บทที่ 70 คำเตือนของเฉินหู่

หัวหน้าอวี๋เลื่อมใสคนมีความสามารถมาโดยตลอด ซ่งชิงเฟิงในตอนนี้แม้จะเป็นแค่ผู้ใต้บังคับบัญชา แต่ภายภาคหน้าจะไปได้ไกลแค่ไหนยังยากจะบอกได้

ทว่าเรื่องพวกนี้พูดไปน้องเมียตรงหน้าก็คงไม่เข้าใจอยู่ดี จางเชามันหัวทึบ สอนอย่างไรก็ไม่จำ ซ้ำยังแยกแยะดีชั่วไม่ออก นับแต่เกิดเรื่องที่แม่ของเขาโมโหจนล้มป่วยเมื่อไม่กี่วันก่อน เขาก็ตาสว่างโดยสิ้นเชิง เมื่อก่อนเห็นแก่หน้าภรรยาจึงคอยตามเช็ดตามล้างให้จางเชาอยู่บ้าง แต่หลังจากนี้…

หากจางเชายังกล้าก่อเรื่องอีก เขาจะไล่ออกไปให้พ้นจริงๆ ไม่อย่างนั้นไม่ช้าก็เร็วคงได้พลอยซวยไปด้วยกันแน่

…

“เสี่ยวซ่ง เป็นไงบ้าง หัวหน้าไม่ได้เล่นงานเธอใช่ไหม” ทันทีที่เห็นซ่งชิงเฟิงเดินออกมา พี่จ้าวก็รีบปรี่เข้ามาถามด้วยความกังวล

ซ่งชิงเฟิงยิ้มบางๆ พลางตอบอย่างนุ่มนวล “ไม่มีอะไรครับ หัวหน้าแค่เรียกไปถามตามระเบียบสองสามคำ ผมอธิบายชัดเจนก็เรียบร้อยแล้ว ยังไงผมก็ไม่ได้บกพร่องในหน้าที่”

ได้ยินเช่นนั้น พี่จ้าวจึงค่อยโล่งอก

“งั้นก็ดีแล้ว พี่ล่ะกลัวจริงๆ ว่าเธอจะพลอยตกงานไปด้วย ถ้าเป็นแบบนั้นคงไม่คุ้มกันเลย”

ชามข้าวเหล็กแท้ๆ หากต้องมาเสียไปเพราะช่วยชาวบ้านขายเต้าหู้ คงน่าเสียดายแย่

“พี่จ้าวครับ หัวหน้าเป็นคนมีเหตุผล ไม่ปรักปรำใครสุ่มสี่สุ่มห้าหรอกครับ อีกอย่าง ตอนนี้ก็ไม่ใช่ช่วงสิบปีนั้นแล้ว จะมาเล่นงานคนเพราะจดหมายร้องเรียนฉบับเดียวได้ยังไง หัวหน้ายังบอกให้ผมเอาสินค้าของโรงงานมาให้ดูด้วยซ้ำ ถ้าเข้าท่า วันหน้าจะรับมาวางขายที่สหกรณ์ของพวกเรา”

พี่จ้าวยิ้มกว้าง “แหม ดีจริงๆ เลย หัวหน้าเรานี่ก็เป็นคนดีเหมือนกันนะ แล้วเธอรู้ไหมว่าใครเป็นคนร้องเรียน”

“ไม่รู้แน่ชัดครับ แต่พอเดาได้ คนในสหกรณ์ที่ไม่ถูกชะตากับผมก็มีอยู่แค่สองคนนั้น”

“เธอหมายถึงเสี่ยวฟางเหรอ คงไม่ถึงขนาดนั้นมั้ง ยัยนั่นอย่างมากก็แค่นินทาลับหลัง เรื่องส่งจดหมายร้องเรียน หล่อนคงไม่กล้าหรอก”

ซ่งชิงเฟิงเอ่ย “ผมหมายถึงจางเชาครับ”

