บทที่ 67 ข่าวคราวจากเมืองหลวง

ในหมู่บ้านกำลังลงแรงกันอย่างขะมักเขม้น ทว่าการที่ซุนฉางเหอไปขออนุมัติงบทำถนนที่คอมมูนกลับไม่ราบรื่นเอาเสียเลย

"เลขาฯ เจิ้ง ทำไมถึงอนุมัติเงินทำถนนให้พวกเราไม่ได้ล่ะครับ"

เลขาฯ เจิ้งเหลือบตาขึ้นเล็กน้อย เอ่ยเรียบๆ "คอมมูนเราไม่ได้มีแค่หน่วยผลิตของพวกคุณที่เดียวนะ ใครบ้างไม่อยากทำถนน ถ้าทุกคนมาขอเงินทำถนนจากผมหมด ผมเปิดธนาคารหรือไง ถึงจะเสกเงินออกมาให้ได้"

ซุนฉางเหอ "แต่พวกเรามีเหตุผลจำเป็นจริงๆ นะครับ ตอนนี้เต้าหู้ของพวกเราขายไปถึงในเมืองแล้ว แต่ถนนจากหมู่บ้านไปถึงตำบลมันแย่เหลือเกิน ถ้าไม่ซ่อม รถบรรทุกก็เข้าไปไม่ได้ ต่อให้เข้าไปได้ ขนเต้าหู้ออกมาก็เละหมดพอดี เลขาฯ เจิ้ง ผมรู้ว่าทางคอมมูนก็ลำบาก แต่พวกเราจำเป็นต้องใช้จริงๆ ไม่อย่างนั้นหลายปีที่ผ่านมา พวกเราก็ไม่เคยเอ่ยปากขออะไรเลยไม่ใช่หรือครับ"

เลขาฯ เจิ้งเลิกคิ้ว "ผมจำได้ว่าพวกคุณเป็นแค่โรงงานเล็กๆ มีคนทำอยู่แค่ห้าหกคนไม่ใช่หรือ นี่ขายเต้าหู้ไปถึงในตัวเมืองแล้วรึ"

แววตาของซุนฉางเหอทอประกายดีใจ ยิ้มพลางกล่าวว่า "ใช่ครับ หน่วยผลิตของพวกเรามีคนเก่งอยู่คนหนึ่ง ไม่เพียงแต่พาพวกเราเปิดโรงงาน ยังช่วยหาตลาดขายของด้วย ตัวเขาคนเดียววิ่งไปเสนอขายเต้าหู้ถึงในอำเภอ ในเมือง แล้วก็ขายได้จริงๆ ครับ ตั้งแต่อาทิตย์หน้าเป็นต้นไป ในอำเภอต้องการวันละสามร้อยจิน ส่วนในเมืองต้องการวันละพันห้าร้อยจินครับ"

เลขาฯ เจิ้งเริ่มสนใจขึ้นมา เขารู้เรื่องที่หน่วยผลิตหลางซานเปิดโรงงานเต้าหู้ เพราะอย่างไรตัวเองก็เป็นคนเซ็นอนุมัติ แต่ไหนบอกว่ามีคนงานแค่ห้าคน ขยายงานได้เร็วขนาดนี้เชียวหรือ

"คนที่คุณว่าเก่งน่ะ เป็นใครกัน"

"เป็นปัญญาชนของหน่วยผลิตเราครับ เมื่อสามเดือนก่อนเพิ่งแต่งงานกับลูกสาวในหมู่บ้าน แล้วเขายังเป็นพนักงานจัดซื้อของสหกรณ์ประจำตำบลด้วยครับ"

"ชื่อซ่งชิงเฟิงใช่ไหม"

ซุนฉางเหอชะงักไปเล็กน้อย "เลขาฯ เจิ้ง ท่านรู้จักเขาด้วยหรือครับ"

"อืม เคยได้ยินคนในบ้านพูดถึงอยู่"

