บทที่ 63 กักตุนวัตถุดิบ

ซ่งชิงเฟิงได้ยินดังนั้น ในใจก็พลันยินดี "เรื่องนี้ไม่มีปัญหาแน่นอนครับ"

"งั้นดีเลย บ่ายนี้พวกเธอส่งมาก่อนหนึ่งร้อยจิน แล้วเริ่มตั้งแต่วันพรุ่งนี้ เต้าหู้เพิ่มเป็นสามร้อยจิน ส่วนเต้าหู้แห้ง…เต้าหู้แห้งลดลงหน่อย เหลือยี่สิบจินแล้วกัน"

ซ่งชิงเฟิงจึงถือโอกาสนี้แนะนำเต้าหู้ขาวแผ่น

"นี่เป็นแบบที่ไม่ได้เคี่ยวพะโล้ครับ เหมาะสำหรับเอาไปผัดมากกว่า ราคาเองก็ถูกกว่าเต้าหู้พะโล้แห้งหน่อย หัวหน้าฉินสนใจรับไปลองดูไหมครับ"

หัวหน้าฉินหยิบขึ้นมาชิมชิ้นหนึ่ง "ราคาเท่าไรล่ะ"

"ราคาส่งจินละสองเหมาครับ ต่อไปถ้าสั่งเกินหนึ่งร้อยห้าสิบจินขึ้นไป ผมลดให้เหลือหนึ่งเหมาแปดเฟินได้ครับ"

ราคาถูกกว่าเต้าหู้พะโล้แห้งตั้งครึ่งหนึ่ง หัวหน้าฉินพึงพอใจมาก "งั้นเอามาห้าสิบจิน"

"ได้เลยครับ!"

ซ่งชิงเฟิงทำสัญญาการส่งสินค้าฉบับใหม่กับอีกฝ่าย ทั้งยังบอกวิธีขายเต้าหู้แห้งให้ฟัง จากนั้นจึงเดินออกมาอย่างอิ่มเอมใจ

เขาให้คนส่งของนำสินค้าไปส่งที่โรงอาหารของโรงงานแปรรูปอาหารก่อน แล้วจึงรีบกลับหน่วยผลิตเพื่อบอกให้ทุกคนเร่งมือทำล่วงเวลาเพิ่มอีกหนึ่งร้อยจิน

"จำไว้นะ คุณภาพเต้าหู้ต้องตรวจตราอย่างเข้มงวดเด็ดขาด ขอแค่พวกเราคุมคุณภาพให้ได้มาตรฐาน ธุรกิจวันข้างหน้าถึงจะยั่งยืน อย่าตัดอนาคตตัวเองเพียงเพราะเร่งรีบทำเวลา"

เฉิงหมิงที่มาช่วยเขาส่งของพยักหน้ารัวๆ "จำได้แล้ว ปัญญาชนซ่ง ฉันจะถ่ายทอดคำพูดนายให้เลขาพรรคฟังแน่นอน"

ซ่งชิงเฟิงคงไม่อาจมาคุมที่โรงงานได้ทุกวัน เรื่องการควบคุมคุณภาพจึงมอบหมายให้ซุนฉางเหอเป็นคนดูแล ส่วนตัวเขาจะคอยสุ่มตรวจเป็นระยะ

ความจริงแล้วมอบหมายให้หัวหน้าหลินดูแลจะเหมาะกว่า หัวหน้าหลินคนนี้ทำงานเป็นระเบียบแบบแผน มีข้อเรียกร้องเข้มงวด เหมาะกับการคุมคุณภาพที่สุด ทว่าลิ้นของเขากลับไม่ไว หากรสชาติเต้าหู้เพี้ยนไปสักนิด เขาย่อมชิมไม่ออก จึงเปลี่ยนมาเป็นซุนฉางเหอที่ลิ้นไวกว่าแทน

