บทที่ 73 ใช่ ผมกำลังแก้แค้นป้าอยู่

ความดีใจบนใบหน้าของจางซิ่วซิ่วแข็งค้างไปในพริบตา เธอมองซ่งชิงเฟิงอย่างไม่อยากจะเชื่อ “ปัญญาชนซ่ง เมื่อกี้เธอว่าไงนะ”

ซ่งชิงเฟิงมีสีหน้าเย็นชา “เอ้อร์หวาจื่อบ้านป้า รวมถึงคนอื่นๆ ในบ้านป้า ผมไม่เห็นด้วยที่จะให้เข้าโรงงานทั้งนั้นครับ”

พอจางซิ่วซิ่วได้ยินก็ร้อนใจขึ้นมาทันที เอ่ยปากซักไซ้ “เธอมีสิทธิ์อะไรมาทำแบบนี้ ตัวเองก็ไม่ใช่กรรมการหน่วยผลิตสักหน่อย!”

“มีสิทธิ์ตรงที่สูตรเป็นของผม ผมลงเงินเยอะที่สุด ของก็เป็นผมที่หาทางขายออกไป แล้วตอนนี้โรงงานผมก็เป็นคนดูแล”

จางซิ่วซิ่วชะงักไป หันไปมองคนอื่นๆ ที่เหลือ “พวกคุณจะไม่ห้ามเขาหน่อยเหรอ พวกคุณถึงเป็นกรรมการนะ!”

ฉางซานโบกมือ “พวกฉันมันจะมีน้ำยาอะไร ก็แค่พวกไร้ความสามารถที่ดีแต่ขี้อิจฉาคนอื่นเท่านั้นแหละ คำพูดของฉันมันไม่มีน้ำหนักหรอก”

ส่วนซุนฉางเหอกล่าวว่า “จางซิ่วซิ่ว โรงงานนี้ไม่ใช่บ้านเธอเปิด จะรับคนหรือไม่รับคน พวกเราก็มีการพิจารณาของตัวเอง ถ้าเธอไม่พอใจก็กลั้นเอาไว้ อย่ามาสร้างเรื่องที่นี่ ไม่อย่างนั้นจะหักคะแนนแรงงานเธอ”

“มีสิทธิ์อะไรมาหักคะแนนแรงงานฉัน ฉันไม่ได้มาสร้างเรื่องนะ ฉันแค่มาถามพวกคุณว่าทำไมไม่เอาเอ้อร์หวาจื่อบ้านฉัน จะไม่ให้ฉันถามเลยหรือไง พวกคุณจะเผด็จการเกินไปแล้ว”

“เหตุผลผมก็บอกไปแล้ว ผมไม่เห็นด้วยที่จะรับคนบ้านป้า อย่าว่าแต่เอ้อร์หวาจื่อบ้านป้าจบแค่มัธยมต้นเลย ต่อให้เขาจบมหาวิทยาลัยมา ผมก็ไม่เอา” ซ่งชิงเฟิงเอ่ยปากอย่างไม่ช้าไม่เร็ว

เสียงของจางซิ่วซิ่วแหลมสูงขึ้นมาทันควัน “ทำไมล่ะ?!”

“เพราะป้าไงครับ” ซ่งชิงเฟิงจ้องมองจางซิ่วซิ่วเขม็ง “เพราะปากของป้านั่นแหละ ตอนนั้นเรื่องที่ลู่เหยาช่วยชีวิตผม ป้าเป็นคนเห็นกับตาใช่ไหมล่ะ รู้ทั้งรู้ว่าตอนนั้นเธอกำลังช่วยคน แต่ป้ากลับหันไปบอกคนอื่นว่าพวกเราจูบกัน ผมเอาเปรียบผู้หญิงแล้วไม่รับผิดชอบ ต้องเป็นเพราะลู่เหยาใจง่ายแน่ๆ ป้าพูดจาแบบนั้นออกไป ไม่รู้หรือไงว่าจะส่งผลยังไงกับคนอื่นบ้าง”

จางซิ่วซิ่วอ้ำอึ้งไปทันที สายตาล่อกแล่ก

“ฉันไม่ได้เห็นเองสักหน่อย ฉันก็ฟังคนอื่นเขาพูดมาเหมือนกัน ฉันก็แค่พูดตามที่คนอื่นบอกมาแค่นั้นเอง”

