บทที่ 71 ขยายกิจการอีกครั้ง

“เรื่องอะไรเหรอ”

ซ่งชิงเฟิงบอกเรื่องที่ตนอยากซื้อสายการผลิตเต้าหู้

“ตอนนี้ยังใช้แรงคนอยู่ มันช้าเกินไปครับ โดยเฉพาะขั้นตอนการโม่น้ำถั่วเหลือง ทั้งเปลืองแรงทั้งเสียเวลา ตอนนี้ยังพอรับไหว แต่ถ้าขนาดกิจการขยายใหญ่ขึ้นเรื่อยๆ ไม่ช้าก็เร็วคงถึงจุดที่แรงคนทำไม่ไหว เพราะงั้นพวกเราต้องรีบเตรียมตัวแต่เนิ่นๆ ครับ”

เฉินหู่ขมวดคิ้วครุ่นคิด “สายการผลิตที่นายพูดถึงนี่ราคาคงไม่เบาเลยใช่ไหมล่ะ ต่อให้ตอนนี้มีของ ก็คงไม่มีปัญญาซื้อหรอก”

ซ่งชิงเฟิงถอนหายใจ นี่เป็นปัญหาที่ตรงกับความเป็นจริงมาก

“ผมรู้ครับ ก็เลยไม่ได้หวังว่าจะซื้อได้ตอนนี้ทันที หลักๆ คืออยากให้พี่ช่วยหาทางสืบดูหน่อยว่าสายการผลิตแบบนี้หาได้จากที่ไหน ถ้าได้มือสองจะดีที่สุด ราคาน่าจะถูกลงเยอะ รอให้ถึงเวลาที่เหมาะสมในวันหน้า พวกเราค่อยนำสายการผลิตเข้ามาติดตั้งได้เลย”

“ในเมืองอันโจวคงไม่มีหรอก เอาแบบนี้ สัปดาห์หน้าฉันต้องไปเซี่ยงไฮ้พอดี จะลองสืบๆ ดูให้ ถ้าเซี่ยงไฮ้ไม่มี ฉันค่อยไปเดินดูแถวเมืองหลวงหรือไม่ก็ลงใต้”

“แบบนั้นดีที่สุดเลยครับ ถ้าอย่างนั้นพี่หู่ เรื่องนี้รบกวนพี่ด้วยนะครับ”

เฉินหู่โบกมือ “พูดจาเกรงใจเกินไปแล้ว โรงงานนี้ถึงยังไงฉันก็มีหุ้นส่วน จะให้อยู่เฉยๆ รอรับเงินปันผลอย่างเดียวได้ยังไง ฉันได้ออกแรงบ้าง ถือหุ้นไว้ก็สบายใจขึ้นหน่อย”

…

นับตั้งแต่ตัดสินใจจะให้คนอื่นออกไปวิ่งหาลูกค้าด้วย นอกจากเฉิงหมิงและเฉิงอี้แล้ว ซ่งชิงเฟิงยังคัดเลือกคนหนุ่มในหมู่บ้านมาอีกสองสามคน หลังจากถ่ายทอดเคล็ดลับการขายให้ไม่กี่ข้อ ก็ปล่อยให้แยกย้ายกันออกไปลุยงาน

ผ่านไปหนึ่งสัปดาห์ ผลงานแม้จะไม่ได้โดดเด่นหวือหวา แต่ก็มีผลลัพธ์กลับมา มีหน่วยงานที่รับของเพิ่มขึ้นอีกสามแห่ง ทว่าปริมาณสั่งซื้อยังไม่มากนัก ที่มากที่สุดก็แค่คำสั่งซื้อเต้าหู้ห้าสิบชั่ง แต่ยุงตัวเล็กแค่ไหนก็ยังมีเนื้อ สะสมทีละเล็กละน้อยไปเรื่อยๆ

อีกทั้งเมื่อเปิดหัวได้แล้ว ต่อไปก็จัดการง่ายขึ้น

ความเป็นจริงก็เป็นไปตามที่ซ่งชิงเฟิงคาดไว้ ผ่านไปเพียงครึ่งเดือนก็มีคนหนึ่งสร้างผลงานโดดเด่นขึ้นมา เขาคว้าคำสั่งซื้อจากโรงงานทอผ้าประจำเมืองมาได้

