บทที่ 62 เรื่องน่ายินดีที่คาดไม่ถึง

ปกติแล้วพี่จ้าวเข้ากันได้ดีกับซ่งชิงเฟิงอยู่แล้ว จึงไม่ได้เกรงใจอะไร เขารับมาแล้วลองชิมดูชิ้นหนึ่งตรงนั้นเลย “เสี่ยวซ่ง นี่โรงงานของหน่วยผลิตทำเองเหรอ หน่วยผลิตพวกนายเปิดโรงงานตั้งแต่เมื่อไหร่กัน”

“เพิ่งเปิดเมื่อไม่นานมานี้เองครับ รสชาติเป็นยังไงบ้างครับ”

“อร่อยเลยนะ พวกนายทำออกมาแล้วจะเอามาขายที่สหกรณ์เราหรือเปล่า แต่ของแบบนี้สหกรณ์เราคงไม่รับซื้อหรอกมั้ง”

ซ่งชิงเฟิงถอนหายใจ “ใช่ครับ ก็เลยได้แต่ลองเอาไปส่งที่สถานีอาหารดู พวกเราเพิ่งเริ่มทำเป็นครั้งแรก ทางนั้นเองก็ไม่แน่ใจว่าจะมีคนซื้อไหม ยอดที่เขารับเลยยังไม่เยอะครับ”

พี่จ้าวเคี้ยวตุ้ยๆ ยิ่งเคี้ยวก็ยิ่งหอม คิดดูแล้วจึงพูดว่า “นายยังมีอีกไหม ฉันว่าจะเอาติดมือกลับไปให้พี่สาวลองชิมดูสักหน่อย พี่เขยฉันทำงานอยู่ที่สถานีอาหารประจำอำเภอ ไม่แน่ว่าทางนั้นอาจจะต้องการก็ได้”

อย่างไรเสียจากตำบลของพวกเขาก็มีรถโดยสารประจำทางวิ่งไปตัวอำเภออยู่แล้ว ฝากของส่งไปกับรถก็สะดวกดี

แววตาของซ่งชิงเฟิงเป็นประกายขึ้นมาทันที นึกไม่ถึงว่าจะมีเรื่องน่ายินดีที่คาดไม่ถึงเช่นนี้

“มีครับมี เดี๋ยวผมไปเอามาให้ครับ”

เขารีบไปหยิบกล่องข้าวอะลูมิเนียมออกมาอีกกล่อง เดิมทีตั้งใจจะเอาไว้ใช้เป็นของฝากอยู่แล้ว

“พี่จ้าว ขอบคุณมากนะครับ”

“อย่าเพิ่งรีบขอบคุณเลย จะสำเร็จหรือเปล่ายังไม่รู้เลย”

“พี่ยอมช่วยเป็นธุระติดต่อให้ ผมก็ซาบซึ้งใจมากแล้วครับพี่จ้าว ไม่ว่าเรื่องนี้จะสำเร็จหรือไม่ ผมก็จะจดจำน้ำใจของพี่ไว้ครับ”

พี่จ้าวยิ้มจนตาหยี “ดูนายพูดเข้าสิ เรื่องของนายก็เหมือนเรื่องของฉันนั่นแหละ ฉันมองนายเป็นน้องชายแท้ๆ คนหนึ่งอยู่นะ”

เสี่ยวซ่งคนนี้พูดจาเข้าหู ซ้ำยังอดทนฟังเธอเล่าเรื่องซุบซิบโดยไม่เคยรำคาญว่าเธอพูดมาก เวลาไหว้วานให้ช่วยอะไรก็ไม่เคยเกี่ยงงอน เธอจึงเต็มใจช่วยเขาอยู่แล้ว

ซ่งชิงเฟิงอยู่ที่สหกรณ์อยู่ครึ่งค่อนวัน ก่อนจะแวะไปดูที่สถานีอาหาร พบว่าเต้าหู้สดขายหมดเกลี้ยงแล้ว ส่วนเต้าหู้แห้งยังเหลืออยู่ไม่กี่จิน เขาจึงโล่งอก ขายออกไปได้ก็ดีแล้ว ขอแค่มีคนซื้อ ย่อมต้องมีลูกค้าประจำตามมาอย่างแน่นอน