คำพูดนี้ แม้แต่ตัวเธอเองพูดออกมาก็ยังฟังดูไม่เต็มเสียง

คนอื่นๆ ที่ได้ยินต่างพากันส่ายหน้า ต่อหน้าเจ้าตัวยังจะมาพูดจาไร้สาระอยู่อีก ปากเปราะขนาดนี้ ใครเขาจะอยากได้ลูกบ้านเธอเข้าทำงานก็แปลกแล้ว

“ใครพูด ป้าบอกมาสิ ผมจะได้ไปเอาเรื่องถูกคน”

จางซิ่วซิ่วหลบสายตา “เรื่องมันตั้งนานมาแล้ว ฉัน…ฉันจะไปจำได้ยังไง คนพูดกันตั้งเยอะแยะ ฉัน…ฉันก็แค่พูดปากพล่อยตามเขาไปเฉยๆ”

ซ่งชิงเฟิงสีหน้าขรึมลง “เพราะความปากพล่อยของป้า ลู่เหยาถึงเกือบจะถูกข่าวลือบีบจนตาย”

“ใครบีบให้มันตาย มันก็ยังอยู่ดีไม่ใช่หรือไง อีกอย่าง ตอนนี้พวกเธอก็แต่งงานกันแล้ว มันก็ไม่เห็นเป็นอะไรนี่ ก็จบแล้วไม่ใช่เหรอ เป็นผู้ชายอกสามศอกแท้ๆ ยังจะมาถือสาหาความกับผู้หญิงอย่างฉัน หน้าไม่อาย ยังเป็นผู้ชายอยู่หรือเปล่า”

“ใช่ ผมจะถือสาหาความกับป้าให้ถึงที่สุดนี่แหละ นี่โชคดีที่ลู่เหยาไม่เป็นอะไร ไม่อย่างนั้นตอนนี้มันจะไม่ใช่แค่ไม่รับลูกบ้านป้าเข้าโรงงานแน่”

สีหน้าของจางซิ่วซิ่วเปลี่ยนไปเปลี่ยนมา ก่นด่าด้วยความโกรธ “ซ่งชิงเฟิง แกมันแก้แค้น!”

“ใช่ ผมกำลังแก้แค้นป้า ตราบใดที่ผมยังอยู่ตรงนี้ ลูกบ้านป้าก็อย่าหวังว่าจะได้เข้าโรงงาน! เว้นแต่ว่าป้าจะสำนึกผิดจากใจจริง ไปขอโทษลู่เหยา แล้วได้รับการให้อภัยจากเธอ ผมซ่งชิงเฟิงพูดคำไหนคำนั้น!”

“แก…แก…แกเชื่อไหมว่าฉันจะไปฟ้องผู้นำคอมมูน!”

ซ่งชิงเฟิงมีสีหน้าสงบนิ่ง “ได้สิ ป้าไปเลย ไปให้เต็มที่เลย พอผู้นำคอมมูนมา ผมจะได้ถามท่านพอดีว่า กุข่าวลือเสียหายจนเกือบจะบีบคนให้ตายมันมีความผิดข้อหาอะไร ต้องส่งไปดัดสันดานด้วยการใช้แรงงานไหม”

จางซิ่วซิ่วคิดไม่ถึงว่าซ่งชิงเฟิงที่เป็นผู้ชายแท้ๆ จะปากคอเราะร้ายขนาดนี้ ถึงกับเถียงกับเธอได้เป็นฉากๆ ไม่สิ ทุกคำพูดของเขาแทงใจดำเธอจนมิด เธอกลับเป็นฝ่ายเถียงสู้เขาไม่ได้เสียเอง

จางซิ่วซิ่วสติแตก ตะโกนลั่น “ก็แค่ว่าลู่เหยาไปไม่กี่คำเองไม่ใช่เหรอ ใครบ้างไม่นินทาลับหลังคนอื่น พูดแค่คำสองคำเนื้อคงไม่หลุดหรอก มีแต่ลู่เหยาบ้านแกนั่นแหละที่ล้ำค่าแตะต้องไม่ได้ พูดไม่ได้เลยสินะ! เอาอย่างนี้สิ ฉันยอมให้แกพูดคืนบ้างก็ได้!”

