรื่อง!”

“ปัญญาชนซ่ง คุณ—”

“แม่!”

เอ้อร์หวาจื่อที่ได้ยินข่าวรีบวิ่งกระหืดกระหอบเข้ามา ขัดคำพูดของจางซิ่วซิ่ว “หยุดพูดได้แล้ว รีบลุกขึ้นแล้วกลับบ้านเดี๋ยวนี้!”

จางซิ่วซิ่วไม่ยอมลุก ดึงมือเอ้อร์หวาจื่อไว้พลางร้องไห้คร่ำครวญ “เอ้อร์หวาจื่อของแม่ แม่ผิดต่อแกจริงๆ ถ้าไม่ใช่เพราะแม่ไปทำให้ปัญญาชนซ่งเคือง เขาก็คงไม่ตัดสิทธิ์แก เอ้อร์หวาจื่อเอ๊ย ต่อไปแกจะทำยังไงล่ะ ทั้งที่ฉลาดแล้วก็ขยันทำงานขนาดนี้แท้ๆ แต่กลับไม่ได้รับโอกาสแข่งขันอย่างเป็นธรรม แกมันน่าสงสารเกินไปแล้ว”

ซ่งชิงเฟิงมองจางซิ่วซิ่วที่เล่นละครตบตาสารพัดท่าทางพลางแค่นยิ้มในใจ ผู้หญิงคนนี้ยังไม่สำนึกผิดจริงๆ เลยสักนิด ไม่อย่างนั้นคงไม่พ่นคำพูดแบบนี้ออกมา น่าเสียดายที่คนอย่างเขาไม่กลัวการเอากรอบศีลธรรมมากดดันที่สุด เพราะเขาไม่ได้มีไอ้สิ่งที่เรียกว่าศีลธรรมนั่นอยู่แล้ว

ส่วนเอ้อร์หวาจื่อนั้นหน้าแดงก่ำ ไม่กล้าแม้แต่จะสบตาซ่งชิงเฟิง เขาออกแรงดึงตัวจางซิ่วซิ่วให้ลุกขึ้นจากพื้น แล้วคำรามเสียงต่ำด้วยความอับอายปนโมโห “แม่ พอเถอะ! ยังขายหน้าไม่พออีกเหรอ จะกลับไม่กลับ ถ้าไม่กลับผมจะไปแล้วนะ!”

จางซิ่วซิ่วหันไปมองซ่งชิงเฟิง “ปัญญาชนซ่ง—”

ซ่งชิงเฟิงเอ่ยด้วยสีหน้าเย็นชา “ถ้าอยากจะเล่นงิ้วต่อก็ตามสบาย”

คำพูดที่เหลือของจางซิ่วซิ่วติดค้างอยู่ที่คอหอยทันที ไอ้ซ่งชิงเฟิงคนนี้มันหัวแข็งไม่ยอมลงให้ใครจริงๆ! นี่จะต้องให้เธอบากหน้าแก่ๆ ไปขอโทษนังเด็กเมื่อวานซืนอย่างลู่เหยาจริงๆ งั้นเหรอ แล้วเธอจะเอาหน้าไปไว้ที่ไหน

ความเคียดแค้นของเธอมันรุนแรงจนกระทั่งไม่ใช่แค่ซ่งชิงเฟิง แม้แต่พวกหัวหน้าหลินก็ยังสัมผัสได้ ต่างคนต่างส่ายหน้าอยู่ในใจ นิสัยแบบนี้ ต่อให้เอ้อร์หวาจื่อจะเก่งแค่ไหนก็รับเข้ามาไม่ได้ ไม่อย่างนั้นวันข้างหน้าถ้าเอ้อร์หวาจื่อทำงานผิดพลาดแล้วโดนหัวหน้าตำหนิขึ้นมา จางซิ่วซิ่วคงได้มาอาละวาดจนโรงงานแตกแน่

เอ้อร์หวาจื่อรู้สึกอับอายจนแทบแทรกแผ่นดินหนี พอเห็นว่าจางซิ่วซิ่วคิดจะโวยวายต่อ เขาก็ทิ้งเธอแล้ววิ่งเตลิดไปทันที

จางซิ่วซิ่วรีบวิ่งตามไป “เอ้อร์หวาจื่อ แกจะไปไหน รอแม่ด้วย!”

