บทที่ 66 สร้างถนน

ซ่งชิงเฟิงยิ้มพลางพยักหน้า "ครับ แต่ไม่ใช่แค่หลักพันชั่ง รวมกันแล้ววันละหนึ่งพันห้าร้อยชั่งต่างหาก นี่เป็นเพราะตอนนี้กำลังผลิตของเรามีจำกัดเลยทำได้แค่นี้ ไม่อย่างนั้นคงได้มากกว่านี้อีกครับ แต่เพราะยอดสั่งซื้อเยอะขึ้น ราคาต่อหน่วยเลยลดลง ราคาขายส่งเต้าหู้ให้พวกเขาอยู่ที่ชั่งละเจ็ดเฟินครึ่งครับ"

ตอนแรกที่ส่งให้สถานีอาหารประจำตำบลคิดชั่งละหนึ่งเหมา พอต่อมายอดสั่งซื้อเพิ่มขึ้นก็ลดเหลือแปดเฟิน ส่วนที่ส่งให้ในอำเภอและในเมืองนั้น ต้องใช้รถบรรทุกไปส่งถึงที่ จึงบวกค่าขนส่งเข้าไปเป็นชั่งละหนึ่งเหมา

"ดี… ดีเหลือเกิน" ซุนฉางเหอพึมพำ

เขาคิดคำนวณในใจอย่างรวดเร็ว ต่อให้เป็นแค่เต้าหู้หนึ่งพันห้าร้อยชั่ง รายได้ต่อวันก็ปาเข้าไป 112.5 หยวนแล้ว เดือนหนึ่งก็ตก 3,375 หยวน ถ้ารวมกับยอดของในตำบล รวมถึงรายได้จากพวกเต้าหู้แห้งอีก ก็หลายพันหยวนเลยทีเดียว

ทั้งชีวิตนี้เขาไม่เคยหาเงินได้มากขนาดนี้มาก่อน

"พวกเราจะทำทันเหรอ" หัวหน้าหลินกังวลเรื่องนี้มากกว่า เพราะสัญญาเซ็นกันไปแล้ว หากถึงเวลาแล้วส่งของไม่ได้ ความน่าเชื่อถือจะพังทลาย วันข้างหน้าคิดจะขายอีกคงยากแล้ว

"ถ้าอย่างนั้นก็ต้องขยายขนาดโรงงานครับ สัญญาพวกนี้จะเริ่มมีผลตั้งแต่วันจันทร์หน้า เพราะฉะนั้นพวกเรายังมีเวลาเตรียมตัวอีกสี่ห้าวัน ทันแน่นอนครับ"

วัตถุดิบมีพอ แต่ก็ต้องทยอยกักตุนเพิ่ม ไม่อย่างนั้นอีกไม่นานคงหมด อีกทั้งจำนวนโม่หินก็ต้องเพิ่ม เตาไฟก็ต้องก่อเพิ่มเช่นกัน

คิดดูก็มีเรื่องต้องจัดการเต็มไปหมด

ทั้งสี่คนปรึกษาหารือกันจนดึกดื่น ในที่สุดก็ได้ข้อสรุปเป็นแผนงานที่เหมาะสม

เมื่อเรื่องอื่นตกลงกันเรียบร้อยแล้ว ซ่งชิงเฟิงจึงเอ่ยถึงอีกเรื่องหนึ่ง "ตอนนี้เรื่องที่สำคัญที่สุดคือถนนจากหน่วยผลิตของเราไปถึงตัวตำบล มันขรุขระเป็นหลุมเป็นบ่อเกินไป ต่อให้รถบรรทุกเข้ามาได้ เต้าหู้ขนไปถึงในเมืองก็คงกระแทกจนเละหมดพอดีครับ"

หัวหน้าหลินถามขึ้นทันที "เธอมีความคิดเห็นยังไง"

ซ่งชิงเฟิงตอบ "ง่ายมากครับ ซ่อมถนน"

