บทที่ 68 ซ่งชิงเฟิง แกตายแน่

ซ่งเจิ้นกั๋วนิ่งเงียบ

เกาจวิ้นดึงชายเสื้อของเขาไว้ "เหล่าซ่ง เขาเป็นลูกชายของเรานะ ตอนนั้นที่ส่งเขาลงชนบทก็เพราะจำใจ ไม่มีทางเลือก ผ่านมาตั้งหลายปี ขนาดพัสดุที่เราส่งไปเขายังไม่ยอมรับเลย เห็นได้ชัดว่าในใจเขายังเคียดแค้นพวกเราอยู่ พวกเราไปหาเขาหน่อยได้ไหม ไปอธิบายให้เขาเข้าใจดีๆ ตอนนี้เขาโตเป็นผู้ใหญ่แล้ว ย่อมต้องเข้าใจ หรือคุณทนเห็นเขาใช้ชีวิตจมปลักอยู่ที่ชนบทไปทั้งชีวิตได้ลงคอ หรือเห็นว่าชิงซูได้ดีมีอนาคตแล้ว คุณก็เลยไม่คิดจะสนใจชิงเฟิงของฉันแล้วใช่ไหม ชิงเฟิงก็เป็นลูกชายของคุณเหมือนกันนะ!"

คำพูดเหล่านี้สะกิดใจซ่งเจิ้นกั๋วในที่สุด "ก็ได้ พรุ่งนี้ฉันจะไปทำเรื่องลางานที่หน่วยงาน สัปดาห์หน้าพวกเราค่อยไปหาลูก"

เกาจวิ้นดีใจจนน้ำตาไหล "ดีค่ะ ฉันก็จะไปลางานที่หน่วยงานเหมือนกัน แล้วฉันต้องซื้อของติดไม้ติดมือไปให้เขาด้วย ชนบทกันดารพรรค์นั้น คิดดูก็รู้ว่าคงไม่มีของดีๆ อะไร ชิงเฟิงอยู่ที่นั่นไม่รู้ต้องทนลำบากทนทุกข์ทรมานมามากขนาดไหน"

…

ซ่งชิงเฟิงไม่รู้เลยว่าพ่อแม่ของตนรู้เรื่องที่เขาแต่งงานแล้ว ทั้งยังเตรียมจะเดินทางมาที่นี่เพื่อบังคับให้เขาหย่าแล้วกลับเมือง

ในเวลานี้เขากำลังขนของอยู่ที่โรงงานแก้วในตัวอำเภอ โดยเขาสั่งทำขวดแก้วไว้สองพันใบ กะว่าจะเอาไปใช้ใส่เต้าหู้ยี้

"ระวังหน่อย อย่าให้แตกนะ" ซ่งชิงเฟิงเอ่ยเตือน

เฉิงหมิงพยักหน้า มือไม้ระมัดระวังขึ้นกว่าเดิม ตอนนี้เขาคอยติดตามอยู่ข้างกายซ่งชิงเฟิง ทำหน้าที่วิ่งงานจิปาถะให้ อีกทั้งยังคอยดูว่าซ่งชิงเฟิงเสนอขายสินค้าอย่างไร คนที่มาด้วยกันยังมีคนหนุ่มในหน่วยผลิตอีกคนชื่อเฉิงอี้ ซึ่งเป็นลูกพี่ลูกน้องคนละสายของเขา

ทั้งคู่เรียนจบชั้นมัธยมต้น อ่านออกเขียนได้ ซ่งชิงเฟิงเห็นว่าทั้งสองคนหัวไวเฉลียวฉลาด จึงดึงตัวมาฝึกฝนไว้ข้างกาย ตั้งใจจะปั้นให้กลายเป็นมือขวาของตน

หลังจากกลับมาถึงหน่วยผลิต ซ่งชิงเฟิงก็ไม่รอช้า รีบสอนทุกคนทำเต้าหู้ยี้ต่อทันที

ที่น่าพูดถึงก็คือ ตอนนี้โรงงานเต้าหู้มีคนงานเพิ่มขึ้นถึงห้าสิบคนแล้ว โม่หินก็เพิ่มจากเดิมสามแท่นเป็นสิบแท่น และยังก่อเตาใหญ่อีกสามเตา ทำให้ประสิทธิภาพการทำงานเพิ่มขึ้นมากกว่าสามเท่า

