บทที่ 69 ถูกร้องเรียนเสียแล้ว

“เธอโดนร้องเรียนแล้ว!”

ซ่งชิงเฟิงเพิ่งมาถึงสหกรณ์เพื่อลงชื่อเข้างาน ก็ได้รับแจ้งเรื่องนี้จากพี่จ้าวทันที

“หัวหน้าอวี๋กำลังรอเธออยู่ในห้องทำงาน สั่งไว้ว่าถ้าเธอมาถึงให้รีบเข้าไปพบ สีหน้าดูไม่ค่อยดีเท่าไร เธอระวังตัวไว้หน่อยนะ”

ใจของซ่งชิงเฟิงกระตุกวูบ ทว่าสีหน้ายังคงสุขุม “พี่จ้าว ใครร้องเรียนผมครับ แล้วเขาร้องเรียนเรื่องอะไร”

“ใครเป็นคนทำฉันก็ไม่รู้แน่ชัดหรอก วันนี้มาทำงานถึงเพิ่งได้ยินคนเขาพูดกัน กลัวว่าเธอจะไม่รู้อิโหน่อิเหน่แล้วเดินทะเล่อทะล่าเข้าไป ก็เลยเตือนไว้ก่อน อ้อ จริงสิ เหมือนจะเกี่ยวกับเรื่องที่เธอไปขายเต้าหู้นะ”

ซ่งชิงเฟิงลอบโล่งอก ที่แท้ก็เรื่องนี้นี่เอง

“เข้าใจแล้วครับ ขอบคุณมากครับพี่จ้าว ถ้าพี่ไม่เตือน ผมคงจับต้นชนปลายไม่ถูกแน่ๆ”

พี่จ้าวโบกไม้โบกมือ “เรื่องแค่นี้เอง เธอเป็นสหายที่ดี ไม่ว่าใครจะร้องเรียน ก็ไม่ต้องไปกลัว”

ซ่งชิงเฟิงย่อมไม่กลัวอยู่แล้ว ทุกเรื่องเกี่ยวกับโรงงานเต้าหู้ เขาสามารถอธิบายได้อย่างโปร่งใสทุกประเด็น

ซ่งชิงเฟิงเดินไปเคาะประตูห้องทำงานของหัวหน้าอวี๋ทันที

“เข้ามา”

ซ่งชิงเฟิงผลักประตูเข้าไป หัวหน้าอวี๋พอเห็นหน้าเขา สีหน้าก็พลันบึ้งตึงลงทันใด เอ่ยเสียงเข้มว่า “ซ่งชิงเฟิง เรื่องที่เธอทำลงไป มีอะไรจะอธิบายไหม”

ซ่งชิงเฟิงแสร้งทำเป็นไม่เข้าใจ “หัวหน้าอวี๋ เกิดอะไรขึ้นหรือครับ ผมทำเรื่องอะไรไปเหรอครับ”

หัวหน้าอวี๋มองมาด้วยสายตาดุดัน “มีคนมาร้องเรียนว่าเธอละทิ้งงานหลวงเพื่อประโยชน์ส่วนตัว เบียดบังของส่วนรวมเพื่อผลประโยชน์ตัวเอง รับเงินเดือนจากสหกรณ์แท้ๆ แต่กลับไปช่วยโรงงานของหน่วยผลิตพวกเธอขายของ เรื่องนี้เธอจะอธิบายยังไง”

ซ่งชิงเฟิงแสดงสีหน้าประหลาดใจ “หัวหน้าอวี๋ ทำไมถึงพูดแบบนั้นล่ะครับ ผมไม่ได้ละทิ้งงานหลวงเพื่อประโยชน์ส่วนตัวเลยนะครับ ยอดจัดซื้อเมื่อเดือนที่แล้วของผมก็ทำได้ตามเป้า มิหนำซ้ำยอดจัดซื้อจริงยังมีแต่เกินไม่เคยขาด คำพูดพรรค์นี้ใครเป็นคนพูด ให้เขาออกมาประจันหน้ากับผมเลยครับ ทำไมถึงไม่ตรวจสอบให้ดีก่อนก็มาพูดจาซี้ซั้ว สวมหมวกปรักปรำคนอื่นแบบนี้ หัวหน้าอวี๋ครับ ผมโดนใส่ร้ายนะ คุณต้องให้ความเป็นธรรมกับผม จะปล่อยให้คนพาลที่พูดจาเหลวไหลพวกนี้ลอยนวลไม่ได้นะครับ”