อย่างที่โบราณว่าไว้ อยากรวยต้องสร้างทาง หากถนนยังไม่ดี จะขยายกิจการต่อไปได้อย่างไร

ซ่งชิงเฟิงทนกับถนนพังๆ เส้นนั้นมานานแล้ว

คนอื่นๆ มองหน้ากันไปมา พลันเงียบกริบไปชั่วขณะ ปัญญาชนซ่งคนนี้เหลิงไปแล้วหรือเปล่า เงินยังไม่ทันเข้ากระเป๋า ก็คิดจะซ่อมถนนเสียแล้ว

เมื่อเห็นว่าคนอื่นดูจะไม่ค่อยเห็นด้วย ซ่งชิงเฟิงจึงพูดต่อ "ครั้งนี้ผมไปในเมือง เซ็นสัญญามาแค่สี่หน่วยงาน ก็ได้ยอดมาพันห้าร้อยชั่งแล้ว นี่เฉพาะเต้าหู้นะครับ ถ้ารวมฟองเต้าหู้ เต้าหู้แห้งพวกนั้นด้วย ยิ่งมากกว่านี้อีก ในเมืองมีหน่วยงานตั้งมากมาย แถมข้างล่างยังมีอีกหลายอำเภอ ทุกคนลองคิดดูสิครับว่าตลาดมันกว้างใหญ่แค่ไหน ถ้าพวกเรายึดตลาดพวกนี้ไว้ได้ ไม่ต้องพูดถึงทั้งหมดหรอกครับ แค่ยึดได้สักสี่สิบเปอร์เซ็นต์ ยอดนี้ก็น่าตกใจมากแล้ว"

"อีกอย่าง ฟองเต้าหู้ เต้าหู้ยี้ ฟองเต้าหู้แผ่นของพวกเราล้วนเก็บไว้ได้นาน สามารถส่งไปขายต่างมณฑลได้สบายๆ ถ้าต้องมาเสียการค้าเพราะถนนพังๆ เส้นนี้ จนต้องทิ้งตลาดใหญ่ขนาดนั้นไป พวกคุณจะยอมตัดใจได้ลงคอเหรอครับ"

ไม่ยอมสิ ใครจะไปยอมลง นั่นมันเงินทั้งนั้น

เมื่อก่อนพวกเขาไม่มีหนทางอื่น ได้แต่ก้มหน้าทำไร่ไถนา จะลำบากยากจนก็ช่างเถอะ แต่วันนี้ถากถางเปิดทางออกมาได้แล้ว ขอแค่พยายามต่อไป พวกเขาก็จะได้ใช้ชีวิตสุขสบายจนใครๆ ต้องอิจฉา มีหรือจะยอมปล่อยให้ถนนแย่ๆ เพียงสายเดียวมาขวางกั้นชีวิตที่ดีเอาไว้

"ซ่อม ต้องซ่อมแน่ พรุ่งนี้ฉันจะไปคอมมูน ไปขอให้ผู้นำอนุมัติเงินลงมา! ตอนนั้นถนนจากหน่วยผลิตหงเหอไปคอมมูน ทางนั้นก็อนุมัติเงินมาสร้างให้ ตอนนี้พวกเราก็หาทางทำเงินได้แล้ว พวกเขาจะลำเอียงไม่ได้" ซุนฉางเหอแสดงจุดยืนเป็นคนแรก

เขาคิดไว้แล้ว หากผู้นำคอมมูนไม่ยอมตกลง เขาก็จะปักหลักอยู่ที่นั่นไม่กลับ ต่อให้ต้องตื๊อก็จะตื๊อจนกว่าจะยอมให้ได้

หัวหน้าหลินไม่ได้มองโลกในแง่ดีขนาดนั้น "ที่หน่วยผลิตหงเหอเขาอนุมัติให้ ก็เพราะเลขาฯ คอมมูนมาจากหน่วยผลิตหงเหอ หลายปีมานี้เงินของคอมมูนก็ไม่ได้มีมาก คงไม่ง่ายขนาดนั้นหรอก แต่ก็ควรไปลองดูจริงๆ พวกเรามีเหตุผลอันชอบธรรมนี่นา"

