บทที่ 64 ขยายกิจการ

ซ่งชิงเฟิงเปี่ยมไปด้วยความมั่นใจ “จะไม่หมดได้ยังไงกันครับ ต้องขายหมดแน่นอน ผมยังกลัวว่าจะไม่พอด้วยซ้ำ หัวหน้าครับ รอให้เต้าหู้ของเราติดตลาดจนมีชื่อเสียงเสียก่อน ถั่วเหลืองพวกนี้ไม่นานก็คงเกลี้ยง ถึงตอนนั้นผมคงต้องคิดหาทางว่าจะไปกว้านซื้อถั่วเหลืองจากที่ไหนต่อแล้ว”

แน่นอนว่าในยุคนี้คนทั่วไปยังทำการค้าส่วนตัวไม่ได้ การที่เขารับซื้อถั่วเหลืองจึงต้องทำในนามของส่วนรวมประจำหน่วยผลิต นับว่าเป็นการติดต่อประสานงานระหว่างหน่วยงานรัฐด้วยกัน

น่าเสียดายที่แถบนี้ไม่ใช่แหล่งเพาะปลูกถั่วเหลืองหลัก แม้จะมีการปลูกอยู่บ้างแต่ก็ไม่ได้มากนัก คงทำได้เพียงส่งคนไปตระเวนตามหน่วยผลิตและคอมมูนโดยรอบให้บ่อยขึ้น เพื่อดูว่าจะสามารถรับซื้อถั่วเหลืองกลับมาได้อีกหรือไม่

ผลิตภัณฑ์แปรรูปอื่นๆ ของโรงงานเต้าหู้จำเป็นต้องทยอยพัฒนาออกมาอย่างต่อเนื่อง ถึงเวลานั้นความต้องการใช้ถั่วเหลืองย่อมมีแต่จะเพิ่มสูงขึ้น หากไม่ใช่เพราะเงินทุนยังไม่พอ เขาก็อยากจะกักตุนถั่วเหลืองไว้ให้มากกว่านี้อีกด้วยซ้ำ

…

วันอาทิตย์

ซ่งชิงเฟิงตามพี่จ้าวเข้าตัวเมืองเพื่อไปพบคน ก่อนออกเดินทางเขาได้ทำฟองเต้าหู้แห้งเตรียมไว้ด้วย

พี่เขยของพี่จ้าวแซ่เฉียน ชื่อพยางค์เดียวว่าคุน เป็นผู้นำเบอร์หนึ่งของสถานีอาหารประจำอำเภอ

“พี่เขย นี่คือเสี่ยวซ่งที่ทำงานกับหนูที่เคยเล่าให้ฟัง เสี่ยวซ่ง นี่พี่เขยฉัน ผู้อำนวยการเฉียน”

“ผู้อำนวยการเฉียน สวัสดีครับ”

ภรรยาของเฉียนคุนอายุมากกว่าน้องสาวสิบกว่าปี เฉียนคุนเห็นน้องภรรยาคนนี้มาตั้งแต่เด็ก จึงรักใคร่เอ็นดูเหมือนเป็นลูกสาวแท้ๆ อีกคน เมื่อเห็นเธอตั้งอกตั้งใจพาคนมาพบ เขาจึงยอมไว้หน้าและเอ่ยทักทายซ่งชิงเฟิงด้วยท่าทีอบอุ่นเป็นกันเอง

“ฉันได้ยินหยวนหยวนบอกว่าเต้าหู้แห้งนี่ หน่วยผลิตของพวกเธอทำกันเองหรือ”

“ใช่ครับ”

“รสชาติดีทีเดียว ได้ยินว่ามีเต้าหู้สดด้วยนี่ ทำไมไม่เอามาด้วยล่ะ”

ซ่งชิงเฟิงตอบอย่างจนใจ “เต้าหู้สดเละง่ายครับ พกพาไม่ค่อยสะดวก”

อันที่จริง สภาพถนนจากตำบลไปอำเภอก็ถือว่าไม่เลว เป็นถนนคอนกรีตตลอดสาย ทว่ารถโดยสารประจำทางนั้นคนแน่น ทั้งสัมภาระก็เยอะ จึงไม่สะดวกจะพกพาสิ่งของที่แหลกเหลวง่ายเช่นนี้ หากคิดจะส่งเต้าหู้ไปขายที่ตัวอำเภอ หรือกระทั่งในตัวเมืองและระดับมณฑลจริงๆ ก็มีแต่ต้องใช้รถบรรทุกขนส่งเท่านั้น