“อ๋อ ถ้าเป็นจางเชาก็เป็นไปได้มากทีเดียว จริงสิ เธอยังไม่รู้ละสิ จางเชากำลังจะแต่งงานแล้วนะ แต่งกับแม่สาวท้องโตคนนั้นแหละ คนรักเดิมของเขาเฉดหัวทิ้งไปแล้ว ซ้ำยังเรียกเงินชดเชยจากบ้านเขาตั้งเยอะแยะ ขู่ว่าถ้าไม่ให้จะไปแจ้งความจับเขา แล้วก็จะมาอาละวาดให้หัวหน้าอวี๋ตกงานด้วย บ้านนั้นไม่มีปัญญาไปมีเรื่องกับเขา เงินทองก็ไม่มี เลยต้องแล่นมาอ้อนวอนขอให้หัวหน้าอวี๋ช่วย เมียหัวหน้าอวี๋เลยต้องยอมควักเนื้อออกเงินให้”

สำหรับเรื่องนี้ ซ่งชิงเฟิงไม่ได้แปลกใจแม้แต่น้อย ในยุคนี้ข้อหาก่อคดีอันธพาลมีโทษถึงติดคุก ขอเพียงจางเชายังไม่อยากเข้าไปนอนในคุกก็ต้องยอมแต่งด้วย แต่จากเรื่องนี้ก็เห็นได้ชัดว่า จางเชาไม่ใช่คนดีเด่อะไร มีคนรักอยู่แล้วแท้ๆ ยังเที่ยวไปทำตัวรุ่มร่ามกับคนอื่น ไม่รับผิดชอบต่อใคร และไม่รับผิดชอบต่อตัวเองด้วย

พอออกจากสหกรณ์ ซ่งชิงเฟิงก็แวะซื้อวัตถุดิบที่สถานีอาหาร แล้วหิ้วของตรงไปยังบ้านของเฉินหู่

เฉินหู่อยู่บ้านพอดี พอเห็นว่าเป็นเขาก็รีบเปิดประตูต้อนรับ

“เป็นไงบ้าง ทางโรงงานราบรื่นดีไหม”

ซ่งชิงเฟิงเดินเข้าไปในครัว พลางล้างผักพลางเอ่ยขึ้น “ต้องขอบคุณพี่เทาครับ ไม่อย่างนั้นตลาดในเมืองคงไม่เปิดกว้างง่ายขนาดนี้ ได้พี่เทาคอยช่วย ตั้งแต่เมื่อวานก็เริ่มส่งของเข้าเมืองแล้ว ช่วงนี้ผมเองก็กำลังเพิ่มคนงานในโรงงาน กำลังการผลิตสูงขึ้นเยอะ ทุกอย่างราบรื่นดีครับ”

เฉินหู่ถอนหายใจอย่างโล่งอก “งั้นก็ดีแล้ว ฉันเองก็นึกไม่ถึงให้เร็วกว่านี้ ไม่อย่างนั้นคงโทรหาพี่ชายตั้งนานแล้ว”

ซ่งชิงเฟิงยิ้มเจื่อน “นั่นสิครับ ผมเองก็นึกไม่ถึงเหมือนกัน แต่ยังดีที่พวกเราเพิ่งเริ่มต้นกันทั้งคู่”

เฉินหู่เดินเข้ามาช่วยล้างผักอีกแรง

ที่นี่ไม่มีคนนอก ซ่งชิงเฟิงจึงพูดคุยได้อย่างเปิดอกมากขึ้น เขาเล่าเรื่องที่มีคนส่งจดหมายร้องเรียนตัวเองในวันนี้ให้ฟัง

เฉินหู่ขมวดคิ้วมุ่น “ไอ้หมอนั่นชื่อจางเชาใช่ไหม ต้องให้ฉันพาพวกพี่น้องไปสั่งสอนมันสักยกหรือเปล่า”

“ไม่ต้องหรอกครับ มันดิ้นได้ไม่นานหรอก ผ่านพ้นช่วงสิบปีนั้นมาแล้ว วิธีร้องเรียนแบบนี้ใช้ไม่ได้ผลแล้วล่ะครับ อีกอย่างหัวหน้าของพวกผมก็ไม่ใช่คนเลอะเลือน คงไม่ถึงกับเล่นงานผมเพียงเพราะคำพูดไม่กี่คำของมันหรอก”

เฉินหู่หัวเราะหึๆ สองเสียง แววตาเย็นเยียบขึ้นมาเล็กน้อย “นายคิดว่าอวี๋ซิ่งเยี่ยเป็นคนดีงั้นเหรอ”