“เป็นปัญญาชนในหมู่บ้านเหมือนกันเหรอ” หัวหน้าหลินเอ่ยถาม

ซ่งชิงเฟิงตอบ “ลูกเขยบ้านเฉิงครับ พี่เขยของเฉิงหมิง”

พอได้รับการเตือนแบบนี้ หัวหน้าหลินก็นึกขึ้นมาได้ คนที่ซ่งชิงเฟิงพูดถึงชื่อหานเหลียงจวิ้น เป็นปัญญาชนที่ลงชนบทมาที่นี่เมื่อสามปีก่อน และแต่งงานกับเฉิงเสี่ยวเสีย พี่สาวของเฉิงหมิงเมื่อสองปีก่อน

ซ่งชิงเฟิงไม่ได้สนิทกับคนคนนี้ จำได้แค่ว่าเป็นคนเงียบขรึม ไม่ค่อยพูดค่อยจา ตอนอยู่บ้านพักปัญญาชนก็ไม่ค่อยมีตัวตนเท่าไร แต่หน้าตาถือว่าดีทีเดียว คิ้วเข้มตาเป็นประกาย

เดิมทีตอนที่ซ่งชิงเฟิงคัดเลือกคนไม่ได้เลือกเขา เป็นเจ้าตัวที่เข้ามาเสนอตัว ซ้ำยังให้คำมั่นสัญญาอย่างเด็ดขาดว่าถ้าภายในครึ่งเดือนยังเปิดยอดไม่ได้ เขาจะขอออกจากโรงงานไปเอง

แล้วเขาก็เป็นคนแรกในบรรดาห้าคนที่เปิดยอดได้ คำสั่งซื้อเล็กๆ สามเจ้าในตอนแรกก็เป็นเขาที่คว้ามาได้ถึงสองเจ้า ตอนนี้ถึงขั้นคว้าใบสั่งซื้อของโรงงานทอผ้าประจำเมืองมาได้อีก โรงงานทอผ้าประจำเมืองเป็นโรงงานใหญ่ระดับหมื่นคน ทั้งยังเป็นสถานประกอบการดาวเด่นของมณฑลเจียงตง มีเงิน คนเยอะ ปริมาณความต้องการในโรงอาหารของพวกเขาในแต่ละวันย่อมไม่ใช่น้อยๆ

เมื่อรวมกับคำสั่งซื้อของคนอื่นๆ ซ่งชิงเฟิงก็เริ่มกลุ้มใจขึ้นมาบ้าง โรงงานต้องรับคนเพิ่มอีกแล้ว

ข่าวเรื่องโรงงานจะรับคนงานเพิ่มแพร่สะพัดไปทั่วทั้งหน่วยผลิต ทุกคนต่างโห่ร้องด้วยความดีใจ เพราะยิ่งรับคนเยอะก็ยิ่งแสดงว่าการค้าของโรงงานดีขึ้นเรื่อยๆ พอถึงเวลาปันผล พวกเขาก็จะได้ส่วนแบ่งเงินมากขึ้น ในเวลาไม่นานมีคนมาหาซ่งชิงเฟิงเพื่อสมัครงานจนนับไม่ถ้วน แม้แต่คนจากหน่วยผลิตอื่นก็ได้ยินข่าว รีบพากันมาดักรอหน้าบ้านของซ่งชิงเฟิง ในมือของแต่ละคนยังหิ้วข้าวของติดมาด้วย พอเห็นหน้าเขาก็พยายามยัดใส่มือเขาทันที

ซ่งชิงเฟิงกล่าว “พี่น้องทุกคนครับ พวกเรามีเงื่อนไขในการรับคน เงื่อนไขทั้งหมดเขียนติดไว้ที่หน้าโรงงานแล้ว ทุกคนไปอ่านดูก่อนได้ ใครมีคุณสมบัติตรงค่อยมาสมัครนะครับ อีกอย่างครั้งนี้ผมไม่ได้เป็นคนรับผิดชอบเรื่องการรับคนงาน เป็นหัวหน้าหลินครับ ทุกคนต้องไปลงชื่อสมัครกับหัวหน้าหลินนะ”