ซุนฉางเหอถึงเพิ่งนึกขึ้นได้ว่าเลขาฯ เจิ้งผู้นี้มาจากหน่วยผลิตหงเหอ ก่อนหน้านี้เหมือนซ่งชิงเฟิงจะเคยช่วยหน่วยผลิตหงเหอไว้เรื่องหนึ่ง บางทีคงเป็นเพราะเรื่องนั้น เลขาฯ เจิ้งถึงจำเขาได้

"ใช่ครับ คือเขาเอง"

"ตอนนี้โรงงานเต้าหู้ของพวกคุณมีผลผลิตวันละเท่าไร" เลขาฯ เจิ้งถาม

"ตอนนี้ผลผลิตเต้าหู้อยู่ที่วันละประมาณแปดร้อยจินครับ ส่วนใหญ่ส่งให้สถานีอาหารประจำตำบลกับโรงอาหารของโรงงานแปรรูปอาหาร แต่ตอนนี้พวกเราเตรียมจะขยายโรงงานแล้ว หวังว่าจะเพิ่มผลผลิตให้ได้วันละสามพันถึงห้าพันจินครับ"

เลขาฯ เจิ้งพยักหน้า "ไม่น้อยเลยนี่"

"ใช่ครับ ส่งในตำบลเรายังพอใช้เกวียนวัวได้ แต่ในอำเภอกับในเมือง เกวียนวัวไปไม่ไหวจริงๆ ปัญญาชนซ่งเลยไปติดต่อกองรถขนส่งของเมือง เช่ารถบรรทุกมาคันหนึ่งเพื่อใช้ส่งของ เพราะงั้นเลขาฯ เจิ้งครับ พวกเราจำเป็นต้องทำถนนเส้นนี้จริงๆ ครับ"

เลขาธิการเจิ้งนิ่งคิดไปครู่หนึ่ง ไม่ได้ตอบตกลงทันที แต่กล่าวว่า "ผมจะฟังความข้างเดียวแล้วรับปากเลยคงไม่ได้ เอาอย่างนี้ รออีกสักพัก ผมจะจัดให้คณะกรรมการของคอมมูนลงไปตรวจสอบดูหน้างานที่โรงงานของพวกคุณ ถ้ามีความจำเป็นจริงๆ ก็ใช่ว่าจะพิจารณาไม่ได้"

"แต่ว่า…"

"สหายซุน ผมเป็นเลขาธิการของทั้งคอมมูน ไม่ใช่เลขาธิการของหน่วยผลิตคุณที่เดียว ผมต้องคิดถึงภาพรวมของทั้งคอมมูนด้วย"

ซุนฉางเหอไม่กล้าเซ้าซี้ต่อ แค่อีกฝ่ายยอมผ่อนปรนว่าจะไปตรวจสอบ ไม่ได้ปฏิเสธเสียงแข็งทันควัน ก็นับว่าเป็นความคืบหน้าก้าวหนึ่งแล้ว

"ถ้าอย่างนั้นเลขาธิการเจิ้ง รบกวนด้วยนะครับ ช่วยรีบมาตรวจสอบที่หน่วยผลิตของพวกเราให้เร็วหน่อย"

เลขาธิการเจิ้งส่งเสียงอืมในลำคอ "วางใจเถอะ ขอแค่เป็นเรื่องที่เป็นประโยชน์ต่อพี่น้องประชาชน อะไรที่พอจะทำให้ได้ ผมย่อมจัดการให้อยู่แล้ว"

ซุนฉางเหอได้ยินดังนั้นก็รู้ว่าไม่อาจตื๊อต่อได้อีก ไม่เช่นนั้นอาจส่งผลเสียแทน

"ถ้าอย่างนั้นผมขอเป็นตัวแทนของสมาชิกทุกคน ขอบคุณเลขาธิการเจิ้งไว้ล่วงหน้านะครับ"

เลขาธิการเจิ้งโบกมือ ก่อนจะเอ่ยเตือนอีกประโยค "จริงสิ เรื่องคนที่จะมารับตำแหน่งสมุห์บัญชีของหน่วยผลิตพวกคุณก็รีบตัดสินใจให้เรียบร้อยเสีย อย่าปล่อยให้ยืดเยื้อ"