ซ่งชิงเฟิงเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย “พี่กับหัวหน้าอวี๋มีเรื่องขัดแย้งกันเหรอครับ”

“จะว่าขัดแย้งก็ไม่เชิง ตอนนั้นก็เพราะจางเชานี่แหละฉันถึงต้องออกจากสหกรณ์มา โดยมีอวี๋ซิ่งเยี่ยเป็นคนคอยชักใยอยู่เบื้องหลัง”

เมื่อก่อนเฉินหู่เองก็เป็นพนักงานของสหกรณ์ และก่อนที่อวี๋ซิ่งเยี่ยจะย้ายมา เขาเป็นตัวเก็งอันดับหนึ่งที่จะได้ขึ้นเป็นหัวหน้า ทว่าในตอนที่คิดว่าตำแหน่งหัวหน้านอนมาแน่ๆ จู่ๆ อวี๋ซิ่งเยี่ยก็ถูกย้ายเข้ามาคั่นกลาง แถมยังหนีบเอาไอ้จางเชาพ่วงเข้ามาด้วยอีกคน

จางเชาสมองทึบ แต่กลับเป็นเบี้ยหน้าม้าให้อวี๋ซิ่งเยี่ย คงเพราะรู้ว่าอวี๋ซิ่งเยี่ยเขม่นเขา จางเชาจึงคอยหาเรื่องให้เขาไม่เว้นแต่ละวัน ลำพังแค่ตามเช็ดล้างความวุ่นวายที่จางเชาก่อไว้ เขาก็ปวดหัวจะแย่ พอฟ้องขึ้นไปข้างบน อวี๋ซิ่งเยี่ยก็อ้างว่าจางเชาเป็นลูกน้องของเขา ให้เขาจัดการเอาเอง

ต่อมาเฉินหู่ทนความน่ารังเกียจของสองคนนี้ไม่ไหวอีกต่อไป ทั้งยังไม่พอใจเบื้องบนที่ส่งอวี๋ซิ่งเยี่ยมาชุบมือเปิบข้ามหัว ด้วยความโมโห เขาจึงลาออกจากสหกรณ์แล้วหันมาคลุกคลีอยู่ในตลาดมืดแทน

“ที่แท้ก็เป็นแบบนี้นี่เอง”

เฉินหู่อืมรับคำหนึ่ง ก่อนจะพูดอย่างสงบนิ่ง “ความจริงพอนึกดูดีๆ ตอนนั้นอวี๋ซิ่งเยี่ยก็ไม่ได้ลงมือทำอะไรฉัน แค่พอจางเชาสร้างเรื่องน่าสะอิดสะเอียนเสร็จก็ทำเป็นเอาหูไปนาเอาตาไปไร่ เป็นตัวฉันเองที่ใจร้อน ทิ้งชามข้าวเหล็กไปเปล่าๆ ปลี้ๆ”

“เสียดายเหรอครับ”

“ก็ไม่ถึงกับเสียดายหรอก ยังไงตอนนี้ชีวิตฉันก็ไม่เลว เรื่องมันเกิดขึ้นไปแล้วก็คือเกิดขึ้นแล้ว จะมานั่งเสียดายไปก็ไม่มีประโยชน์ สู้ทำใจให้กว้างแล้วมองไปข้างหน้าดีกว่า”

“พี่หู่ใจกว้างจริงๆ ครับ”

เฉินหู่หัวเราะร่า "ใจกว้างอะไรกัน นี่มันคำที่พี่ชายฉันใช้เตือนสติฉันต่างหากล่ะ ฟังแล้วก็คิดว่ามีเหตุผลดี แต่อวี๋ซิ่งเยี่ยนี่ฝีมือการทำงานมีอยู่จริง เพียงแต่เขาไม่ได้เข้าถึงง่ายหรือคุยง่ายเหมือนภาพที่เห็นภายนอกหรอกนะ นายระวังตัวไว้หน่อยแล้วกัน"

"ครับ ผมเข้าใจแล้ว"