เมื่อได้ยินดังนั้น คนที่ยืนอออยู่หน้าประตูก็พากันสลายตัวแยกย้ายไปอย่างรวดเร็ว

ซ่งชิงเฟิงถอนหายใจออกมาอย่างโล่งอก โชคดีที่โยนเรื่องนี้ออกไปให้คนอื่นจัดการก่อนแล้ว

เขาตัดสินใจแล้วว่านอกจากระดับผู้จัดการแล้ว การรับสมัครพนักงานตำแหน่งอื่นทั้งหมดเขาจะโยนให้คนอื่นรับผิดชอบ ไม่อย่างนั้นเรื่องแบบนี้คงเกิดขึ้นไม่หยุดหย่อน แค่คิดก็ชวนปวดหัวแล้ว สู้ให้คนอื่นไปนั่งปวดหัวแทนดีกว่า

ลู่เหยาเห็นเข้าก็อดขำไม่ได้ “พี่ชิงเฟิง แค่นี้ก็ตกใจแล้วเหรอคะ”

“เธอยังจะหัวเราะอีก เมื่อกี้เธอไม่เห็น สายตาที่พวกเขามองมาราวกับจะแผดเผาผมให้มอดไหม้ ร้อนแรงเกินไปแล้ว”

ลู่เหยายกอาหารเช้าออกมาจากในครัว คนพวกนี้มากันตั้งแต่เช้าตรู่ พวกเขาสองคนยังไม่ได้กินข้าวเลย

“จริงๆ ก็เข้าใจได้นะคะ สำหรับพวกเขางานสักตำแหน่งมันสำคัญมากจริงๆ งานในเมืองพวกเขาเอื้อมไม่ถึง งานของพวกเราที่นี่ถึงจะไม่ใช่ชามข้าวเหล็ก แต่อย่างน้อยเดือนหนึ่งก็มีเงินเข้ากระเป๋าตั้งสิบห้าหยวน เงินสิบห้าหยวนนี้ช่วยให้พวกเขากินข้าวสวยได้อีกหลายมื้อ แถมยังได้ทำงานอยู่หน้าประตูบ้านตัวเอง ใครๆ ก็อยากได้ทั้งนั้นแหละค่ะ”

ใช่แล้ว ค่าจ้างของโรงงานปรับขึ้นอีกแล้ว จากห้าหยวนขยับขึ้นมาเป็นสิบห้าหยวน ส่วนระดับหัวหน้ากลุ่มอย่างเถียนชุ่ยชุ่ยได้ยี่สิบหยวนต่อเดือน นอกจากไม่มีคูปองต่างๆ แล้ว ก็แทบจะเทียบเท่ากับคนงานประจำในเมืองได้เลย ดังนั้นพอได้ยินว่าโรงงานจะรับสมัครคนงาน ความกระตือรือร้นของทุกคนจึงพุ่งสูงมาก

ซ่งชิงเฟิงครุ่นคิดแล้วพยักหน้ายิ้มๆ “นั่นก็จริง ต่อไปผลกำไรโรงงานของเราจะยิ่งดีขึ้นเรื่อยๆ ค่าจ้างก็จะขยับขึ้นตาม คนที่อยากเข้ามาทำงานก็จะมีมากขึ้น แต่หลังจากนี้คงไม่ได้รับเข้าง่ายๆ เหมือนตอนนี้แล้วล่ะ ไว้ต้องคุยกับพวกหัวหน้าหลินหน่อยว่า ถ้าจะรับคนงานครั้งต่อไป ต้องตั้งเกณฑ์ระดับการศึกษาด้วย”

ตอนนี้คนที่รับเข้ามาล้วนเป็นคนในหมู่บ้าน เมื่อก่อนแค่กินอิ่มท้องยังยากลำบาก ไม่ต้องพูดถึงเรื่องเรียนหนังสือเลย คนที่รู้หนังสือมีอยู่น้อยมาก การที่จะส่งเสียลูกจนจบมัธยมปลายได้อย่างบ้านสกุลลู่นั้นแทบจะนับหัวได้

