บทที่ 65 เบิกทางสู่ตลาดใหม่

ซ่งชิงเฟิงจึงออกเดินทางทันที โชคดีที่ก่อนหน้านี้เขาคิดเผื่อไว้ล่วงหน้า จึงขอให้ซุนฉางเหอออกหนังสือรับรองสำหรับเดินทางเข้าเมืองเพิ่มไว้อีกหนึ่งฉบับ

เฉินเทาน่าจะได้คุยกับเฉินหู่ไว้ล่วงหน้าแล้ว พอซ่งชิงเฟิงไปถึง อีกฝ่ายก็พาเขากลับบ้านทันที

"รองผู้อำนวยการสหกรณ์อาศัยอยู่ข้างบ้านฉันนี่เอง ส่วนตัวสนิทกันดี เย็นนี้ตกลงกันไว้แล้วว่าฉันจะชวนเขามากินข้าวที่บ้าน ได้ยินเจ้าหู่บอกว่านายทำกับข้าวเก่ง ถ้างั้นนายก็เอาพวกผลิตภัณฑ์ถั่วของนายมาทำกับข้าวสักสองสามอย่าง เดี๋ยวฉันช่วยพูดหนุนให้อีกแรง ดูแล้วไม่น่ามีปัญหา และถ้าจัดการเขาได้ ก็เท่ากับเปิดทางไปถึงสถานีอาหารได้ด้วย พ่อตาของเขาเป็นเบอร์หนึ่งของสถานีอาหารเชียวนะ"

ซ่งชิงเฟิงเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย ไม่นึกเลยว่าจะมีเส้นสายโยงใยกันเช่นนี้ มิน่าเล่าเฉินหู่ถึงแนะให้เขามาหาเฉินเทา ลำพังแค่เฉินเทาคนเดียว ก็แทบจะเชื่อมโยงเป็นเครือข่ายช่องทางจัดจำหน่ายผืนใหญ่ได้แล้ว

ซ่งชิงเฟิงเคยนึกสงสัยมาตลอดว่าเฉินหู่หาของหายากมาได้มากมายขนาดนั้น เบื้องหลังต้องมีเส้นสายไม่ธรรมดาแน่ ตอนนี้กระจ่างแจ้งแล้ว ลูกพี่ลูกน้องของอีกฝ่ายเป็นสหายสนิทกับรองผู้อำนวยการสหกรณ์ เรื่องการจัดหาสิ่งของย่อมสะดวกกว่าคนอื่นเป็นธรรมดา

เวลานี้ ซ่งชิงเฟิงยิ่งรู้สึกว่าการดึงเฉินหู่มาร่วมหุ้นด้วยในตอนนั้น เป็นการตัดสินใจที่ฉลาดหลักแหลมที่สุด

…

ตกเย็น ซ่งชิงเฟิงใช้เต้าหู้แห้งกับฟองเต้าหู้ทำกับข้าวออกมาสี่อย่าง ได้แก่ ยำฟองเต้าหู้ ฟองเต้าหู้ตุ๋นหมูหมัก หมูสามชั้นผัดเต้าหู้แห้ง และพริกสดผัดเต้าหู้แห้ง นอกจากนี้ยังทำแกงหัวปลาใส่เต้าหู้เพิ่มอีกอย่างหนึ่งด้วย

"ฝีมือเสี่ยวซ่งไม่เลวเลยจริงๆ หน้าตา สีสัน กลิ่นหอม ครบเครื่องไปหมด" เฉินเทาเอ่ยชมพลางยิ้มกว้าง

ต่อให้วันนี้ซ่งชิงเฟิงทำกับข้าวรสชาติแค่พอแหลกล่าย เขาก็คิดจะช่วยอยู่ดี ในเมื่อลูกพี่ลูกน้องบอกว่ามีส่วนได้ส่วนเสียในกิจการนี้ ย่อมเป็นเรื่องที่เขาต้องช่วยอย่างเลี่ยงไม่ได้ อีกอย่างเขาเสียพ่อแม่ไปตั้งแต่ยังเด็ก เติบโตมาได้เพราะอาเล็กกับอาสะใภ้เลี้ยงดู เฉินหู่ผู้เป็นลูกพี่ลูกน้องจึงไม่ต่างจากน้องชายแท้ๆ ของเขาเลย