"เอาละ นายทำกับข้าวไปเถอะ เดี๋ยวฉันจะออกไปซื้อเหล้าสักหน่อย มีกับแกล้มดีๆ จะขาดเหล้าดีๆ ไปได้ยังไง"

ซ่งชิงเฟิงทำกับข้าวง่ายๆ แค่สองอย่าง จึงเสร็จอย่างรวดเร็ว

ทั้งสองคนร่ำสุราแกล้มอาหาร พลางคุยเรื่องโรงงานแปรรูปไปด้วย ส่วนใหญ่เป็นซ่งชิงเฟิงที่เล่าถึงแผนการในอนาคตของโรงงานให้ฟัง

"ตามแผนของนาย โรงงานแปรรูปนี่คงต้องขยายจนกลายเป็นโรงงานใหญ่ถึงจะรองรับไหวน่ะสิ" เฉินหู่เดาะลิ้นทึ่งๆ

"ครับ ผมตั้งใจจะทำให้มันใหญ่โตอยู่แล้ว ไม่อย่างนั้นจะเหนื่อยแรงไปทำไม พี่หู่เชื่อผมเถอะ โรงงานนี้มีอนาคตสดใสแน่นอน"

เขาไม่เพียงแค่อยากทำผลิตภัณฑ์จากถั่วเหลืองสารพัดชนิดเท่านั้น แต่ยังเตรียมจะรับซื้อของป่ารอบๆ หน่วยผลิตต่างๆ มาจัดทำเป็นกล่องของขวัญ พอถึงเทศกาลวันหยุด หน่วยงานต่างๆ ก็ต้องแจกสวัสดิการกันอยู่แล้ว กล่องของขวัญพวกนี้เหมาะจะใช้เป็นของสวัสดิการที่สุด

ในอนาคตเมื่อถึงเวลาอันควร เขายังวางแผนจะเปิดสายการผลิตของพะโล้ ทำของกินเล่นรสพะโล้สารพัดชนิดออกมาวางขาย

อย่างไรเสีย ปัจจัยสี่อย่างอาหารการกิน เสื้อผ้า ที่อยู่อาศัย การเดินทาง และของใช้ในชีวิตประจำวัน ธุรกิจทั้งหมดที่เกี่ยวข้องกับปากท้องของผู้คนล้วนเป็นขุมทรัพย์ทั้งนั้น ขอเพียงขยันขุดค้น ก็สามารถกอบโกยความมั่งคั่งได้ไม่รู้จบ

"ฉันเข้าใจแล้วว่าทำไมนายถึงดึงฉันมาร่วมหัวจมท้ายด้วย น้องชาย บุญคุณครั้งนี้ฉันจะจำไว้"

ซ่งชิงเฟิงชนแก้วกับเขา "เกรงใจไปแล้วครับ ในเมื่อพี่เรียกผมว่าน้องชาย ผมก็มองพี่เป็นพี่น้องเหมือนกัน เมื่อก่อนพี่ก็ช่วยเหลือผมไว้ไม่น้อยเลย"

เฉินหู่โบกมือ เรื่องที่เขาเคยทำไปนับเป็นอะไรได้ ต่อให้ไม่มีเขา ซ่งชิงเฟิงก็จัดการเองได้อยู่ดี แต่พอได้ยินภาพอนาคตที่ซ่งชิงเฟิงเพิ่งวาดให้ฟัง หากทำได้จริง สิ่งที่ซ่งชิงเฟิงมอบให้เขาก็คือภาพวาดอนาคตอันงดงามแท้ๆ ตัวเขาสามารถนอนรอรับผลประโยชน์สบายๆ ได้เลย

ทว่า——

"ฉันจะเอาเปรียบนายเฉยๆ แบบนี้ไม่ได้หรอก มีอะไรที่อยากให้ฉันช่วย นายอ้าปากบอกมาได้เลย ถึงฉันทำไม่ได้ ฉันก็ยังไปขอร้องพี่ชายฉันได้ เขาต้องช่วยฉันแน่"

ซ่งชิงเฟิงใจเต้นขึ้นมาทันที "ผมมีเรื่องอยากให้พี่ช่วยอยู่เรื่องหนึ่งพอดีครับ"

ติดตามแฟนเพจ : minibunny และ Youtube : minibunny ฟังนิยายเสียง