ส่วนเรื่องที่เต้าหู้แห้งขายไม่หมดก็ไม่ใช่เรื่องใหญ่อะไร เพราะเต้าหู้พะโล้แห้งขายถึงจินละสี่เหมา ทั้งยังทำมาจากเต้าหู้ ในขณะที่เนื้อสัตว์ราคาแค่หกถึงเจ็ดเหมาต่อจิน ชาวบ้านจะไม่ตัดใจซื้อก็เป็นเรื่องธรรมดา แต่ขอเพียงรสชาติดี ย่อมต้องมีคนที่ยอมควักกระเป๋าจ่าย

บางทีพรุ่งนี้ตอนมาส่งของอาจจะเอาเต้าหู้พะโล้แห้งติดมาเพิ่มสักครึ่งจิน หั่นเป็นลูกเต๋าชิ้นเล็กๆ ให้คนที่มาซื้อได้ลองชิมดูก่อน ไม่แน่อาจจะช่วยให้ขายได้มากขึ้น

ซ่งชิงเฟิงลังเลอยู่ว่าควรจะไปเยี่ยมแม่ของหัวหน้าอวี๋ที่โรงพยาบาลดีหรือไม่ แต่พอลองคิดดูแล้ว เรื่องพรรค์นี้สำหรับหัวหน้าอวี๋คงไม่ใช่เรื่องน่าเชิดหน้าชูตานัก อีกฝ่ายคงไม่อยากให้ใครรู้เรื่องมากเกินไป หากเขารีบร้อนไปเอง อาจกลายเป็นหวังดีแต่ได้ผลร้าย สู้รีบกลับหน่วยผลิตไปปรึกษาเลขาพรรคและคนอื่นๆ เรื่องต่อน้ำพุลงมาเพื่อเพิ่มคุณภาพเต้าหู้จะดีกว่า

พอกลับถึงหน่วยผลิต ซุนฉางเหอกับคนอื่นๆ กำลังนั่งรออยู่จริงๆ คงเป็นเพราะคนที่กลับมาก่อนหน้านี้ไปส่งข่าวแล้ว

เมื่อเห็นซ่งชิงเฟิง ซุนฉางเหอก็เอ่ยถามก่อนทันที “เต้าหู้ขายหมดไหม”

ซ่งชิงเฟิงพยักหน้า “ตอนผมไปถึงก็ขายหมดเกลี้ยงแล้วครับ”

ทุกคนได้ฟังต่างก็โล่งอก ขอแค่ขายออกก็พอ พวกเขามั่นใจในรสชาติของเต้าหู้อยู่มาก ขอเพียงเปิดตลาดได้ เดี๋ยวก็ต้องมีลูกค้าประจำแวะเวียนมาซื้อซ้ำ

“ฉันได้ยินต้าหมิงบอกว่าเธออยากต่อน้ำพุบนเขาลงมาทำเต้าหู้หรือ”

ซ่งชิงเฟิงตอบ “ใช่ครับ น้ำพุบนเขาของเราคุณภาพน้ำดีมาก เต้าหู้ที่ทำออกมาต้องอร่อยขึ้นแน่นอน ผมเลยคิดจะต่อน้ำพุลงมาใช้ทำเต้าหู้ครับ”

จะให้คนแบกถังขึ้นไปหาบน้ำลงมาก็ได้อยู่ เพราะเขาหลางซานไม่ได้สูงชันอะไร วันไหนแดดออกก็คงไม่มีปัญหา แต่ถ้าฝนตกขึ้นมา คนหาบน้ำคงลำบาก ลื่นล้มเพียงก้าวเดียวคงเรื่องใหญ่ คิดไปคิดมา การต่อน้ำลงมาจึงเป็นวิธีที่ปลอดภัยและรอบคอบที่สุด

หัวหน้าหลินขมวดคิ้วแน่น “แต่ท่อน้ำแบบในเมืองมันหาซื้อยากไม่ใช่หรือ แล้วน่าจะแพงมากด้วย ในบัญชีเราไม่ได้มีเงินเยอะขนาดนั้นนะ”

พอพูดถึงเรื่องต้องใช้เงิน ทุกคนต่างก็พากันเงียบกริบ แม้แต่วีรบุรุษยังจนปัญญาเพราะเงินสตางค์เดียว

