บทที่ 72 คนหาเรื่องมาเยือน

พอได้ยินเช่นนั้น หลิวจวินก็เผยสีหน้ายินดีเป็นล้นพ้น "ได้เข้าร่วมการคัดเลือกก็ดีมากแล้ว แค่นี้ก็พอแล้วครับ"

สวรรค์เท่านั้นที่รู้ว่าตอนเห็นคนในหมู่บ้านได้เข้าร่วมการคัดเลือก พวกเขาอิจฉาตาร้อนกันแค่ไหน ใครกันจะอยากก้มหน้าสู้ดินเงยหน้าสู้ฟ้าเพื่อแลกกับคะแนนแรงงานอันน้อยนิดไปวันๆ ทั้งเหนื่อยแทบตาย แถมยังไม่แน่ว่าจะหาเลี้ยงตัวเองรอดหรือไม่ โดยเฉพาะพวกเขากลุ่มปัญญาชน ก่อนจะลงชนบทมาล้วนไม่เคยทำงานในไร่นา ทำไม่เป็นกันเลยสักนิด

พอนำข่าวนี้กลับไป บ้านพักปัญญาชนก็คึกคักขึ้นมาทันที ไม่นานปัญญาชนกลุ่มหนึ่งก็พากันไปหาหัวหน้าหลินเพื่อลงชื่อสมัคร

หัวหน้าหลินได้ยินว่าเป็นความเห็นชอบของซ่งชิงเฟิง ย่อมไม่คิดจะสร้างความลำบากให้พวกเขาอยู่แล้ว

"คราวนี้โควตารับคนมีจำกัด แบ่งให้พวกเธอที่เป็นปัญญาชนได้ไม่มาก มีแค่สองที่เท่านั้น"

ในหมู่บ้านของพวกเขานอกจากคนที่แต่งงานกับคนท้องถิ่นไปแล้ว ก็ยังเหลือปัญญาชนอยู่อีกสิบห้าคน แต่โรงงานเป็นของส่วนรวม โควตาส่วนใหญ่จึงต้องเก็บไว้ให้คนในหน่วยผลิต ไม่อย่างนั้นคนอื่นย่อมมีข้อครหา

ได้มาสองที่ ปัญญาชนทั้งหลายก็พอใจมากแล้ว

ทว่าสุดท้ายคนที่ผ่านการคัดเลือกมีเพียงหลิวจวินกับหวางเสี่ยวหัว ปัญญาชนหญิงอีกคนที่ลงชนบทมาห้าปีแล้ว

รายชื่อสุดท้าย หัวหน้าหลินนำมาให้ซ่งชิงเฟิงตรวจดูแล้ว ซ่งชิงเฟิงพอจะคุ้นหน้าคุ้นตาคนเหล่านี้อยู่บ้าง คนที่ได้รับคัดเลือกล้วนขยันขันแข็ง ทำงานเก่ง และไม่ใช่พวกปากสว่าง เขาจึงไม่มีข้อท้วงติงกับรายชื่อชุดนี้

ความจริงแล้วหัวหน้าหลินเป็นคนที่น่าสนใจมาก การรับคนเข้าโรงงานสองครั้งหลังสุดนี้ คนที่เขาคัดเลือกเข้ามาล้วนเป็นคนที่ไม่เคยนินทาว่าร้ายซ่งชิงเฟิงกับลู่เหยาเลยสักคำ เรื่องนี้ทำให้ซ่งชิงเฟิงพอใจเป็นพิเศษ และนี่ก็เป็นเหตุผลหนึ่งที่เขายอมให้หัวหน้าหลินเป็นคนคัดเลือกคน

สำหรับคนที่เคยปล่อยข่าวลือเรื่องลู่เหยา โดยเฉพาะพวกตัวตั้งตัวตีที่ปั้นน้ำเป็นตัวเรื่องชู้สาว ในใจของซ่งชิงเฟิงรู้สึกรังเกียจขยะแขยงคนพวกนี้อย่างยิ่ง การที่ไม่ได้ลงมือสั่งสอนตรงๆ ก็ถือว่าเป็นการสะสมบุญสร้างกุศลเพื่อขอบคุณสวรรค์ที่ให้โอกาสเขาได้เกิดใหม่อีกครั้งแล้ว

ลู่เหยาก็กำลังดูรายชื่อผู้ผ่านการคัดเลือกชุดนี้เช่นกัน "พี่ชิงเฟิง ถ้ารวมรอบนี้เข้าไปด้วย บ้านที่ร่วมลงเงินในหมู่บ้านเรา ก็มีคนได้ทำงานในโรงงานกันครบทุกหลังแล้วใช่ไหมคะ"