จากนั้นซ่งชิงเฟิงก็ไปลงชื่อทำงานที่สหกรณ์ แล้วซื้อกระดาษเคลือบน้ำมันมาจำนวนหนึ่งเพื่อใช้ห่อของ เขาคงไม่อาจเอากล่องข้าวอะลูมิเนียมมาใส่เต้าหู้แห้งแจกคนอื่นได้ทุกครั้ง เพราะไม่ได้มีกล่องข้าวมากมายขนาดนั้นให้แจก

พี่จ้าวเห็นเขาเตรียมจะไป จึงดึงตัวไว้ "เสี่ยวซ่ง วันอาทิตย์นี้เธอว่างไหม"

"ว่างครับ พี่จ้าวมีธุระอะไรหรือเปล่าครับ"

"ก็เมื่อวานที่เธอให้เต้าหู้แห้งฉันมากล่องหนึ่งไม่ใช่เหรอ ฉันวานคนเอาไปให้พี่สาวฉัน พวกพี่สาวได้กินแล้วบอกว่ารสชาติดีมาก ฉันก็เลยคิดว่าสู้ให้เธอเข้าอำเภอกับฉันวันอาทิตย์นี้ แล้วค่อยไปคุยกับพี่เขยฉันดูดีกว่า"

ซ่งชิงเฟิงว่า "ดีเลยครับ ดีที่สุดเลย ขอบคุณพี่จ้าวมากนะครับ พี่ช่วยเรื่องใหญ่ผมเลย"

พี่จ้าวยิ้มร่าพลางโบกมือ "การค้ายังไม่ทันสำเร็จเสียหน่อย จะช่วยอะไรกัน เอาละ ในเมื่อตกลงกันแล้ว งั้นพวกเราก็นั่งรถเที่ยวเช้าวันอาทิตย์ไป เจอกันที่สถานีขนส่งแล้วกัน"

"ได้ครับ"

หลายวันถัดมา ซ่งชิงเฟิงเดินทางไปยังหน่วยผลิตต่างๆ อีกครั้งเพื่อตรวจดูการรับซื้อสินค้าของคนที่ตนไหว้วานไป พบว่าเรียบร้อยดีไม่มีปัญหา สินค้าส่วนใหญ่รับซื้อมาครบแล้ว เหลือเพียงส้มกระป๋องของหน่วยผลิตหงเหอที่ยังไม่ได้ของ ซ่งชิงเฟิงจึงแวะไปที่นั่นอีกรอบ

หลิวเฟิงเหนียนพอเห็นซ่งชิงเฟิงก็ยิ้มแย้มเดินเข้ามาต้อนรับ "ปัญญาชนซ่ง ไม่ได้เจอกันหลายวันเลยนะ เมื่อสองสามวันก่อนมีไอ้หนุ่มคนหนึ่งมา บอกว่ามารับของแทนเธอ ฉันเองก็ไม่รู้ว่าจริงหรือเท็จ เลยยังไม่ได้ให้พวกผลไม้กระป๋องไป"

หลิวเฟิงเหนียนรู้ดีว่าพนักงานจัดซื้อบางคนชอบแหกกฎ วิ่งข้ามถิ่นมาแย่งซื้อสินค้า เขาจึงกลัวว่าซ่งชิงเฟิงจะถูกใครแว้งกัดเอา อีกอย่างก่อนหน้านี้ซ่งชิงเฟิงเคยช่วยเรื่องใหญ่ไว้ อย่างไรเขาก็ต้องตอบแทนน้ำใจบ้าง

เมื่อรู้ถึงเจตนาดีของอีกฝ่าย ซ่งชิงเฟิงก็ยิ้มอธิบาย "ช่วงนี้ผมค่อนข้างยุ่ง กลัวจะเสียเวลาเรื่องรับของ ก็เลยวานญาติมาช่วยน่ะครับ"

"ที่แท้ก็เป็นแบบนี้นี่เอง ดีแล้วๆ ของกระป๋องทำเสร็จหมดแล้ว ขนขึ้นรถได้ตลอดเวลาเลย เที่ยวนี้ฉันจะให้คนช่วยเอาไปส่งที่สหกรณ์ให้เหมือนเดิม เธอจะได้ไม่ต้องลำบากเทียวไปเทียวมาขนของ"