เธอคิดว่าพอพูดแบบนี้แล้ว ซ่งชิงเฟิงคงจะหมดคำพูด

ใครจะรู้ว่าซ่งชิงเฟิงจะเอ่ยขึ้นว่า “ได้สิครับ งั้นตอนนี้ผมจะออกไปบอกคนอื่นว่า ป้าแอบสวมเขาให้ผัวตัวเอง ไปยื้อยุดฉุดกระชากกับคนฆ่าหมูของหน่วยผลิตข้างๆ”

“แกโกหก ฉันไม่ได้ทำ!”

“ผมเห็นกับตาตัวเอง เมื่อบ่ายวันหนึ่งเมื่อเดือนก่อน ตอนที่ผมออกไปรับของ บังเอิญเห็นป้ากับเขายืนยื้อยุดฉุดกระชากกันอยู่ใต้ต้นไม้ใหญ่ริมแม่น้ำ ท่าทางสนิทสนมกันเป็นพิเศษ”

พวกฉางซานเห็นซ่งชิงเฟิงพูดจาเป็นตุเป็นตะ ชั่วขณะนั้นสายตาที่มองจางซิ่วซิ่วก็เปลี่ยนไป ใครบ้างไม่รู้ว่าผัวของจางซิ่วซิ่วอารมณ์ร้าย เอะอะก็ลงไม้ลงมือระบายอารมณ์ใส่เมีย ยิ่งถ้าเมาเหล้าก็ยิ่งชอบซ้อมเมีย ถ้าจางซิ่วซิ่วจะปันใจให้คนอื่นเพราะเรื่องนี้ มันก็ฟังดูมีเหตุผลอยู่

“กรี๊ดดด—ซ่งชิงเฟิง ไอ้ชาติชั่ว ฉันจะสู้ตายกับแก!”

จางซิ่วซิ่วกรีดร้องออกมาคำหนึ่ง แล้วพุ่งเข้าใส่ซ่งชิงเฟิง

ซ่งชิงเฟิงย่อมไม่ยอมยืนอยู่เฉยๆ ให้โดนทำร้าย เขาเบี่ยงตัวหลบวูบเดียว จางซิ่วซิ่วก็พุ่งชนความว่างเปล่า ล้มคว่ำหน้ากระแทกพื้นเข้าอย่างจัง

เสียงกระแทกดังตุ้บ ฟังดูแล้วน่าจะเจ็บไม่น้อย

ฉางซานสูดปาก ชั่วขณะนั้นก็ไม่รู้จะพูดอะไรดี

จางซิ่วซิ่วเจ็บจนลุกไม่ขึ้นไปชั่วขณะ สองมือทุบพื้น ร้องไห้โฮออกมา

“ฉันไม่อยู่มันแล้ว แกจะบีบให้ฉันตายใช่ไหม ฉันเป็นคนดีๆ มีศักดิ์ศรี แกกลับมาหาว่าฉันกับคน…กับคน…ฉันไม่มีหน้าจะอยู่เป็นคนแล้ว ฉันตายๆ ไปซะดีกว่า”

ซ่งชิงเฟิงมองดูด้วยสายตาเย็นชา คิ้วและดวงตาคมปลาบ รอจนเธอร้องไห้จนพอใจแล้ว ถึงได้เอ่ยปากเรียบๆ “ผมก็แค่พูดปากพล่อยไปคำเดียวเอง ใครบ้างไม่นินทาลับหลังคนอื่น พูดถึงป้าแค่คำเดียว เนื้อป้าก็ไม่ได้หลุดสักหน่อย ทำไมถึงกลายเป็นจะบีบให้ป้าตายไปได้ล่ะ ป้ามีค่าสูงส่งมาจากไหนถึงแตะต้องไม่ได้เลย?”