ซ่งชิงเฟิงเอ่ย "พวกเราจะหวังพึ่งแต่คอมมูนไม่ได้ครับ ต้องลงมือทำกันเองด้วย ข้อเสนอของผมคือระดมชาวบ้านมาช่วยกันซ่อมถนน ตอนนี้เรายังไม่มีเงิน ซื้อปูนซีเมนต์ไม่ไหว แต่ใช้เศษหินกับก้อนดินแข็งมาปูทาง ถมบดอัดหน้าดินให้แน่น เพื่อให้รถบรรทุกวิ่งง่ายขึ้นหน่อยได้ นี่เป็นกิจการของส่วนรวม จะให้พวกเรามาเหนื่อยอยู่แค่นี้ไม่ได้ ต้องให้ทุกคนมีส่วนร่วม พวกคุณคิดว่ายังไงครับ"

ฉางซานเห็นพ้องกับข้อเสนอของซ่งชิงเฟิงอย่างยิ่ง "ฉันว่าเข้าท่า ควรให้พวกเขามาร่วมด้วยจริงๆ ไม่อย่างนั้นคงคิดว่าโรงงานเราหาเงินได้ง่ายๆ ปัญญาชนซ่ง ไหนๆ ก็พูดถึงตรงนี้แล้ว ฉันก็มีข้อเสนอเหมือนกัน ที่ผ่านมาช่องทางขายเต้าหู้เธอเป็นคนวิ่งเต้นคนเดียวตลอด พวกเรารู้ว่าเธอยังมีงานประจำ ต้องมีเวลาที่ทำไม่ไหวบ้าง สู้ให้คนอื่นออกไปช่วยวิ่งหาช่องทางขายด้วยจะดีกว่า จะได้ขยายตลาดได้เร็วขึ้น"

ซ่งชิงเฟิงมองฉางซานด้วยความชื่นชม ช่างคิดตรงกันกับเขาพอดี

"ผมเองก็กำลังจะพูดเรื่องนี้อยู่เหมือนกันครับ ควรให้คนออกไปช่วยวิ่งงานขายเพิ่ม จะได้รีบขยายส่วนแบ่งการตลาดให้เร็วที่สุด แต่งานวิ่งขายของมันเหนื่อย เพราะฉะนั้นเราน่าจะเจียดกำไรส่วนหนึ่งมาเป็นรางวัล เช่น ถ้าขายของได้หนึ่งพันหยวน จะได้ส่วนแบ่งกำไรหนึ่งเปอร์เซ็นต์ สองพันหยวนก็ได้หนึ่งจุดห้าเปอร์เซ็นต์ ไล่เรียงกันไปแบบนี้ มีรางวัลตอบแทนถึงจะมีแรงจูงใจครับ เราต้องกระตุ้นความกระตือรือร้นของทุกคน แน่นอนว่าตัวเลขนี้ผมแค่ยกตัวอย่างขึ้นมาเฉยๆ ส่วนรายละเอียดจะทำยังไง ค่อยมาคุยกันอีกที พวกคุณคิดว่ายังไงครับ"

"ใครไปวิ่งงานขายก็ได้เหรอ" ซุนฉางเหอถาม

ซ่งชิงเฟิงตอบ "ขอแค่เป็นคนในหน่วยผลิตของเรา ได้ทุกคนครับ"

"ฉันว่าไม่มีปัญหา" หัวหน้าหลินเห็นชอบ

อีกสองคนก็ไม่มีความเห็นต่าง เรื่องนี้จึงเป็นอันตกลงตามนี้

ส่วนเรื่องซ่อมถนนที่ซ่งชิงเฟิงเสนอนั้น พวกเขาวางแผนเตรียมการไว้สองทาง ซุนฉางเหอจะไปขออนุมัติงบจากผู้นำคอมมูน หากได้งบมาก็ดีที่สุด ส่วนหัวหน้าหลินจะระดมชาวบ้านให้นำเศษหินกับก้อนดินแข็งมาปูถนนและบดอัดพื้นผิวให้แน่นที่สุดเท่าที่จะทำได้