"งั้นก็ขอบคุณหัวหน้าหลิวมากครับ"

"ปัญญาชนซ่ง เธอนี่ขี้เกรงใจเหมือนเดิมเลย วันนี้ไม่ได้รีบไปไหนใช่ไหม อยู่กินมื้อเที่ยงด้วยกันก่อนดีกว่า พวกกรรมการหน่วยผลิตของพวกเราอยากจะขอบคุณเธอมาตลอดแต่ยังหาโอกาสไม่ได้ ครั้งนี้เธออย่าปฏิเสธอีกเลยนะ"

ซ่งชิงเฟิงนึกถึงเรื่องบางอย่างขึ้นมาได้ จึงพยักหน้าตกลง

หลิวเฟิงเหนียนดีใจขึ้นมาทันที รีบสั่งให้ภรรยาไปเตรียมอาหารกลางวัน

คนที่ร่วมโต๊ะอาหารมื้อเที่ยงคือบรรดากรรมการของหน่วยผลิตหงเหอ เนื่องจากซ่งชิงเฟิงบอกไว้ล่วงหน้าว่าช่วงบ่ายยังมีธุระ ดื่มเหล้าไม่ได้ พวกเขาจึงไม่ได้เตรียมสุราไว้ ทว่าสำรับกับข้าวกลับอุดมสมบูรณ์ยิ่ง มีทั้งเป็ด ไก่ ปลา และเนื้อครบครัน

"ปัญญาชนซ่ง ไม่ต้องเกรงใจนะ ทำตัวตามสบายเหมือนบ้านตัวเอง กินเนื้อเยอะๆ"

หลิวเฟิงเหนียนใช้ตะเกียบกลางคีบกับข้าวให้เขา ความจริงชาวบ้านทั่วไปไม่ได้พิถีพิถันถึงเพียงนี้ แต่หลายปีมานี้ชีวิตความเป็นอยู่ของหน่วยผลิตหงเหอดียิ่งขึ้น หลิวเฟิงเหนียนเคยติดต่อกับพวกเจ้าหน้าที่ในเมืองมาบ้าง เคยเห็นคนอื่นทำจึงทำตามอย่าง

ซ่งชิงเฟิงกล่าวขอบคุณ กับข้าวบ้านหลิวเฟิงเหนียนรสชาติดีจริงๆ เขาจึงไม่เกรงใจ กินดื่มตามปกติ

"ปัญญาชนซ่ง ฉันได้ยินมาว่าหน่วยผลิตพวกเธอก็เปิดโรงงานเหมือนกันเหรอ" พอกินอิ่มหนำสำราญแล้ว กรรมการหน่วยผลิตคนหนึ่งจึงเอ่ยถามขึ้นมา

ซ่งชิงเฟิงตอบ "ใช่ครับ พอเห็นพวกคุณมีความเป็นอยู่ที่ดีขึ้นอย่างรุ่งเรือง พวกเราเองก็อิจฉาเหมือนกัน ก็เลยเปิดโรงงานเต้าหู้ขึ้นมา แต่โรงงานเต้าหู้ของพวกเรายังเล็กนัก เทียบกับโรงงานผลไม้กระป๋องของพวกคุณไม่ได้หรอกครับ แค่พอให้ชาวบ้านได้เงินมาซื้อข้าวกินอิ่มท้องเท่านั้นเอง"

"แค่นั้นก็ดีมากแล้ว ฉันได้ยินคนแถวบ้านบอกว่า เต้าหู้ที่โรงงานหน่วยผลิตพวกเธอทำรสชาติดีเป็นพิเศษ ตอนนี้ยอดขายเป็นยังไงบ้างล่ะ"

ซ่งชิงเฟิงตอบ "พวกเราเพิ่งเริ่มต้นครับ ตอนนี้ส่งให้แค่สถานีอาหารในตำบลกับโรงครัวของโรงงานอาหารเท่านั้น"