ยิ่งฝีมือทำอาหารของซ่งชิงเฟิงยอดเยี่ยมขนาดนี้ เรื่องก็ยิ่งง่ายขึ้นไปอีก

ไม่นาน แขกที่พวกเขารอก็มาถึง

พอได้ยินเสียงเคาะประตู เฉินเทาก็รีบเดินไปเปิด

"หยวนไป๋ รีบเข้ามาเลย รอแค่นายคนเดียวนี่แหละ"

ซ่งชิงเฟิงยกชามแกงหัวปลาชามสุดท้ายออกมาพอดี

"หยวนไป๋ นี่คือน้องชายที่ฉันเล่าให้นายฟัง ซ่งชิงเฟิง ชิงเฟิง นี่เพื่อนรักของฉัน ซินหยวนไป๋"

"หัวหน้าซิน สวัสดีครับ"

ซินหยวนไป๋ยิ้มพลางเอ่ยขึ้น "ไม่ต้องเรียก ผอ. หรอก ในเมื่อเป็นน้องชายของอาเทา ก็เรียกพี่ซินเถอะ"

เฉินเทารีบเสริม "ใช่ๆ เรียกพี่ซิน รีบนั่งลงกินข้าวกันดีกว่า คนกันเองทั้งนั้น"

ทั้งสามคนนั่งลงล้อมโต๊ะอาหาร ซินหยวนไป๋ย่อมรู้ดีว่าวันนี้ถูกเชิญมาเพราะเรื่องใด จึงตั้งใจลิ้มรสกับข้าวที่ปรุงจากผลิตภัณฑ์ถั่วเหล่านี้อย่างละเอียด

"ไม่เลว อร่อยมากจริงๆ ทั้งหมดนี้เป็นของจากโรงงานพวกเธอเลยเหรอ"

ซ่งชิงเฟิงตอบ "ใช่ครับ ตอนนี้ยังมีแค่สามอย่างนี้ อีกสักพักจะมีเต้าหู้ยี้ เต้าหู้แผ่น แล้วก็ฟองเต้าหู้แผ่นด้วยครับ"

ซินหยวนไป๋ถาม "โรงงานพวกเธอใหญ่แค่ไหน"

"ตอนนี้มีแค่สิบห้าคนครับ แต่จะขยายขนาดขึ้นเรื่อยๆ ถึงตอนนั้นมีสักสามสี่สิบคนแน่นอน"

"สำหรับหน่วยผลิตแห่งหนึ่ง ก็นับว่าไม่เล็กแล้ว"

ซ่งชิงเฟิงยิ้ม ความจริงตอนนี้มีแค่เจ็ดแปดคนเท่านั้น แต่พอกลับไปก็เพิ่มคนได้ทันที หลังจากรู้ว่าเต้าหู้ขายดี คนที่อยากเข้าทำงานในโรงงานก็มีไม่น้อยเลย

"ฉันได้ยินมาว่าพวกเธอยังส่งของให้สหกรณ์ประจำตำบลกับอำเภอด้วย แล้วทางฉันนี่ยังจะส่งไหวอยู่เหรอ"

ซ่งชิงเฟิงตอบ "หน่วยผลิตของเราไม่ขาดแคลนคนครับ ถ้าอยากเพิ่มผลผลิตก็ทำได้ง่ายมาก ก่อนหน้านี้ที่ไม่กล้าเพิ่ม เพราะยังเปิดตลาดไม่ได้ กลัวว่าผลิตเยอะแล้วของจะค้างสต็อกครับ"

ซินหยวนไป๋พยักหน้า แล้วถามเรื่องเกี่ยวกับโรงงานอีกหลายข้อ พอเห็นซ่งชิงเฟิงตอบได้อย่างเป็นขั้นเป็นตอน มีเหตุผล ก็พยักหน้าชื่นชมอยู่ในใจ