"อืม โดยพื้นฐานแล้วก็มีบ้านละคนแล้วล่ะ"

ทั้งหมู่บ้านมีทั้งหมดหนึ่งร้อยห้าสิบครัวเรือน ร่วมลงเงินไปหนึ่งร้อยยี่สิบแปดครัวเรือน ส่วนอีกยี่สิบสองครัวเรือนที่เหลือนั้น นอกจากสองครัวเรือนของบ้านสกุลจู และอีกสิบสองครัวเรือนที่ยากจนข้นแค้นจนหาเงินไม่ได้แม้แต่แดงเดียวแล้ว ที่เหลืออีกแปดครัวเรือนก็คือบรรดาบ้านที่ตอนนั้นปล่อยข่าวลือมากที่สุดและรุนแรงที่สุด ซึ่งในจำนวนนี้มีอยู่สองบ้านที่เป็นต้นตอของข่าวลือ

เขาไม่ได้ลงมือสั่งสอนคนพวกนี้ในทันที เพราะอย่างไรเสียชาตินี้ลู่เหยาก็ไม่ได้เป็นอะไร ครอบครัวสกุลลู่ก็ปลอดภัยดี หากเขาจะไปลงไม้ลงมือกับคนพวกนั้นเพียงเพราะถูกนินทาไม่กี่คำ ก็คงจะกลายเป็นที่ครหาของคนในหมู่บ้านได้ แต่การไม่ยอมให้คนพวกนี้ลงเงิน หรือกระทั่งไม่รับคนบ้านนั้นเข้าทำงาน เรื่องนี้เขาย่อมมีสิทธิ์ตัดสินใจเองได้

แน่นอนว่าคนที่ช่วยกระจายข่าวลือในตอนนั้นไม่ได้มีแค่แปดบ้านนี้ ยังมีคนอื่นๆ ที่ผสมโรงตามน้ำไปด้วย ทว่าทั้งเขาและคนบ้านสกุลลู่ยังต้องใช้ชีวิตอยู่ในหมู่บ้านนี้ไปอีกหลายปี ย่อมไม่อาจตัดรอนจนสร้างศัตรูไปทั่วทั้งหมู่บ้านได้ การพุ่งเป้าไปที่บ้านที่ทำตัวเกินเลยที่สุดไม่กี่หลังอย่างตอนนี้ คนอื่นจึงไม่อาจพูดอะไรได้อีก

เมื่อได้เห็นคนในหมู่บ้านค่อยๆ ลืมตาอ้าปากร่ำรวยขึ้นมาทีละคนภายใต้การนำของเขา เขาก็ไม่เชื่อหรอกว่าไม่กี่บ้านนี้จะทนเฉยอยู่ได้ เขาต้องการให้คนพวกนั้นได้แต่มองตาปริบๆ อย่างกระวนกระวายใจ อยากได้แต่ไม่ได้ ทำได้แค่อิจฉาริษยาและเจ็บใจ นี่ต่างหากคือการเอาคืนที่สาสมที่สุดสำหรับพวกมัน

การรับสมัครงานรอบนี้ คนจากทั้งแปดบ้านนั้นย่อมไม่มีใครได้รับเลือกอย่างแน่นอน

ซ่งชิงเฟิงกำลังปรึกษากับบรรดาเจ้าหน้าที่ของหน่วยผลิตเรื่องจะส่งคนไปเรียนขับรถ เพื่อที่ว่าในอนาคตเมื่อขยายกิจการให้ใหญ่ขึ้นแล้ว จะได้ซื้อรถบรรทุกคันใหญ่มาขนส่งสินค้าเอง จะได้ไม่ต้องคอยกังวลว่าทีมขนส่งของเมืองจะติดงานด่วนจนเลื่อนคิวของพวกเขาออกไปจนทำให้ส่งของไม่ทัน

"ปัญญาชนซ่ง จำเป็นต้องทำขนาดนั้นเลยหรือ" เจียงไห่ นักบัญชีคนใหม่เอ่ยถาม ตอนนี้การเรียนขับรถไม่ใช่เรื่องง่าย แถมค่าใช้จ่ายยังไม่ใช่น้อยๆ

"จำเป็นสิครับ เผื่อว่าทีมขนส่งติดงานขึ้นมาจนรับงานของเราไม่ได้ เราจะไปบอกลูกค้าได้หรือครับว่าไม่มีคนไปส่งของ ขอให้ช่วยเห็นใจแล้วรอไปอีกสองสามวัน"