มุมปากของหัวหน้าอวี๋กระตุกเบาๆ แววตายังคงเคร่งขรึม “เธอกล้าพูดไหมล่ะว่าไม่ได้ช่วยโรงงานของหน่วยผลิตพวกเธอขายเต้าหู้”

“เรื่องนั้นมีจริงครับ แต่ผมไม่ได้ละทิ้งงานหลวงเพื่อประโยชน์ส่วนตัว หรือเบียดบังของหลวงเพื่อตัวเองแน่ๆ เพราะข้อแรกผมไม่ได้ทำให้งานในหน้าที่ของตัวเองบกพร่อง ข้อสองผมไม่ได้ใช้ทรัพยากรของสหกรณ์เลยแม้แต่น้อย ไม่ว่าจะมองมุมไหนก็ถือว่าไม่ได้เบียดบังของหลวงเพื่อตัวเองไม่ใช่หรือครับ”

ส่วนเรื่องที่ไปเสนอขายเต้าหู้ตามที่ต่างๆ สิ่งเหล่านั้นไม่ใช่ทรัพยากรของสหกรณ์ เขาไปในนามกลุ่มส่วนรวมของหน่วยผลิต หากจะนับจริงๆ ก็ถือเป็นช่องทางและทรัพยากรที่เขาบุกเบิกขึ้นมาเองทั้งสิ้น

“หัวหน้าอวี๋ครับ ผมไม่รู้ว่าใครมาเป่าหูอะไรคุณ แต่ผมมั่นใจว่าผมทำงานด้วยความตั้งใจและรับผิดชอบมาโดยตลอด ตั้งแต่เข้ามาทำงาน ยอดจัดซื้อของผมถ้าไม่ใช่อันดับหนึ่งก็ต้องเป็นอันดับสอง จะมาบอกว่าผมไม่ตั้งใจทำงานเพียงเพราะผมไม่ได้ที่หนึ่งไม่ได้หรอกนะครับ”

หัวหน้าอวี๋ขมวดคิ้ว “พูดเรื่องปัญหาของตัวเองสิ จะลากเรื่องอื่นมาทำไม”

ซ่งชิงเฟิงผายมือออก “ผมก็เลยไม่ทราบว่าผมไปเบียดบังของหลวงหรือละทิ้งงานหลวงเพื่อเรื่องส่วนตัวตรงไหน ส่วนเรื่องที่ช่วยหน่วยผลิตขายเต้าหู้ หากถอยไปหมื่นก้าว นั่นก็เป็นกิจการส่วนรวมของหน่วยผลิตเรา ผมก็แค่ช่วยอำนวยความสะดวกเท่าที่จะช่วยได้ ถือเป็นการรับใช้ประชาชนเหมือนกันครับ”

หัวหน้าอวี๋ “…คารมคมคายนักนะเธอ”

ซ่งชิงเฟิง “ผมแค่พูดไปตามความจริงครับ หัวหน้าอวี๋ ไม่ทราบว่าข้อข้องใจเรื่องของผมชี้แจงชัดเจนพอหรือยังครับ หรือคุณอยากรู้อะไรอีก ผมบอกได้ทุกเรื่องเลยครับ”

อันที่จริงตั้งแต่ซ่งชิงเฟิงเข้ามาทำงานก็ทำผลงานได้ดีมาโดยตลอด หัวหน้าอวี๋เองก็พอใจ ไม่อย่างนั้นคงไม่ปล่อยให้เขาไม่ค่อยโผล่หน้ามาลงชื่อเข้างานที่สหกรณ์อยู่บ่อยๆ ดังนั้นเมื่อวานตอนที่จางเชามาฟ้องเรื่องนี้ เขาจึงไม่ได้โมโหอะไรมาก ที่วันนี้ทำเป็นเดือดดาลใส่ ก็แค่อยากดูปฏิกิริยาของซ่งชิงเฟิงเท่านั้น

“เธอช่วยหน่วยผลิตขายเต้าหู้ แล้วทำไมไม่เอาของมาขายให้สหกรณ์เราล่ะ”