เมื่อเรื่องวุ่นวายจบลง ฉางซานมองซ่งชิงเฟิงเหมือนอยากจะพูดอะไรแต่ก็กลืนคำพูดลงไป

ซ่งชิงเฟิงโบกมือ “เรื่องที่เหลือเอาไว้วันหลังค่อยคุยกันเถอะครับ ผมขอตัวกลับบ้านก่อน”

คนอื่นๆ ได้ยินดังนั้นก็ไม่ว่าอะไรต่อ

พอซ่งชิงเฟิงก้าวพ้นประตูออกมา ก็เห็นลู่เหยายืนอยู่ข้างประตู ไม่รู้ว่าเธอมาถึงตั้งแต่เมื่อไหร่ และได้ยินไปมากแค่ไหน แต่ดูจากดวงตาที่แดงก่ำคู่นั้นแล้ว คงจะมายืนอยู่นานพอสมควร

ซ่งชิงเฟิงคว้ามือเธอมากุมไว้ทันที เอ่ยด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน “ไปเถอะ เรากลับบ้านกัน”

ลู่เหยาเดินตามหลังซ่งชิงเฟิงไปอย่างว่าง่าย

พากันเดินออกมาได้สักพัก ลู่เหยาถึงได้สูดจมูกแล้วเอ่ยเสียงเบา “พี่ชิงเฟิง ขอบคุณนะคะ”

น้ำเสียงนั้นอู้อี้ขึ้นจมูก

ซ่งชิงเฟิงหลุดขำออกมา “เรื่องแค่นี้มีอะไรต้องขอบคุณกัน ผมเป็นสามีของเธอ จะทำอะไรให้เธอมันก็เป็นเรื่องที่สมควรทำอยู่แล้ว”

ลู่เหยาส่ายหน้า เรื่องที่สมควรทำมันจะมีมากมายขนาดนั้นได้ยังไง

“พี่ชิงเฟิง ฉันไม่คิดเลยว่าพี่ยังจำเรื่องพวกนั้นได้”

น้อยใจไหม?

แน่นอนว่าย่อมน้อยใจ การช่วยชีวิตคนซึ่งเป็นการกระทำที่บริสุทธิ์ใจแท้ๆ แต่เพราะพวกที่เห็นเหตุการณ์เอาไปใส่สีตีไข่ มันถึงได้กลายเป็นเรื่องคาวโลกีย์ จนเธอเกือบจะเสียชื่อเสียงไปจนหมดสิ้น

พ่อกับแม่นอนกระสับกระส่ายถอนหายใจทั้งคืน พี่ชายกับน้องชายก็โกรธแค้นจนแทบอกแตก แต่พวกเขาจะไปโทษซ่งชิงเฟิงได้หรือ?

แม่ไปหาเรื่องพวกที่ปล่อยข่าวลือ ไม่รู้ว่าทะเลาะกับคนพวกนั้นไปกี่รอบจนเกือบจะลงไม้ลงมือกัน เธอไม่อยากให้พ่อแม่ต้องเป็นห่วง จึงทำได้เพียงแสร้งทำเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น คอยปลอบใจพวกเขา แต่ความคับแค้นใจกลับยิ่งพอกพูนขึ้นทุกวัน

เธอไม่มีความสุขเลย ไม่มีความสุขเอามากๆ บางทีหากวันหนึ่งความทุกข์และความอัดอั้นมันสะสมจนถึงขีดสุด เธออาจจะคิดสั้นทำเรื่องอย่างที่ซ่งชิงเฟิงพูดขึ้นมาจริงๆ ก็ได้

ลู่เหยาไม่สนแล้วว่าจะมีใครเห็นหรือไม่ เธอโผเข้ากอดซ่งชิงเฟิงไว้ สองแขนโอบรอบเอวของเขาแน่น แล้วสะอื้นไห้ออกมา “พี่ชิงเฟิง ขอบคุณสำหรับทุกอย่างที่พี่ทำให้ฉันนะคะ”

ติดตามแฟนเพจ : minibunny และ Youtube : minibunny ฟังนิยายเสียง