เรื่องแบบนั้นย่อมทำไม่ได้อยู่แล้ว

แม้ว่าเรื่องพรรค์นี้จะยังไม่เกิดขึ้น แต่ถ้าเกิดขึ้นสักครั้ง ธุรกิจของพวกเขาก็จะได้รับผลกระทบอย่างหนัก

"เรียน ต้องเรียนแน่นอน เดี๋ยวเลือกคนที่หัวไวๆ ในหมู่บ้านสักคนส่งไปเรียนขับรถกับทีมขนส่งเลย" หัวหน้าหลินเคาะโต๊ะตัดสินใจ

ขณะที่ทุกคนกำลังปรึกษากันว่าจะเลือกใครไปเรียนขับรถ ประตูที่ทำการหน่วยผลิตก็ถูกผลักเปิดออกอย่างแรง ร่างหนึ่งพุ่งพรวดเข้ามาด้วยท่าทางหาเรื่อง

"หัวหน้าหน่วยผลิต เลขาพรรค ทำไมเอ้อร์หวาจื่อบ้านฉันถึงไม่ได้รับเลือก เอ้อร์หวาจื่อบ้านฉันไม่ดีตรงไหน เขาเรียนจบมัธยมต้นเชียวนะ สุ่ยหวาข้างบ้านจบแค่ประถมยังได้รับเลือกเลย"

คนในที่ทำการหน่วยผลิตต่างพากันตกใจกับเสียงเอะอะโวยวายของเธอ หัวหน้าหลินสีหน้าเปลี่ยนไปทันที "จางซิ่วซิ่ว เธอมาโวยวายอะไรที่นี่!"

จางซิ่วซิ่วชะงักหดคอไปนิดหนึ่ง ทว่าไม่นานก็เชิดหน้าขึ้นมาใหม่ "หัวหน้าหน่วยผลิต ฉันไม่ยอมหรอก เห็นๆ กันอยู่ว่าเอ้อร์หวาจื่อบ้านฉันดีกว่า ทำไมถึงไม่เลือกเขา พวกคุณเลือกคนไม่ยุติธรรม ฉันขอให้คัดเลือกใหม่!"

นั่นมันเงินตั้งเดือนละสิบห้าหยวนเชียวนะ แถมยังทำงานอยู่หน้าประตูบ้านตัวเองแท้ๆ เธอจะต้องสู้เอามาให้ได้

ซ่งชิงเฟิงมองเธอด้วยสายตาเย็นชา หญิงคนนี้ก็คือหนึ่งในตัวตั้งตัวตีที่ปั้นน้ำเป็นตัวเรื่องชู้สาวในตอนนั้น ทั้งที่ตัวเองก็เป็นผู้หญิง รู้ดีว่าชื่อเสียงสำคัญต่อลูกผู้หญิงมากแค่ไหน แต่กลับจงใจใช้ถ้อยคำชั่วร้ายที่สุดมาเหยียบย่ำเด็กสาวคนหนึ่ง หากเขาไม่ได้สำนึกผิดและก้าวออกมาได้ทันเวลา ลู่เหยาก็คงต้องเดินไปสู่ทางตันเหมือนอย่างในชาติก่อน

ดังนั้น ต่อให้จะปล่อยใครไป เขาก็ไม่มีทางปล่อยจางซิ่วซิ่วไปเด็ดขาด

หัวหน้าหลินปั้นหน้าขรึม สีหน้าไม่สบอารมณ์ "เกณฑ์คัดเลือกคนฉันก็แปะไว้ที่หน้าประตูโรงงานตั้งนานแล้ว เอ้อร์หวาจื่อบ้านเธอไม่ผ่าน ก็แสดงว่าคุณสมบัติไม่ตรงตามเกณฑ์แน่ๆ แทนที่จะมาโวยวายหาเรื่องไร้เหตุผลตรงนี้ สู้กลับไปคิดดูดีๆ ดีกว่าว่ามีปัญหาตรงไหน"