ยังโชคดีที่ตอนเลือกสถานที่คราวนั้นเลือกที่ทางไว้กว้างขวางพอ ถึงได้รองรับไหว แต่ถ้าจะขยายกิจการไปมากกว่านี้ ก็ต้องสร้างอาคารเพิ่มแล้ว ตามความคิดของเขา สู้ออกไปหาที่ดินผืนใหม่แล้วสร้างโรงงานให้เสร็จสรรพในคราวเดียวไปเลยดีกว่า

เพราะมีแรงงานเพียงพอ ซ่งชิงเฟิงจึงเริ่มให้คนทำฟองเต้าหู้ ซึ่งเป็นผลิตภัณฑ์ประเภทที่เก็บรักษาได้นานและทนทานต่อการขนส่ง

"ปัญญาชนซ่ง แบบนี้ใช่ไหมคะ" เถียนชุ่ยชุ่ยเอ่ยถาม

ตอนนี้เธอไม่ได้ทำหน้าที่หยอดน้ำดีเกลือแล้ว ซ่งชิงเฟิงเลื่อนขั้นให้เธอเป็นหัวหน้ากลุ่ม คอยดูแลการผลิตเต้าหู้ยี้โดยเฉพาะ

ซ่งชิงเฟิงพยักหน้าพลางชี้แนะ "อุปกรณ์ทุกชิ้นต้องผ่านการนึ่งฆ่าเชื้อด้วยความร้อนสูง แม้แต่เต้าหู้ค้างคืนก็ต้องผ่านการนึ่งฆ่าเชื้อด้วยความร้อนสูงก่อนถึงจะนำไปหมักได้ ขั้นตอนนี้สำคัญมาก ถ้าขั้นตอนนี้ทำได้ไม่ดี เต้าหู้ยี้ก็ทำไม่สำเร็จ"

เถียนชุ่ยชุ่ยพยักหน้าด้วยความประหม่า จดจำคำพูดของซ่งชิงเฟิงไว้ในใจอย่างละเอียดลออ และปฏิบัติตามขั้นตอนอย่างเคร่งครัด

ซ่งชิงเฟิงอยากทำเต้าหู้ยี้มานานแล้ว เพียงแต่ก่อนหน้านี้เครื่องปรุงยังไม่ครบจึงไม่ได้ลงมือทำ เมื่อหนึ่งสัปดาห์ก่อนเขาโทรศัพท์ไปหาหวางซุ่น ไหว้วานให้ช่วยซื้อเครื่องปรุงตอนที่เดินทางไปเมืองเยว่เฉิง

ของเพิ่งมาถึงเมื่อวาน วันนี้เขาจึงรีบลงมือทำทันทีโดยไม่รอช้า

เยว่เฉิงคือแดนกำเนิดของเต้าหู้ยี้ ประวัติการทำเต้าหู้ยี้สามารถสืบย้อนไปได้ถึงสี่ร้อยปีก่อน แม้กระทั่งในปัจจุบัน เต้าหู้ยี้ของเยว่เฉิงก็ยังมีชื่อเสียงโด่งดังไปทั่ว

ซ่งชิงเฟิงไม่ได้หวังว่าจะต้องทำให้ดีเลิศกว่าเต้าหู้ยี้ของเยว่เฉิง ขอแค่รสชาติไม่ต่างกันมากก็พอแล้ว

ความจริงเขาก็จำสัดส่วนเครื่องปรุงที่แน่นอนไม่ได้แล้ว มีแต่ต้องค่อยๆ ลองทำและปรับแก้ไปเรื่อยๆ ครั้งนี้เขาจึงตั้งใจจะทำเต้าหู้ยี้ขึ้นมาหลายแบบโดยใช้สัดส่วนที่แตกต่างกัน แต่ละแบบทำปริมาณไม่มาก แค่ใส่ขวดแก้วได้สองขวด รอจนกว่าจะกำหนดสัดส่วนที่ดีที่สุดได้แล้ว เขาถึงจะผลิตออกมาเป็นจำนวนมาก