"ได้ครับ เลขาธิการเจิ้ง กลับไปผมจะรีบจัดการทันทีครับ"

…

ในเวลาเดียวกัน ที่บ้านตระกูลซ่งในเมืองหลวง

ซ่งเจิ้นกั๋วกลับมาถึงบ้าน พบว่าบ้านที่เคยอบอวลไปด้วยกลิ่นหอมของกับข้าวยามนี้กลับเงียบเชียบ แม้แต่ลูกชายกับลูกสะใภ้ก็ไม่อยู่

ซ่งเจิ้นกั๋วเปลี่ยนรองเท้า เดินเข้าไปดูในห้องนอน พบว่าเกากวี่ผู้เป็นภรรยานอนตะแคงหันหลังให้ประตูอยู่บนเตียง

"อาจวิ่น เป็นอะไรไป ไม่สบายตรงไหนหรือเปล่า"

เกากวี่ไม่ตอบ

ซ่งเจิ้นกั๋วเดินเข้าไปใกล้ถึงได้เห็นว่าภรรยากำลังร้องไห้ จึงขมวดคิ้วเล็กน้อย "นี่เป็นอะไรไป วันนี้คุณไม่ได้ไปเยี่ยมแม่ของคุณหรอกหรือ ที่บ้านแม่มีเรื่องอะไรหรือเปล่า"

น้ำตาของเกากวี่รินไหลหนักกว่าเดิม เธอสะอื้นพลางกล่าวว่า "ชิงเฟิงเขาแต่งงานแล้ว เขาไปแต่งงานอยู่ที่นั่น แต่กลับไม่บอกพวกเราสักคำ เจิ้นกั๋ว เขาจงใจแก้แค้นพวกเราชัดๆ"

ซ่งเจิ้นกั๋วหน้าถอดสี "อะไรนะ เขาแต่งงานแล้วงั้นรึ! ตั้งแต่เมื่อไหร่กัน?!"

"แต่งไปตั้งแต่เดือนกรกฎาคมปีนี้แล้ว ถ้าวันนี้ฉันไม่ได้ไปหาแม่ แล้วน้องสะใภ้หลุดปากพูดออกมา ฉันก็คงยังถูกปิดหูปิดตาอยู่ เด็กคนนี้ เขาไม่รู้หรือไงว่าถ้าแต่งงานอยู่ที่นั่นเขาก็ไม่มีวันได้กลับเมืองอีกแล้ว! ฮือๆ หลายปีมานี้ โทรศัพท์ไม่เคยโทรมา จดหมายสักฉบับก็ไม่เคยตอบกลับ ของที่ส่งไปให้ก็ถูกตีกลับมาทั้งหมด เขาแค้นที่พวกเราส่งเขาลงชนบทตอนนั้น แต่ฉันมีทางเลือกที่ไหนเล่า ตอนนั้นถ้าพอจะมีหนทาง ฉันจะยอมส่งเขาไปลงชนบทหรือ เขาเอาแต่เคียดแค้นพวกเรา แต่ไม่เคยคิดถึงความยากลำบากของคนเป็นพ่อแม่เลยสักนิด ฉันคลอดเด็กแบบนี้ออกมาได้ยังไงกัน"

ซ่งเจิ้นกั๋วฟังแล้วก็ปวดหัว เขานวดขมับที่เต้นตุบๆ พลางเอ่ยเสียงขรึม "หยุดร้องได้แล้ว เล่ามาให้ชัดเจนซิว่ามันเกิดเรื่องอะไรขึ้นกันแน่"

ที่แท้วันนี้เกากวี่นึกขึ้นได้ว่าไม่ได้ไปเยี่ยมแม่มานานแล้ว จึงซื้อของติดไม้ติดมือไปหา น้องชายออกไปทำงาน ที่บ้านจึงมีแค่น้องสะใภ้กับแม่อยู่