"ได้ เรื่องนี้ฉันเข้าใจแล้ว เดี๋ยวกลับไปปรึกษากับหัวหน้าดู น่าจะไม่มีปัญหาอะไร"

แถวนี้ไม่ได้อุดมสมบูรณ์ไปด้วยฟองเต้าหู้หรือแผ่นเต้าหู้ ต่อให้ขนส่งมาจากต่างถิ่น ปริมาณก็ไม่ได้มากมายอะไร เพราะพอบวกค่าขนส่งเข้าไป ราคาจะยิ่งแพงขึ้น หากท้องถิ่นสามารถผลิตเองได้ รสชาติดี และราคากำลังเหมาะ การจะรับมาวางขายย่อมไม่มีปัญหาอยู่แล้ว อย่างไรพวกเขาก็อยากให้สหกรณ์ของตนมีสินค้าหลากหลายชนิดขึ้นเช่นกัน

ความสัมพันธ์ระหว่างซินหยวนไป๋กับเฉินเทานั้นดีมากจริงๆ เมื่อรู้ว่าเฉินเทาอยากช่วยคนจากใจจริง จึงรับปากช่วยแนะนำพ่อตาของตนให้อย่างเต็มใจ

ด้วยเหตุนี้ พอซ่งชิงเฟิงกลับมาจากตัวเมือง เขาก็ตกลงรับคำสั่งซื้อจากร้านอาหารของรัฐสองแห่ง สหกรณ์หนึ่งแห่ง และสถานีอาหารอีกหนึ่งแห่งเรียบร้อยแล้ว ยอดของแต่ละแห่งล้วนไม่น้อยเลยทีเดียว

แน่นอนว่าในเมืองไม่ได้มีสหกรณ์กับสถานีอาหารเพียงแห่งเดียว แต่สถานีอาหารกับสหกรณ์แห่งอื่นเขายังไม่ได้ไปเสนอขายในตอนนี้ แค่ปริมาณที่มีอยู่ก็เพียงพอให้โรงงานยุ่งจนหัวหมุนแล้ว หากรับมามากกว่านี้ เกรงว่าจะรักษาคุณภาพเอาไว้ไม่ได้

สำหรับซ่งชิงเฟิงแล้ว ก้าวแห่งการขยายตัวชะลอลงหน่อยได้ แต่คุณภาพต้องมาเป็นอันดับหนึ่งเสมอ

ก่อนกลับ เขาแวะไปที่บริษัทขนส่งในตัวเมืองอีกรอบ เจรจาเรื่องการส่งสินค้าจนลงตัวและเซ็นสัญญาเป็นที่เรียบร้อย

ภารกิจในการเดินทางครั้งนี้จึงสำเร็จลุล่วงอย่างงดงาม ซ่งชิงเฟิงเดินทางกลับไปด้วยความเบิกบานใจ

…

เขาไปหนนี้ครึ่งเดือนเต็ม ลู่เหยาเป็นห่วงจนแทบบ้า นึกเสียใจอยู่หลายหนที่ตอนซ่งชิงเฟิงชวนให้ไปด้วยกันแล้วเธอปฏิเสธไป

พอเห็นซ่งชิงเฟิงกลับมา ลู่เหยาทั้งตกใจทั้งดีใจ ไม่สนแล้วว่าเพื่อนบ้านจะเห็นหรือไม่ เธอพุ่งตัวเข้าไปกอดเขาไว้แน่นทันที

"พี่ชิงเฟิง ในที่สุดพี่ก็กลับมา ฉันเป็นห่วงแทบแย่"

ซ่งชิงเฟิงหัวเราะเบาๆ พลางหยอกเย้า "ทำไม กลัวผมไปแล้วไม่กลับ ทิ้งเธอหนีไปหรือไง"

ลู่เหยาทุบอกเขาไปทีหนึ่ง "พูดจาเหลวไหลอะไรกันคะ ฉันรู้ว่าพี่ไม่ใช่คนแบบนั้น ฉันแค่กลัวว่าพี่จะเกิดเรื่องระหว่างทางต่างหาก"