ซ่งชิงเฟิงลอบโล่งอกในใจ ดูท่าเรื่องการร้องเรียนนี้ หัวหน้าอวี๋ไม่ได้จริงจังอะไรเลย ท่าทางขึงขังก่อนหน้านี้คงแค่แกล้งลองเชิงเขาเท่านั้น ซึ่งก็ตรงกับนิสัยของหัวหน้าอวี๋ที่เขารู้จักดี

เขาจึงแกล้งทำหน้าลำบากใจแล้วเอ่ยว่า “ตอนนี้โรงงานของหน่วยผลิตเน้นทำเต้าหู้สดเป็นหลัก ของแบบนี้สหกรณ์เราไม่ได้รับซื้อนี่ครับ แต่ต่อไปพวกเขาเตรียมจะพัฒนาฟองเต้าหู้ เต้าหู้ยี้ แผ่นเต้าหู้ พวกของที่เก็บไว้ได้นานขึ้น หัวหน้าอวี๋ครับ ไม่อย่างนั้นผมไปรับซื้อมาวางขายที่สหกรณ์เราบ้างดีไหมครับ”

หัวหน้าอวี๋มองเขาอย่างลึกซึ้ง พลางคิดในใจว่าตอนนี้พูดจาเอะอะก็ ‘สหกรณ์เรา’ นี่กำลังแสดงจุดยืนให้เขาเห็นชัดๆ

“พวกเธอทำเต้าหู้ยี้ได้ด้วยเหรอ” หัวหน้าอวี๋เลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย

ของอย่างเต้าหู้ยี้ ในตำบลเล็กๆ อันห่างไกลอย่างตำบลอันคังไม่มีขายหรอก แต่หัวหน้าอวี๋เป็นคนที่เคยไปเมืองใหญ่ เขาเคยกินที่เมืองเอก มันเป็นสินค้าขายดีและราคาไม่เบาเลย เมื่อก่อนเขาเคยคิดอยากเอาเต้าหู้ยี้มาขายที่นี่บ้าง แต่เบื้องบนบอกว่าสินค้ามีจำนวนจำกัด สหกรณ์ระดับตำบลจึงไม่มีโควตาจัดสรรมาให้

“กำลังอยู่ในช่วงคิดค้นครับ แต่ผมคิดว่าไม่เกินหนึ่งเดือนต้องทำสำเร็จแน่นอน ถึงตอนนั้นผมจะเอามาให้หัวหน้าอวี๋ลองชิมดู ถ้าใช้ได้ เราก็เอามาวางขายที่นี่กัน เป็นยังไงครับ”

“อืม เอาตามนั้นแล้วกัน พวกฟองเต้าหู้อะไรนั่น ก็เอามาลงไว้สักหน่อยก็ได้”

ส่วนเรื่องจะไปแย่งลูกค้าของสถานีอาหารหรือไม่นั้น เขาไม่ได้สนใจเท่าไร

ซ่งชิงเฟิงยิ้มแย้มอย่างยินดี “ไม่มีปัญหาครับ ถ้าคุณเห็นชอบ พรุ่งนี้ผมจะเอาบางส่วนมาให้คุณดูก่อน”

หัวหน้าอวี๋ส่งเสียงรับในลำคอ แต่ก็ยังเอ่ยเตือนเขาอีกประโยคหนึ่ง “ถึงจะรู้ว่าเจตนาเดิมของเธอคือหวังดี อยากจะช่วยเหลือชาวบ้าน แต่เรื่องงานหลวงก็ต้องทำให้ดี อย่าให้ใครเขาจับหางเอาได้ เรื่องแบบนี้ฟังแล้วมันดูไม่ดี”

ซ่งชิงเฟิงโล่งอกอย่างแท้จริง รอยยิ้มก็ผ่อนคลายขึ้นมาก “ขอบคุณครับหัวหน้าอวี๋ ต่อไปผมจะระวังครับ”

พอซ่งชิงเฟิงเดินออกไป ประตูห้องพักผ่อนในห้องทำงานก็ถูกผลักเปิดออก จางเชาเดินหน้าถมึงทึงออกมาจากข้างในด้วยความโมโห

“พี่เขย พี่ปล่อยมันไปเฉยๆ แบบนี้เลยเหรอ มันยอมรับเองแท้ๆ ว่าช่วยโรงงานของหน่วยผลิตขายเต้าหู้ ทำไมพี่ถึงไม่ไล่มันออกล่ะ?!”