ซ่งชิงเฟิงกล่าว “ไม่ต้องใช้ท่อน้ำหรอกครับ ใช้ไม้ไผ่แทนได้ บนเขาของหน่วยผลิตอันซานมีป่าไผ่ผืนใหญ่ ไปขอลำไม้ไผ่จากเขาสักหน่อยคงไม่ใช่ปัญหา หรือถ้าไม่ได้จริงๆ ก็ขอซื้อเอา ไม้ไผ่ไม่ได้แพงอะไรเลยครับ”

ดวงตาของทุกคนพลันเป็นประกายขึ้นมา ใช่แล้ว ไม้ไผ่น่ะถูกจะตาย ใช้ไม้ไผ่นี่แหละดี ใช้ไม้ไผ่ยอดไปเลย!

หัวหน้าหลินเป็นคนใจร้อนและเด็ดขาด ไม่นานก็พาคนมุ่งหน้าไปซื้อไม้ไผ่ที่หน่วยผลิตอันซานทันที

พอซุนฉางเหอเตรียมตัวเสร็จ คิดจะตามไปด้วย อีกฝ่ายก็ไปไกลเสียแล้ว

“ตาเฒ่าหลินคนนี้ ยังใจร้อนเหมือนเดิมไม่เปลี่ยน”

ซ่งชิงเฟิงยิ้มบางๆ “เลขาพรรคครับ ผมยังมีอีกเรื่องอยากปรึกษาพวกคุณ”

ซุนฉางเหอปั้นสีหน้าจริงจังขึ้นมาทันที “มีเรื่องอะไร ว่ามาสิ”

“ประสิทธิภาพการโม่น้ำเต้าหู้ของเรายังช้าเกินไปครับ วันนี้ตอนไปส่งของที่สถานีอาหาร ทางนั้นบ่นว่าเราไปสาย”

“แต่นี่ก็เร็วที่สุดแล้วนะ พวกเขาตื่นมาทำงานกันตั้งแต่ตีสอง”

จะให้คนไม่หลับไม่นอน ทำงานโต้รุ่งตลอดคืนก็คงไม่ได้

ซ่งชิงเฟิงพยักหน้า “ผมทราบครับ เพราะงั้นที่ผมจะเสนอคือ เราเพิ่มโม่หินอีกสักสองตัว แล้วหาคนมาช่วยโม่เพิ่มขึ้น ต่อไปยอดสั่งซื้อเต้าหู้จะยิ่งเยอะขึ้นเรื่อยๆ แค่ที่มีอยู่ตอนนี้ไม่พอแน่นอนครับ”

ซุนฉางเหอมีสีหน้าครุ่นคิด

“ฉันได้ยินมาว่ามีเครื่องจักรชนิดหนึ่ง เทถั่วลงไป สิ่งที่ไหลออกมาก็เป็นน้ำเต้าหู้เลยนะ” ฉางซานเอ่ยขึ้น

นี่เป็นเรื่องที่เขาได้ยินคนพูดกันตอนไปเยี่ยมญาติช่วงตรุษจีน ดูเหมือนเมืองใหญ่ๆ จะมีเครื่องแบบนี้อยู่

ซ่งชิงเฟิงกล่าว “มีเครื่องแบบนั้นอยู่จริงครับ แต่พวกเรายังซื้อไม่ไหว อย่างน้อยตอนนี้ก็ยังไม่มีปัญญาซื้อ เพราะฉะนั้นตอนนี้เราทำได้แค่ใช้วิธีโบราณแบบโม่หินไปก่อน รอให้ต่อไปมีเงินแล้ว ค่อยไปซื้อเครื่องจักรพวกนั้นก็ยังไม่สาย”

ถึงตอนนั้นเขาไม่เพียงแต่จะซื้อเครื่องจักร แต่ยังจะสร้างโรงงานและตั้งสายการผลิตที่ได้มาตรฐาน ไม่ใช่แค่ใช้ห้องว่างๆ ภายในหน่วยผลิตแบบตอนนี้

ฉางซานรู้สึกผิดหวังอยู่บ้าง แต่ก็รู้ดีว่านี่คือความจริง จึงได้แต่ถอนหายใจอย่างช่วยไม่ได้ พวกเขายังจนเกินไปจริงๆ เหมือนกับถนนจากหน่วยผลิตไปที่ตำบลซึ่งเป็นหลุมเป็นบ่อไปหมด ก็ไม่มีเงินมาซ่อมแซม หากทำเป็นถนนคอนกรีตเหมือนในเมืองได้ การขนส่งสินค้าคงสะดวกสบายขึ้นเยอะ