"ก็จริงของเธอ เพิ่งเริ่มต้นก็ต้องระมัดระวังรอบคอบไว้ก่อนนั่นแหละถูกแล้ว ตอนพวกเราเริ่มทำใหม่ๆ ก็มีคนแค่สามคนเหมือนกัน ดูตอนนี้สิ ในโรงงานมีคนงานตั้งสามสิบคนแล้ว"

กรรมการคนที่พูดเอ่ยด้วยสีหน้าภาคภูมิใจ โรงงานที่มีคนงานสามสิบคนนี้สร้างรายได้ให้หน่วยผลิตของพวกเขาไม่น้อย จนทำให้แต่ละบ้านมีบ้านกระเบื้องหลังใหญ่ให้อยู่อาศัย

ปากซ่งชิงเฟิงเอ่ยปากว่าน่าอิจฉา ทว่าในใจกลับไม่ได้คิดเช่นนั้น หน่วยผลิตหงเหอมีข้อได้เปรียบทั้งเรื่องทำเลและพื้นฐานที่ดี แต่เวลาผ่านไปตั้งหลายปีกลับมีคนงานแค่สามสิบคน ย่อมพูดได้คำเดียวว่าคนพวกนี้ทำการค้าไม่เป็น

แม้ไม่อาจเบียดเบียนที่ดินเพาะปลูกมาลงไม้ผลได้ แต่ที่รกร้างรอบๆ ก็ยังถากถางมาปลูกได้ หากดูแลเอาใจใส่ให้ดี ผลผลิตย่อมต้องเพิ่มขึ้นแน่นอน ทว่าพวกเขากลับปล่อยให้ที่ดินรกร้างว่างเปล่า เอาแต่กอดต้นไม้ผลเดิมที่มีอยู่ไว้ นี่ถือเป็นความถดถอยอย่างหนึ่งแล้ว

แน่นอนว่าเขาไม่ใช่คนของหน่วยผลิตหงเหอ ย่อมไม่พูดเรื่องพวกนี้ออกมาให้เสียมารยาท วันนี้ที่ยอมมาร่วมโต๊ะอาหาร ก็เพราะมีอีกเรื่องหนึ่ง

"หัวหน้าหลิว ถั่วเหลืองของหน่วยผลิตพวกคุณขายหมดหรือยังครับ ถ้ายังไม่หมด ทางเราอยากจะขอรับซื้อไว้สักหน่อย"

หลิวเฟิงเหนียนเป็นหัวหน้าหน่วยผลิต ย่อมรู้เรื่องเสบียงอาหารคงเหลือดีที่สุด "แต่ละบ้านยังมีเหลืออยู่อีกบ้าง ถ้าเธอต้องการ ก็คิดราคาตามสถานีรับซื้อเสบียงแล้วกัน แต่เรื่องนี้พวกเราไม่ไปส่งให้นะ พวกเธอต้องเอาเกวียนมาขนไปเอง"

"เรื่องนั้นแน่นอนอยู่แล้วครับ"

จากนั้นซ่งชิงเฟิงยังแวะไปที่หน่วยผลิตอันซานและหน่วยผลิตชิงซานอีกรอบ เพื่อกว้านซื้อถั่วเหลืองที่เหลืออยู่เช่นกัน รวมทั้งสามหน่วยผลิตแล้ว รับซื้อมาได้ทั้งหมดถึงหนึ่งหมื่นจิน เงินในบัญชีของโรงงานเต้าหู้จึงพร่องไปเกินครึ่งทันที

"ปัญญาชนซ่ง จำเป็นต้องซื้อมาเยอะขนาดนี้เลยเหรอ" หัวหน้าหลินทำหน้าอมทุกข์ "ถ้าหากพวกเราขายไม่หมดจะทำยังไงล่ะ"

ติดตามแฟนเพจ : minibunny และ Youtube : minibunny ฟังนิยายเสียง