“พวกเธอคิดหาทางสร้างรายได้กันเองได้ นับว่าดีมากจริงๆ แถมของก็ดีจริงเสียด้วย เสียแต่ว่าราคานี้ไม่ได้การ แพงเกินไปจนแทบจะเท่าเนื้ออยู่แล้ว คงไม่มีใครยอมซื้อเท่าไรหรอก”

ซ่งชิงเฟิงรู้ว่านี่คือเรื่องจริง แต่ก็มีส่วนที่พูดเกินจริงอยู่บ้าง เพราะกำลังซื้อของผู้คนในระดับอำเภอย่อมสูงกว่าระดับตำบลแน่นอน

“หัวหน้าเฉียนครับ กรรมวิธีทำเต้าหู้พะโล้แห้งค่อนข้างยุ่งยาก พอทำเต้าหู้แผ่นเสร็จแล้วยังต้องนำไปเคี่ยวพะโล้กับเครื่องเทศอีกที ซึ่งเครื่องเทศพวกนี้ราคาไม่ใช่ถูกๆ เลย หากเราไม่ตั้งราคาสูงขึ้นมาอีกนิด ก็แทบไม่เหลือกำไรเลยครับ หรือไม่อย่างนั้น คุณลองดูเต้าหู้ขาวแผ่นนี่ก่อนสิครับ นี่ก็คือตัวเต้าหู้แผ่นก่อนจะนำไปต้มพะโล้”

ซ่งชิงเฟิงทยอยหยิบของที่นำติดตัวมาออกมาทีละอย่าง

เฉียนคุนหยิบเต้าหู้ขาวแผ่นขึ้นมาชิมชิ้นหนึ่ง พลางพยักหน้าช้าๆ “เต้าหู้ขาวแผ่นนี่ก็ไม่เลวนะ กลิ่นหอมถั่วเข้มข้นดี เพียงแต่มันยังไม่ค่อยมีรสชาติเท่าไร”

การกินเปล่าๆ ย่อมเทียบกับเต้าหู้พะโล้แห้งไม่ได้อยู่แล้ว

“เต้าหู้ขาวแผ่นนี้เหมาะสำหรับนำไปผัดมากกว่าครับ จะผัดขึ้นฉ่าย ผัดหมู หรือแค่ผัดกับพริกก็รสชาติดีมากแล้ว แถมราคายังถูกกว่าเต้าหู้พะโล้แห้งประมาณครึ่งหนึ่งเลย แล้วก็ยังมีฟองเต้าหู้เส้นนี่อีกอย่าง นำไปปรุงอาหารได้หลากหลายสารพัด ที่สำคัญคือขนส่งง่ายและเก็บรักษาไว้ได้นานครับ”

“โอ้ ฟองเต้าหู้เส้นนี่มันคืออะไรหรือ”

ซ่งชิงเฟิงรู้ดีว่าในตำบลอันคังไม่มีฟองเต้าหู้เส้นขาย เพราะเขาเคยสำรวจตลาดมาแล้ว ด้วยเหตุนี้เขาจึงตั้งใจทำฟองเต้าหู้เส้นขึ้นมา

เฉียนคุนลองบีบสิ่งที่เรียกว่าฟองเต้าหู้เส้นดู มันแข็งโป๊ก มองดูแล้วไม่เหมือนของที่จะกินได้ทันทีเลยสักนิด

“ฟองเต้าหู้เส้นนี้ต้องนำไปแช่น้ำเย็นให้พองตัวก่อนถึงจะนำไปปรุงอาหารได้ครับ ไม่ว่าจะนำไปยำ ผัด ต้ม หรือลวกหม้อไฟก็อร่อยทั้งนั้น”

เฉียนคุนไม่เคยเห็นฟองเต้าหู้เส้นมาก่อน ชั่วชีวิตของเขาเคยวนเวียนอยู่แค่ในเมืองอันโจว ที่ที่เคยไปไกลที่สุดก็คือเมืองเอก ทว่าล้วนไปเพื่อติดต่องานราชการ ไปเร็วมาเร็วทั้งสิ้น นี่จึงเป็นครั้งแรกที่เขาได้เห็นของสิ่งนี้