เฮ้อ ทุกอย่างล้วนต้องใช้เงินทั้งนั้น

…

หัวหน้าหลินลากไม้ไผ่กลับมาเต็มคันรถอย่างรวดเร็ว

“ไม่รู้ว่าต้องใช้เท่าไร ฉันเลยซื้อเผื่อมาเยอะหน่อย เผื่ออันไหนแตกหักจะได้มีเปลี่ยน”

ซุนฉางเหอจึงเรียกระดมคนเริ่มลงมือทำงานทันที ประจวบเหมาะกับเป็นช่วงว่างเว้นจากการทำไร่ทำนา แรงงานจึงมีเหลือเฟือ ผ่านไปเพียงครึ่งวัน น้ำพุธรรมชาติจากบนเขาก็ถูกต่อลงมาจนสำเร็จ

ซ่งชิงเฟิงรองน้ำใส่ชามขึ้นมาลองชิม รสชาติน้ำหวานชื่นใจ ไม่ต่างจากที่ดื่มบนภูเขาเลยแม้แต่น้อย เขาพยักหน้าด้วยความพอใจ

“ดีมากครับ ตั้งแต่วันพรุ่งนี้เป็นต้นไปให้ใช้น้ำนี้ทำเต้าหู้”

ไม่เพียงเท่านั้น ฉางซานยังพาคนไปขอยืมโม่หินจากหน่วยผลิตข้างเคียงมาอีกสองแท่น โดยตกลงกันว่าจะจ่ายค่าเช่าให้เล็กน้อยในทุกๆ เดือน

เช้าตรู่วันรุ่งขึ้น ซ่งชิงเฟิงก็ไปคุมคุณภาพที่โรงงานเต้าหู้อีกครั้ง เต้าหู้ของวันนี้ทำมาจากน้ำพุธรรมชาติบนเขา เขาตัดมาชิมดูแล้วก็พอใจเป็นอย่างยิ่ง รสชาติเป็นไปตามที่เขาคาดไว้ ดีกว่าที่ทำจากน้ำบาดาลมากนัก

เมื่อเห็นคนงานกำลังจะหยิบเต้าหู้ขาวแผ่นไปต้มพะโล้ ซ่งชิงเฟิงจึงส่งเสียงห้ามไว้ “วันนี้เต้าหู้พะโล้แห้งทำให้น้อยลงหน่อย แบ่งครึ่งหนึ่งเก็บไว้เป็นเต้าหู้ขาวแผ่น”

เต้าหู้ขาวแผ่นสามารถตั้งราคาขายที่จินละสองเหมาได้ แบบนี้คนก็คงยอมตัดใจซื้อกันมากขึ้น อีกทั้งเต้าหู้ขาวแผ่นยังเหมาะกับการนำไปผัดอาหารมากกว่าด้วย

ซ่งชิงเฟิงยังคงพาคนสองคนไปส่งของเช่นเคย

วันนี้โม่หินทั้งสามแท่นเริ่มทำงานพร้อมกัน ประสิทธิภาพจึงเพิ่มขึ้นอย่างเห็นได้ชัด พอไปส่งถึงในตำบล ท้องฟ้าจึงเพิ่งจะเริ่มสางเท่านั้น

ส่งมอบสินค้าเสร็จ ซ่งชิงเฟิงกำลังจะเดินกลับออกไป แต่หัวหน้าฉิน สามีของพี่สาวหวางก็ร้องเรียกเขาไว้เสียก่อน “สหายซ่ง เดี๋ยวก่อน”

ซ่งชิงเฟิง “หัวหน้าฉินครับ เต้าหู้ของเรามีปัญหาอะไรหรือเปล่าครับ”

“ไม่ใช่ๆ เต้าหู้ของพวกเธอไม่มีปัญหาอะไรหรอก ฉันแค่อยากถามว่า บ่ายวันนี้จะส่งมาเพิ่มให้อีกสักร้อยจินได้ไหม”

ติดตามแฟนเพจ : minibunny และ Youtube : minibunny ฟังนิยายเสียง