ทว่าหากอยากให้โรงงานเติบโตก้าวหน้า จะพึ่งพาแต่คนที่ไม่รู้หนังสือเลยย่อมเป็นไปไม่ได้ อย่างน้อยที่สุดต้องอ่านออกเขียนได้ รู้หนังสือเข้าใจเหตุผลถึงจะปกครองดูแลได้ง่ายขึ้น

ต่อไปพนักงานระดับบริหารที่ทำงานได้ดี เขาก็ตั้งใจจะส่งไปเรียนโรงเรียนภาคค่ำหรือมหาวิทยาลัยผู้ใหญ่เพื่อยกระดับการศึกษาให้สูงขึ้นด้วย

ขณะที่ทั้งสองคนกำลังกินข้าวกันอยู่ เสียงเคาะประตูลานบ้านก็ดังขึ้นอีก ซ่งชิงเฟิงจึงลุกขึ้นไปเปิดประตู

คนที่มาคือหลิวจวิน พี่ใหญ่ประจำบ้านพักปัญญาชน

“ปัญญาชนหลิว มาหาผมแต่เช้าขนาดนี้ มีเรื่องอะไรรึเปล่าครับ”

สีหน้าของหลิวจวินดูเกรงใจและกระอักกระอ่วนเล็กน้อย “ฉันมารบกวนเวลากินข้าวของนายหรือเปล่า”

“ไม่หรอกครับ กินเสร็จพอดี เข้ามาคุยข้างในก่อนสิครับ”

หลิวจวินโบกมือปฏิเสธ “ไม่ล่ะ ที่ฉันมาความจริงแค่อยากจะถามนายเรื่องหนึ่ง โรงงานของหมู่บ้าน พวกเราปัญญาชนจะไปสมัครทำงานได้ไหม”

ตอนที่หน่วยผลิตระดมทุนเปิดโรงงานเต้าหู้ ได้คัดปัญญาชนออกไป (ยกเว้นปัญญาชนที่แต่งงานกับคนในท้องถิ่น) ดังนั้นพวกเขาจึงไม่มีสิทธิ์ลงเงิน และการรับสมัครคนงานในตอนแรกก็เน้นช่วยเหลือครอบครัวที่ยากจนในหมู่บ้านก่อน ย่อมไม่มีทางวนมาถึงพวกเขาแน่นอน

แต่ตอนนี้ไม่ใช่กำลังจะรับคนงานเพิ่มอีกหรอกหรือ พอเห็นทุกคนทำงานกันอย่างคึกคักก้าวหน้า เงินเดือนก็ไม่น้อย แต่ละคนจึงเริ่มอยู่ไม่สุข พากันไหว้วานให้หลิวจวินมาสอบถามดู

“คุณไม่ได้ไปหาหัวหน้าหลินหรอกหรือครับ เรื่องรับสมัครงานเขาเป็นคนดูแลนะ”

หลิวจวินตอบ “ถามแล้ว หัวหน้าหลินบอกให้ฉันมาหานาย ถ้านายตกลงก็เป็นอันใช้ได้”

เพราะอย่างไรเสีย ซ่งชิงเฟิงก็คือผู้รับผิดชอบตัวจริงของโรงงาน

“มาสมัครได้ครับ แต่ต้องมีคุณสมบัติตรงตามเกณฑ์เราถึงจะรับเข้ามา อีกอย่างงานในโรงงานเต้าหู้ของเราส่งต่อหรือขายต่อไม่ได้ หมายความว่าต่อให้คุณไม่ทำแล้ว ก็ไม่สามารถยกตำแหน่งงานให้คนอื่นมาทำแทน ข้อนี้บังคับใช้กับทุกคนเหมือนกันหมดครับ”

ระบบสืบทอดตำแหน่งงาน ในสายตาของซ่งชิงเฟิงถือว่ามีข้อเสียอย่างใหญ่หลวง เขาไม่มีทางขุดหลุมฝังตัวเอง จึงตัดช่องทางนี้ทิ้งเสียตั้งแต่แรก

ติดตามแฟนเพจ : minibunny และ Youtube : minibunny ฟังนิยายเสียง