เอาละสิ นี่มันยกเอาคำพูดที่จางซิ่วซิ่วเพิ่งว่าลู่เหยาเมื่อกี้ ย้อนคืนให้เธอทุกกระเบียดนิ้วเลยนี่นา

มุมปากของฉางซานกระตุก หัวหน้าหลินกับซุนฉางเหอก็พูดไม่ออกไปตามๆ กัน ปัญญาชนซ่งคนนี้ความแค้นฝังลึกจริงๆ แต่เรื่องฝีปากของจางซิ่วซิ่วพวกเขาก็เคยเจอกันมาหมดแล้ว จึงไม่ได้รู้สึกสงสารแต่อย่างใด

“ตกลงว่า เมื่อกี้ที่เธอพูดนั่นเรื่องโกหกเหรอ” ฉางซานเอ่ยถาม

ซ่งชิงเฟิงแบมือทั้งสองข้าง “ก็บอกแล้วไงครับว่าแค่พูดปากพล่อยไปเรื่อย”

จิ๊ๆ…

เสียงร้องไห้ของจางซิ่วซิ่วหยุดชะงักไปทันที

เธอได้แต่มองซ่งชิงเฟิงตาค้าง

ซ่งชิงเฟิงหลุบตามองเธอ “ตอนนี้รู้ถึงอานุภาพของการพูดปากพล่อยแล้วใช่ไหม วันนี้ขนาดมีแค่พวกเราไม่กี่คน ป้ายังทนไม่ไหวเลย แต่ตอนที่ป้าพูดถึงลู่เหยา มีคนตั้งเท่าไหร่ที่ได้ยิน ลู่เหยาเพิ่งจะเป็นเด็กสาวอายุสิบแปด ป้าไม่เคยคิดบ้างเลยเหรอว่าเธอได้ยินคำพูดพวกนั้นแล้วจะเป็นยังไง ถ้าเธอคิดสั้นจนฆ่าตัวตายเพราะคำพูดของป้าขึ้นมาจริงๆ ป้าก็คือฆาตกร แล้วครึ่งชีวิตที่เหลือของป้าจะยังนอนหลับลงอีกไหม”

จางซิ่วซิ่วหน้าซีดเผือด แววตาลนลาน “ฉัน…ตอนนั้นฉันไม่ได้คิดอะไรมากขนาดนั้น ฉันก็แค่ปากสว่าง ฉันไม่ได้มีเจตนาร้ายนะ”

“แต่คำพูดพวกนั้นของป้ามันทำร้ายลู่เหยาเข้าจริงๆ แล้วก็ทำร้ายผมด้วย ตอนนั้นลู่เหยากำลังช่วยคน เธอช่วยชีวิตคนไว้หนึ่งชีวิต แต่เพราะคำพูดของป้า เธอกลายเป็นผู้หญิงใจง่าย ส่วนผมกลายเป็นไอ้คนสารเลวลามก ถ้าไม่ใช่เพราะผมบังเอิญชอบลู่เหยาและยินดีที่จะแต่งงานกับเธอ ป้าเคยคิดไหมว่าผลลัพธ์มันจะเป็นยังไง”

จางซิ่วซิ่วได้แต่อึกอักพูดไม่ออก

ซ่งชิงเฟิงแค่นยิ้มเย็น “ป้าคงไม่เคยคิดสินะ งั้นผมจะบอกให้ เพราะคำพูดของป้า ลู่เหยาต้องเสียชื่อเสียงจนป่นปี้ ไม่มีครอบครัวดีๆ ที่ไหนยอมแต่งเธอเข้าบ้าน สุดท้ายถ้าเธอไม่แต่งกับคนระยำ ก็คงคิดสั้นจนต้องจบชีวิตตัวเอง ส่วนผมก็ต้องติดตราบาปว่าเป็นไอ้คนสารเลวลามก จากนั้นก็ถูกคนชี้หน้าด่าไปตลอด ไม่มีผู้หญิงดีๆ ที่ไหนยอมแต่งงานกับผม แม้แต่หน่วยงานไหนก็คงไม่ยอมรับผมเข้าทำงาน ทั้งหมดนี้ มันเกิดขึ้นเพียงเพราะป้าเป็นคนปากเปราะ พูดพล่อยๆ ออกไปเท่านั้น! ถึงขนาดนี้แล้ว ป้ายังคิดว่ามันเป็นเรื่องเล็กๆ อีกไหมครับ”

ติดตามแฟนเพจ : minibunny และ Youtube : minibunny ฟังนิยายเสียง