"ไม่ต้องห่วง ตลอดทางราบรื่นดีมาก แถมยังขายของได้ตั้งเยอะด้วย เหยาเหยา ผมยังไม่ได้กินข้าวกลางวันเลย หิวจะแย่อยู่แล้ว ที่บ้านมีอะไรกินบ้างไหม"

ลู่เหยารีบผละจากเขาแล้ววิ่งวุ่นไปที่ครัวทันที "ที่บ้านมีไข่ไก่กับผักใบเขียวค่ะ เดี๋ยวฉันต้มบะหมี่ให้พี่ชามหนึ่งนะ"

บะหมี่ผักใส่ไข่ชามใหญ่ส่งกลิ่นหอมกรุ่น ซ่งชิงเฟิงกินจนหมดเกลี้ยงไม่เหลือแม้แต่น้ำซุป

"ในหม้อยังมีอีกนะ เอาอีกไหมคะ" ลู่เหยามองเขาตาแป๋ว แววตาเปี่ยมไปด้วยความสงสาร แค่ไม่เจอกันครึ่งเดือน ซ่งชิงเฟิงก็ผอมลงไปตั้งเยอะ

ซ่งชิงเฟิงส่ายหน้า "อิ่มแล้วครับ เหยาเหยา เดี๋ยวผมต้องไปหาพวกเลขาพรรคอีกรอบ อาจจะกลับดึกมาก เธอไม่ต้องรอผมนะ นอนก่อนได้เลย"

"ค่ะ แต่พี่ก็อย่าโหมงานหนักเกินไปนักล่ะ พักผ่อนบ้าง โรงงานนี้ไม่ใช่ของพี่คนเดียว ไม่มีเหตุผลที่พี่ต้องเหนื่อยอยู่คนเดียวเสียหน่อย ต่อไปเรื่องวิ่งหาตลาดแบบนี้ พี่ให้คนอื่นไปบ้างก็ได้ จะให้พวกเขารอรับผลประโยชน์อย่างเดียวโดยไม่ต้องลงแรงอะไรเลยไม่ได้หรอกนะ"

ดวงตาของซ่งชิงเฟิงเป็นประกายขึ้นมาทันที ใช่แล้ว ทำไมทุกเรื่องต้องลงมือทำเองหมด ต่อไปจะให้เขามาคอยวิ่งหาตลาดเองตลอดได้อย่างไร เขาควรจะปั้นคนขึ้นมาสักสองสามคน วันหน้าเขาก็คอยคุมอยู่ที่โรงงาน กำกับทิศทางใหญ่ก็พอแล้ว

เขาประคองหน้าของลู่เหยาขึ้นมาแล้วหอมแก้มฟอดใหญ่ไปสองที "เมียผมฉลาดที่สุด ผมนี่มันมองข้ามเรื่องง่ายๆ ไปจริงๆ"

ลู่เหยาหน้าแดงก่ำ มองส่งเขาเดินออกจากประตูบ้านไป

เมื่อรู้ว่าซ่งชิงเฟิงกลับมา กรรมการหน่วยผลิตสองสามคนก็รีบมารวมตัวกันที่สำนักงานหน่วยผลิตอย่างรวดเร็ว

"ปัญญาชนซ่ง เมื่อกี้เธอว่าเซ็นสัญญารับคำสั่งซื้อมาเท่าไรนะ"

ฉางซานมีสีหน้าไม่อยากจะเชื่อ สงสัยว่าเมื่อกี้ตัวเองหูฝาดไปหรือเปล่า

หัวหน้าหลินเองก็มีอาการเหม่อลอยไปแล้ว

ซุนฉางเหอพยายามสะกดอารมณ์ตื่นเต้นอย่างสุดความสามารถ "ปัญญาชนซ่ง ที่เธอพูดมาเป็นเรื่องจริงเหรอ ยอดสั่งซื้อของเรามีเป็นพันชั่งแล้วจริงๆ เหรอ"

ติดตามแฟนเพจ : minibunny และ Youtube : minibunny ฟังนิยายเสียง