สิ่งที่ทำให้ซ่งชิงเฟิงดีใจที่สุดก็คือ จากการที่ทุกคนช่วยกันเร่งทำงานล่วงเวลา ความคืบหน้าในการซ่อมถนนจึงน่าพอใจอย่างยิ่ง ถนนสองในสามส่วนถูกปูด้วยเศษหินเรียบร้อยแล้ว

หัวหน้าหลินที่คอยคุมงานซ่อมถนนเดินเข้ามาหาซ่งชิงเฟิง "ปัญญาชนซ่ง ถึงช่วงบ่ายวันพรุ่งนี้ ถนนเส้นนี้ก็น่าจะเสร็จเรียบร้อยแล้ว เสียดายก็แต่ทางคอมมูนยังไม่อนุมัติงบลงมา ไม่อย่างนั้นพวกเราคงได้มีถนนคอนกรีตใช้กันแล้ว"

อันที่จริงระยะทางจากหน่วยผลิตหลางซานไปยังตำบลไม่ได้ไกลเลย แค่เจ็ดถึงแปดกิโลเมตรเท่านั้น เพียงแต่ถนนเป็นหลุมเป็นบ่อเดินทางลำบาก จึงเสียเวลาเป็นพิเศษ หากสามารถเทเป็นถนนคอนกรีตได้ เวลาขี่จักรยานไปตำบลก็จะลดลงไปได้มาก

ซ่งชิงเฟิงเอ่ย "เดี๋ยวก็มีครับ ขอเพียงทำให้คอมมูนเห็นคุณค่าของโรงงานเต้าหู้เรา เงินค่าทำถนนนี้พวกเขาต้องอนุมัติให้อย่างแน่นอน"

เดิมทีตามที่เขาคำนวณไว้ ก่อนที่สัญญาจัดส่งสินค้าจะมีผลบังคับใช้ คนในหมู่บ้านซ่อมทางเสร็จได้สักครึ่งหนึ่งก็ถือว่าเก่งแล้ว ใครจะไปคิดว่าประสิทธิภาพจะน่าทึ่งขนาดนี้ เกือบจะซ่อมเสร็จหมดแล้ว

แต่มันก็แน่อยู่แล้ว แรงงานจากแทบทุกบ้านต่างทุ่มเทกันเต็มที่ ยิ่งกว่าตอนเก็บเกี่ยวช่วงฤดูใบไม้ร่วงเสียอีก แม้พระอาทิตย์จะตกดินไปแล้วก็ยังง่วนทำงานกันต่อ ด้วยความกระตือรือร้นเช่นนี้ จะไม่เสร็จเร็วได้อย่างไร

…

สามวันต่อมา วันจันทร์

ฟ้ายังไม่ทันสว่าง ซ่งชิงเฟิงก็มาถึงโรงงานเต้าหู้แล้ว

ภายในโรงงานเต้าหู้สว่างไสวไปด้วยแสงไฟ เต้าหู้สีขาวเนียนวางเรียงเป็นแผงๆ ไว้อย่างเป็นระเบียบ แผงบนสุดยังมีไอความร้อนลอยกรุ่นอยู่ด้วยซ้ำ

ข้างๆ แผงเต้าหู้เป็นเข่งฟองเต้าหู้และเต้าหู้แห้งที่บรรจุห่อเรียบร้อยแล้วหลายเข่ง

ซุนฉางเหอเดินตรวจตราดูรอบหนึ่ง ไม่พบปัญหาอะไร จึงเดินมาถามซ่งชิงเฟิง "ปัญญาชนซ่ง รถจะมาเมื่อไหร่ล่ะ"

ซ่งชิงเฟิงก้มมองเวลา "นัดไว้หกโมงเช้าครับ ยังเหลืออีกครึ่งชั่วโมง"