กลับเป็นภรรยาของเฉียนคุน ซึ่งก็คือพี่สาวจ้าว พี่สาวคนโตของพี่จ้าวที่ส่งเสียงประหลาดใจขึ้นมา “นี่เธอทำฟองเต้าหู้เส้นเป็นด้วยหรือ”

ซ่งชิงเฟิงพยักหน้า “ไม่ใช่แค่ฟองเต้าหู้เส้นนะครับ เต้าหู้ยี้ เต้าหู้แผ่นบาง หรือเต้าหู้แผ่นใหญ่ผมก็ทำเป็นทั้งนั้น เพียงแต่ตอนนี้โรงงานเต้าหู้ของเรายังมีขนาดจำกัด ช่วงนี้จึงยังทำออกมาไม่ได้มากขนาดนั้น แต่วันข้างหน้าจะทยอยผลิตสินค้าพวกนี้ออกมาแน่นอนครับ”

เฉียนคุนหันไปมองภรรยา “เธอรู้จักของสิ่งนี้ด้วยหรือ”

พี่สาวจ้าวหัวเราะ “คุณลืมไปแล้วหรือ เมื่อไม่กี่ปีก่อนเพื่อนของคุณคนที่ย้ายไปทำงานที่ซีเจียงเคยส่งของดีประจำถิ่นมาให้ ในนั้นก็มีฟองเต้าหู้เส้นนี่แหละ แถมยังเขียนวิธีทำมาให้อย่างละเอียดด้วย ฉันเคยทำให้กินแล้วไง”

แต่พอคิดได้ว่าผู้ชายคนนี้เป็นพวกขวดซีอิ๊วล้มยังไม่คิดจะช่วยยก แม้แต่น้ำส้มสายชูกับซีอิ๊วยังแยกไม่ออก ก็พอจะเข้าใจได้ว่าทำไมเขาเห็นฟองเต้าหู้เส้นแล้วถึงจำไม่ได้

พอได้รับการสะกิดเตือนเช่นนี้ เฉียนคุนจึงนึกขึ้นมาได้ “ที่แท้เจ้านี่ก็คือฟองเต้าหู้เส้นเองหรือ รสชาติตอนนั้นดีจริงๆ นั่นแหละ เอาละ เสี่ยวซ่ง ถ้าฟองเต้าหู้เส้นนี้ราคาเหมาะสม ทางเราก็รับไปขายได้เหมือนกัน แล้วก็เต้าหู้ขาวแผ่นนี่ด้วย เอาเต้าหู้ขาวแผ่นเพิ่มมาเยอะหน่อยนะ”

ด้วยเหตุนี้ หลังจากเดินออกมาจากบ้านของเฉียนคุน ซ่งชิงเฟิงจึงได้คำสั่งซื้อเพิ่มมาอีกหนึ่งราย แถมปริมาณที่เฉียนคุนต้องการยังมากกว่าสถานีอาหารในตำบลเสียอีก แค่เต้าหู้แผ่นอย่างเดียวก็สั่งถึงหนึ่งร้อยห้าสิบจิน ส่วนฟองเต้าหู้เส้นก็รับไปรวดเดียวสองร้อยจิน

อย่างไรเสียฟองเต้าหู้เส้นก็เก็บรักษาได้นาน วางทิ้งไว้สักวันสองวันหากยังขายไม่หมดก็ไม่เน่าเสีย

“พี่จ้าว พี่ว่าถ้าผมหารถบรรทุกมาส่งของให้ถึงที่ จะมีคนต้องการเต้าหู้มากขึ้นไหมครับ”

พี่จ้าวตอบกลับอย่างไม่ต้องคิด “มันก็ต้องแน่สิ ถ้าส่งของให้ถึงที่ได้ นายช่วยลดความยุ่งยากให้พวกเขาไปตั้งเท่าไร ถ้าส่งของถึงที่ได้จริงๆ ละก็ ฉันจะช่วยเกลี้ยกล่อมพี่เขยให้สั่งซื้อเต้าหู้สดจากนายไปด้วยเลย นายไม่รู้หรอกว่าช่วงไม่กี่วันมานี้เต้าหู้ของหน่วยผลิตพวกนายขายดีแค่ไหน เต้าหู้ที่พวกเรารับมาจากที่อื่นต้องรอให้ของพวกนายขายหมดก่อนถึงจะขายออก”