ระหว่างที่ทั้งสามคนนั่งคุยกัน น้องสะใภ้ก็เอ่ยขึ้นมาเรื่องที่ซ่งชิงเฟิงแต่งงาน

"พี่รอง ฉันล่ะอิจฉาพี่จริงๆ เลย ชิงเฟิงบ้านพี่หาลูกสะใภ้ได้สวยสะพรั่งเชียว หน้าตางี้แฉล้มหมดจด ลูกที่เกิดมาวันหน้าต้องหน้าตาดีแน่ๆ"

คำพูดนี้สำหรับเกากวี่แล้วไม่ต่างอะไรกับฟ้าผ่าลงกลางวันแสกๆ ตอนนั้นเธอถึงกับหน้ามืด พอลองซักไซ้ไล่เลียงถึงได้รู้ว่า เมื่อต้นเดือนสิงหาคม ซ่งชิงเฟิงส่งพัสดุกลับมาห่อหนึ่ง ทั้งยังเขียนจดหมายมาบอกยายว่าตนเองแต่งงานแล้ว คนรักเป็นหญิงสาวในท้องถิ่น และในซองจดหมายก็มีรูปถ่ายของทั้งสองคนแนบมาด้วย

"แม่ เรื่องสำคัญขนาดนี้ทำไมแม่ถึงไม่บอกฉัน! แม่ยังช่วยเขาปิดบังฉันอีก แม่รู้ไหมว่าตามนโยบายแล้ว ถ้าเขาแต่งงานอยู่ที่นั่น เขาจะกลับเข้าเมืองไม่ได้อีกเลยนะ!"

ตอนนั้นหญิงชราตระกูลชิวปรายตามองเกากวี่ แล้วพูดเพียงประโยคเดียว "ตอนที่พวกแกบีบให้เขาลงชนบท ทำไมไม่คิดบ้างล่ะว่าเขาจะไม่ได้กลับมา ตอนนั้นเขายังเป็นแค่เด็กคนหนึ่งแท้ๆ!"

เพียงประโยคนี้ประโยคเดียวก็ตอกกลับจนเกากวี่หน้าชา ต้องซมซานกลับบ้านมาอย่างอับอาย พอกลับถึงบ้าน ยิ่งคิดก็ยิ่งโกรธ ยิ่งคิดก็ยิ่งช้ำใจ จากนั้นก็เป็นภาพที่ซ่งเจิ้นกั๋วกลับมาเห็นนี่เอง

ใบหน้าของซ่งเจิ้นกั๋วดำทะมึน ลมหายใจเริ่มหนักหน่วงขึ้น "ก่อนหน้านี้ไม่ได้บอกให้คุณเขียนจดหมายไปบอกเขาหรอกหรือ ว่าพวกเรากำลังหาทางย้ายเขากลับมาน่ะ คุณไม่ได้เขียนไปหรือไง"

เกากวี่ปาดน้ำตา "ทำไมจะไม่เขียนล่ะ ฉันเขียนไปตั้งสองฉบับ แต่เขาไม่เคยตอบกลับมาเลย ฉันก็ไม่รู้เหมือนกันว่าเขาไม่ได้รับ หรือได้รับแล้วแต่ไม่แม้แต่จะเปิดอ่านกันแน่"

ซ่งเจิ้นกั๋วโกรธจนแค่นเสียงฮึ "ในเมื่อเขาไม่อยากกลับมาก็ช่างเขา ฉันจะคิดเสียว่าไม่มีลูกชายคนนี้!"

"ไม่ได้นะ! ตอนนั้นพวกเราก็ทำผิดต่อเขามากพออยู่แล้ว ตอนนี้จะปล่อยปละละเลยเขาไม่ได้เด็ดขาด เหล่าซ่ง คุณคิดหาทางหน่อยเถอะ ย้ายเขากลับมาให้ได้ ถ้าต้องติดอยู่ที่นั่น ชีวิตเขาทั้งชีวิตต้องพังแน่ เขาเพิ่งจะอายุยี่สิบเอ็ดเองนะ"

"แต่เขาแต่งงานไปแล้ว!"

"พวกเราก็ไปหาเขา บังคับให้เขาหย่าเสียสิ!"

ติดตามแฟนเพจ : minibunny และ Youtube : minibunny ฟังนิยายเสียง