สิ้นเสียงลง ก็ได้ยินคนตะโกนขึ้นมาว่า "มาแล้วๆ รถมาแล้ว"

ซ่งชิงเฟิงเดินออกไปดู ก็เห็นรถแล่นเข้ามาแล้วจริงๆ ไม่ใช่รถบรรทุกขนาดใหญ่ที่บรรทุกหนักได้หลายตัน แต่เป็นรถกระบะบรรทุกคันเล็ก ซึ่งสำหรับพวกเขาในตอนนี้ถือว่าเพียงพอแล้ว

"ปัญญาชนซ่ง ฉันไม่ได้มาสายใช่ไหม" คนขับยิ้มพลางเปิดประตูลงจากรถ

ซ่งชิงเฟิงเดินเข้าไปต้อนรับ "อาจารย์ลู่ลำบากแย่เลยครับ มาตรงเวลาพอดี อาหารเตรียมไว้พร้อมแล้ว คุณไปกินข้าวก่อนเถอะครับ เรื่องขนของขึ้นรถให้พวกเขารับผิดชอบเอง"

ผู้คนกลุ่มหนึ่งลงมือขนของขึ้นรถอย่างคล่องแคล่ว ส่วนอาจารย์ลู่ก็เดินตามซ่งชิงเฟิงไปกินข้าวที่บ้านสกุลลู่

ครั้งนี้ซ่งชิงเฟิงจะนั่งรถไปด้วยตนเอง เพราะนี่เป็นการส่งสินค้าเที่ยวแรก ตั้งแต่วันพรุ่งนี้เป็นต้นไปถึงจะให้เฉิงหมิงเป็นคนติดตามไปแทน

ก่อนออกเดินทาง ซ่งชิงเฟิงยัดบุหรี่ซองหนึ่งใส่มืออาจารย์ลู่ "อาจารย์ลู่ครับ ถนนจากหน่วยผลิตของเราไปที่ตำบลไม่ค่อยดีเท่าไหร่ รบกวนช่วยขับให้นิ่งที่สุดหน่อยนะครับ"

เมื่อรู้ว่าของบนรถคือเต้าหู้ อาจารย์ลู่ก็ยิ้มรับปาก "เรื่องนี้วางใจได้เลย ในบรรดาทีมรถของพวกเรา ฉันขับรถได้นิ่งที่สุดแล้ว"

ที่นั่งด้านหน้ารถบรรทุกนั่งได้สามคน ดังนั้นนอกจากซ่งชิงเฟิงกับเฉิงหมิงแล้ว คนอื่นจึงไม่ได้ไปด้วย

อาจารย์ลู่ไม่ได้พูดจาโอ้อวด เขาขับรถได้นิ่งจริงๆ ตลอดทางแทบไม่รู้สึกถึงแรงกระแทกกระทั่งมาถึงตำบลได้อย่างราบรื่น พวกเขาจัดส่งสินค้าตามระยะทางใกล้ไกล จึงส่งสินค้าในตำบลก่อน จากนั้นค่อยไปส่งที่อำเภอและในตัวเมือง

เฉิงหมิงกับคนของสถานีอาหารกำลังช่วยกันขนของลง ส่วนซ่งชิงเฟิงก็อยู่คุยเป็นเพื่อนอาจารย์ลู่

ไม่ไกลออกไป จางเชายืนจ้องมองซ่งชิงเฟิงนิ่งๆ สีหน้ามืดมน พอพวกเขาออกไป เขาก็ตรงเข้าไปสอบถามคนของสถานีอาหารทันที ถึงได้รู้ว่าช่วงที่ผ่านมานี้ที่ซ่งชิงเฟิงผลุบๆ โผล่ๆ กลับกลายเป็นว่าแอบมาช่วยหน่วยผลิตขายเต้าหู้นี่เอง

เหอะ กินเงินเดือนของสหกรณ์แท้ๆ แต่กลับแอบรับงานนอก ซ่งชิงเฟิง แกตายแน่

ติดตามแฟนเพจ : minibunny และ Youtube : minibunny ฟังนิยายเสียง