เรื่องนี้ซ่งชิงเฟิงย่อมรู้อยู่แก่ใจ ปริมาณเต้าหู้ที่ส่งให้สถานีอาหารในแต่ละวันเพิ่มขึ้นจากสามร้อยจินเป็นห้าร้อยจินแล้ว ทว่าคงเพิ่มไปมากกว่านี้ไม่ได้อีก เพราะตำบลอันคังเป็นเพียงตำบลเล็กๆ ย่อมรองรับได้เพียงเท่านี้ ด้วยเหตุนี้เอง ซ่งชิงเฟิงจึงต้องเร่งขยายตลาด

เขาต้องหาทางเปิดตลาดในระดับอำเภอและตัวเมืองเพิ่มอีกสักสองสามแห่ง ตราบใดที่ยอดรวมมากพอ เขาก็สามารถไปเจรจาขอความร่วมมือกับกองรถขนส่งประจำเมือง เพื่อให้พวกเขาส่งรถบรรทุกมาช่วยขนส่งสินค้าส่งตรงถึงที่ได้

ไม่แน่ว่าบริการส่งของถึงที่นี้อาจกลายมาเป็นหนึ่งในจุดขายของพวกเขาก็ได้

ซ่งชิงเฟิงเป็นคนพูดจริงทำจริง พอกลับไปวันนั้นเขาก็จัดการงานที่สหกรณ์จนเรียบร้อย นำสินค้าที่จัดซื้อมาในเดือนนี้ส่งเข้าคลังและลงบันทึกบัญชีของสหกรณ์ จากนั้นก็ไปขอให้ซุนฉางเหอออกหนังสือรับรองให้ แล้วมุ่งหน้าไปยังตัวอำเภอทันที หากไม่มีหนังสือรับรอง เขาก็ไม่สามารถเข้าพักค้างคืนในตัวอำเภอได้

ตลอดหนึ่งสัปดาห์หลังจากนั้น ซ่งชิงเฟิงตระเวนไปตามสหกรณ์ โรงงาน และร้านอาหารของรัฐทั้งขนาดใหญ่และเล็กทั่วนอกและในตัวอำเภอ เพื่อเสนอขายเต้าหู้และผลิตภัณฑ์จากถั่วเหลืองชนิดอื่นๆ

เต้าหู้สดเก็บรักษาไว้ได้ไม่นาน เขาจึงวานให้คนในหน่วยผลิตนำของไปฝากคนขับรถโดยสารประจำทางที่สถานีช่วยนำติดรถมาให้ทุกวัน ส่วนตัวเขาก็ไปรอรับสินค้าที่สถานีขนส่ง เนื่องจากปริมาณไม่มาก ทั้งเขายังให้ค่าน้ำใจอย่างงาม คนขับรถโดยสารจึงยินดีช่วยเหลือเป็นอย่างยิ่ง

นอกจากนี้ ซ่งชิงเฟิงยังลงมือทำยำฟองเต้าหู้เส้นด้วยตัวเอง แล้วพกติดตัวไปตระเวนเสนอขายตามที่ต่างๆ

เขาหน้าหนาพอตัวทั้งยังมีวาทศิลป์เป็นเลิศ แม้ส่วนใหญ่จะยังเจรจาไม่สำเร็จในทันที แต่ก็มีสองแห่งที่ตกลงเซ็นสัญญาตรงนั้นเลย

ซ่งชิงเฟิงกวาดสายตามองยอดสั่งซื้อพลางขมวดคิ้วเล็กน้อย จู่ๆ ก็ตบศีรษะตัวเองฉาดใหญ่ นี่เขาลืมเรื่องสำคัญขนาดนี้ไปได้อย่างไร

เขาหมุนสายโทรศัพท์ไปหาเฉินหู่ทันที เพื่อถามว่าอีกฝ่ายมีคนรู้จักในตัวเมืองบ้างหรือไม่

จะว่าไปแล้ว เฉินหู่มีเส้นสายอยู่ที่นั่นจริงๆ เสียด้วย

“นายลองไปหาคนชื่อเฉินเทาดู เขาเป็นลูกพี่ลูกน้องของฉันเอง ทำงานอยู่ที่ร้านอาหารของรัฐตรงข้ามโรงภาพยนตร์ประจำเมือง เป็นผู้จัดการอยู่ที่นั่น”

ติดตามแฟนเพจ : minibunny และ Youtube : minibunny ฟังนิยายเสียง