จางซิ่วซิ่วเชิดคอ ตะเบ็งเสียงดังลั่น "เอ้อร์หวาจื่อบ้านฉันดีจะตาย เคยเรียนหนังสือ แถมยังทำงานเก่ง ตรงไหนที่ไม่ตรงตามเกณฑ์ของพวกแก ชัดๆ เลยว่าพวกแกอิจฉา กลัวว่าเอ้อร์หวาจื่อบ้านฉันเข้าไปแล้วจะทำผลงานดีเกินหน้า จนทำให้พวกแกดูไร้ประโยชน์ไปหมด ถึงได้กีดกันไม่ให้เอ้อร์หวาจื่อบ้านฉันเข้า ท่านประธานยังเคยบอกไว้เลยว่าเจ้าหน้าที่ต้องรับใช้ประชาชน แต่พวกแกกลับเป็นหัวโจกคอยกลั่นแกล้งเอ้อร์หวาจื่อบ้านฉัน พวกแกไม่คู่ควรจะเป็นเจ้าหน้าที่หรอก สู้ให้เอ้อร์หวาจื่อบ้านฉันมาเป็นแทนยังดีกว่า"

พรวด!

ฉางซานกำลังดื่มน้ำ พอได้ยินคำนี้ก็สำลักพ่นน้ำพรวดออกมาทันที

ซุนฉางเหอนั่งอยู่ตรงข้ามเขาพอดี จึงโดนพ่นใส่เต็มหน้า เขาเหลือบตามองอีกฝ่ายอย่างเย็นชาแล้วยกมือปาดน้ำบนหน้าออก

ฉางซานไอโขลกๆ ยกใหญ่ เจียงไห่จึงรีบเข้าไปช่วยลูบหลังให้

ฉางซานโบกมือเป็นสัญญาณว่าไม่เป็นไร "แค่กๆ จางซิ่วซิ่ว เมื่อกี้แกพูดว่าอะไรนะ พวกฉันอิจฉาเอ้อร์หวาจื่อบ้านแกเนี่ยนะ เอ้อร์หวาจื่อบ้านแกมีอะไรให้พวกฉันต้องอิจฉา รีบไสหัวไปซะ อย่ามาทำตัวเป็นบ้าแถวนี้ พวกฉันยังมีเรื่องสำคัญต้องทำ"

จางซิ่วซิ่วเท้าสะเอวสองข้าง สีหน้าบอกชัดว่าคิดเช่นนั้นจริงๆ "ใช่ พวกแกก็แค่อิจฉาที่เอ้อร์หวาจื่อบ้านฉันเก่ง ถึงได้ไม่ยอมให้เขาเข้าโรงงาน ปัญญาชนซ่ง โรงงานนี้น่ะเป็นหยาดเหงื่อแรงกายของคุณนะ คุณจะทนเห็นคนพวกนี้มาทำลายน้ำพักน้ำแรงของคุณไม่ได้ คุณต้องหยุดพวกเขาสิ สู้ให้เอ้อร์หวาจื่อบ้านฉันมาเป็นมือขวาช่วยงานคุณดีกว่า เอ้อร์หวาจื่อบ้านฉันช่วยคุณดูแลจัดการโรงงานได้ดีเยี่ยมแน่นอน"

ซ่งชิงเฟิงหัวเราะ ทว่าแววตากลับเย็นเยียบ

จางซิ่วซิ่วเห็นเขาหัวเราะก็นึกว่าเขาเห็นด้วย จึงตวัดสายตาไปมองหัวหน้าหลินอย่างกระหยิ่มใจทันที "ปัญญาชนซ่งนี่พูดจารู้เรื่องจริงๆ สมแล้วที่เป็นคนมีความรู้ จบตั้งมัธยมปลาย ดีกว่าพวกตีนเปื้อนโคลนบางคนตั้งเยอะ"

"ปัญญาชนซ่ง คุณวางใจได้เลย ขอแค่คุณรับเอ้อร์หวาจื่อบ้านฉันเข้าโรงงาน เขาจะตั้งใจทำงานแน่นอน สั่งให้ไปทิศตะวันออกไม่กล้าไปทิศตะวันตก สั่งให้จูงหมาไม่ไปไล่ไก่ จะฟังคำสั่งคุณทุกอย่างชัวร์ๆ เอ้อร์หวาจื่อบ้านฉันยังหัวไวอีกด้วย เรียนรู้อะไรก็เร็ว ขอเพียงแค่คุณให้โอกาสเขาสักครั้ง เขารับรองทำงานออกมาได้ดีแน่ ปัญญาชนซ่ง ตกลงตามนี้นะ เดี๋ยวฉันจะไปตามเอ้อร์หวาจื่อบ้านฉันมาให้คุณเดี๋ยวนี้แหละ"

"ใครบอกว่าผมต้องการเอ้อร์หวาจื่อบ้านคุณกัน?"

ติดตามแฟนเพจ : minibunny และ Youtube : minibunny ฟังนิยายเสียง