ทางด้านซ่งชิงเฟิงรับหน้าที่รับสมัครคนงานเข้าโรงงาน จัดซื้อโม่หินและอุปกรณ์ต่างๆ ขยายขนาดโรงงาน รวมถึงคิดค้นผลิตภัณฑ์ใหม่

ฉางซานรับหน้าที่ดูแลการจัดการทั่วไปของโรงงานไปพลางๆ ก่อน

เมื่อมียอดส่งออกเต้าหู้วันละกว่าสองพันชั่งล่อใจ ความกระตือรือร้นของชาวบ้านจึงถูกจุดประกายขึ้นมาอย่างเต็มเปี่ยม แม้หัวหน้าหลินจะบอกว่ามาช่วยซ่อมถนนไม่มีเงินให้ พวกเขาก็ยังยินดีกันมาก ทุกหลังคาเรือนขอแค่คนที่ยังขยับไหว ต่างก็ออกมาร่วมแรงร่วมใจกันทั้งนั้น

บ้านที่ไม่ยอมเข้าร่วมมีเพียงห้าครอบครัวเท่านั้น สามครอบครัวในนั้นคือพวกที่ไม่ยอมลงขันแถมยังขี้เกียจสันหลังยาว ส่วนอีกสองครอบครัวคือบ้านของจูหย่งฝูกับบ้านอาสองของเขา

เดิมทีบ้านจูหย่งฝูเคยลงขันด้วย แต่ตอนแรกสุดมันขาดทุนไม่ใช่หรือ เขาจึงควักเงินหนึ่งร้อยหยวนบวกกับเงินที่เคยลงไปก่อนหน้านั้นถือเป็นการชดเชย พอถึงคราวระดมทุนรอบที่สอง เขาไม่มีเงินจึงไม่ได้ลง ส่วนจูคนรองนั้นเป็นเพราะมองว่าโรงงานนี้ไม่มีทางรุ่ง จึงไม่อยากลงขันด้วย

เมื่อเห็นคนทั้งหมู่บ้านลงแรงทำงานกันอย่างคึกคัก จูหย่งฝูก็ชักสีหน้าบึ้งตึง "ก็แค่ขายเต้าหู้ได้ไม่กี่ชั่ง ทำเป็นตื่นเต้นจัดแจงจะซ่อมถนน คนไม่รู้คงนึกว่าร่ำรวยเป็นเศรษฐีไปแล้วล่ะสิ พวกไม่รู้ประสีประสา ไม่เจียมกะลาหัวเอาเสียเลย"

ชาวบ้านที่เดินผ่านมาได้ยินเข้าก็ตอกกลับทันควัน "แกมันก็แค่เห็นโรงงานทำเงินได้แล้วไม่มีส่วนแบ่งกับเขา ก็เลยอิจฉาล่ะสิ! สันดานน่าเกลียดจริงๆ"

จูหย่งฝูโมโหฟึดฟัด "ฉันจะไปอิจฉาอะไร อิจฉาที่เงินเก็บอดมื้อกินมื้อของพวกแกถูกซ่งชิงเฟิงผลาญจนหมดน่ะเหรอ ฉันจะคอยดูว่าพอถึงสิ้นปี พวกแกไม่ได้เงินปันผลแล้วต้องต้มแกลบกินผักกัน จะยังดีใจกันได้อย่างตอนนี้อีกไหม"

ชาวบ้านคนนั้นกลอกตาใส่ ไม่แม้แต่จะเสียเวลาคุยด้วยแล้วเดินหนีไปทันที ทำเอาใบหน้าของจูหย่งฝูเขียวคล้ำด้วยความโกรธจัด

ติดตามแฟนเพจ : minibunny และ Youtube : minibunny ฟังนิยายเสียง