สีหน้าของหัวหน้าอวี๋พลันบึ้งตึงลงทันที คราวนี้ไม่ใช่แกล้งทำเป็นโกรธเหมือนตอนคุยกับซ่งชิงเฟิง แต่เป็นความไม่พอใจจริงๆ

“ฉันทำงานต้องให้แกมาสั่งสอนด้วยเหรอ ดูเรื่องที่ตัวเองทำก่อนเถอะค่อยมายุ่งเรื่องคนอื่น วันๆ ไม่ทำการทำงาน รู้จักแต่ก่อเรื่องก่อราว ขืนยังเป็นแบบนี้ต่อไปก็ไสหัวไปซะ จะได้ไม่ลากฉันพลอยเสียคนตอนแก่ไปด้วย”

“พี่เขย พี่มาโมโหใส่ผมทำไม คนที่ทำผิดตอนนี้คือซ่งชิงเฟิงนะ มันทำถึงขนาดนี้แล้วพี่ยังไม่จัดการมัน แต่กลับเอาแต่จ้องจับผิดผมเรื่องเล็กๆ น้อยๆ พี่นี่ยังเป็นพี่เขยผมอยู่หรือเปล่า?”

“หุบปากไปเลยนะแก ถึงซ่งชิงเฟิงจะเป็นยังไง อย่างน้อยเขาก็ทำงานได้ดี แล้วแกล่ะ นอกจากเดือนที่ไปท้าพนันกับเขา มีเดือนไหนบ้างที่ทำงานสำเร็จตามเป้า ทำอะไรก็ไม่ได้เรื่อง แต่หาเรื่องเก่งเป็นที่หนึ่ง จางเชา ฉันขอเตือนแกไว้เลยนะ ถ้าแกยังทำตัวแบบนี้อยู่อีก ก็เก็บของออกไปจากที่นี่ซะ ฉันไม่ได้พูดเล่น ครั้งนี้จะเป็นครั้งสุดท้ายแล้ว”

จางเชาตกใจจนหน้าถอดสี แต่ก็รู้ว่าตัวเองเป็นฝ่ายผิด ท่าทีกร่างเมื่อครู่จึงหดหายไปทันตา “ผมรู้แล้วครับพี่เขย ผมจะตั้งใจทำงาน ไม่ถ่วงแข้งถ่วงขาพี่แน่นอน แต่ว่าพี่เขยครับ ทำไมพี่ต้องคอยช่วยซ่งชิงเฟิงขนาดนั้นด้วยล่ะ ก็แค่ปัญญาชนที่ลงชนบทมาไม่ใช่เหรอ”

หัวหน้าอวี๋ส่ายหน้า สายตาเต็มไปด้วยความผิดหวัง “แกไปร้องเรียนว่าเขาเอาเรื่องส่วนตัวมาปนกับงานหลวง แต่ไม่เคยไปสืบดูบ้างเลยเหรอว่าเขาเป็นใคร?”

เขาไหว้วานคนไปสืบดูแล้ว โรงงานเต้าหู้ของหน่วยผลิตหลางซานแห่งนั้นก่อตั้งขึ้นมาภายใต้การนำของซ่งชิงเฟิง แม้กระทั่งการคิดค้นพัฒนาสินค้าใหม่ๆ ก็เป็นเขาที่เป็นคนนำทำ เพียงแค่ครึ่งเดือนสั้นๆ กลับขยายกิจการจากโรงงานเล็กๆ ที่มีคนแค่ห้าคนจนกลายเป็นห้าสิบคน สินค้ายังส่งไปขายถึงสหกรณ์ที่ใหญ่ที่สุดในเมืองได้โดยตรง มิหนำซ้ำยังมีเส้นสายโยงใยไปถึงคนของสถานีอาหารและร้านอาหารของรัฐอีก ความสามารถในการทำงานและมนุษยสัมพันธ์ของคนคนนี้จะใช่คนธรรมดาเสียที่ไหนกัน?

ติดตามแฟนเพจ : minibunny และ Youtube : minibunny ฟังนิยายเสียง