บทที่ 61 ส่งของ

ซ่งชิงเฟิงชะงักไปเล็กน้อย จริงสิ ตัวเขาเองลืมเรื่องสำคัญแบบนี้ไปได้อย่างไร!

ช่วงกึ่งกลางของเขาหลางซานมีตาน้ำผุดบนเขาอยู่แห่งหนึ่ง น้ำใสบริสุทธิ์ รสชาติหวานชุ่มคอ อร่อยชื่นใจเป็นพิเศษ อีกทั้งยังไหลรินไม่ขาดสาย แม้แต่ช่วงหน้าแล้งจัดที่บ่อน้ำในหมู่บ้านแห้งขอดไปหมด ตาน้ำแห่งนี้ก็ยังมีน้ำผุดขึ้นมาเรื่อยๆ

ในปีที่เกิดภัยแล้ง ตาน้ำแห่งนี้เคยช่วยชีวิตคนไว้ไม่น้อย กระทั่งในยามปกติก็ยังมีชาวบ้านจำนวนมากยอมเหนื่อยเดินขึ้นเขาไปหาบน้ำลงมาใช้

ซ่งชิงเฟิงเองก็รู้เรื่องตาน้ำบนเขานั้นดี ทุกครั้งที่ขึ้นเขา หากสะดวกเขาก็มักจะไปตักน้ำกลับมาบ้าง หากใช้น้ำจากตาน้ำผุดแห่งนี้มาทำเต้าหู้ จะต้องช่วยยกระดับคุณภาพของเต้าหู้ขึ้นไปอีกขั้นได้อย่างแน่นอน

แววตาของซ่งชิงเฟิงเป็นประกายขึ้นมาทันที

เมื่อเห็นเขาเงียบไปนาน เถียนชุ่ยชุ่ยก็เริ่มใจคอไม่ดี เอ่ยถามอย่างระมัดระวัง "ปัญญาชนซ่ง ฉันพูดอะไรผิดไปหรือเปล่าคะ"

ซ่งชิงเฟิงหัวเราะเสียงดัง "ไม่เลยครับพี่สะใภ้เถียน พี่เพิ่งจะเสนอความคิดที่ดีมากให้ผมต่างหาก"

เถียนชุ่ยชุ่ยคลายความกังวล "หมายความว่ามีประโยชน์จริงๆ เหรอคะ"

"มีประโยชน์ครับ มีประโยชน์มากทีเดียว"

อันที่จริงการทำเต้าหู้ไม่ใช่เรื่องยาก ขอแค่จับจุดถูกวิธีใครๆ ก็ทำได้ เพียงแต่ช่วงนี้ข่าวสารยังไม่ทั่วถึง จึงดูเหมือนว่ามีคนทำเป็นไม่มากนัก

ทว่าการจะทำเต้าหู้ให้อร่อย จนถึงขั้นสร้างชื่อเสียงขึ้นมาได้นั้น ไม่ใช่เรื่องง่ายเลย

เหตุใดเต้าหู้ของบางท้องที่ถึงอร่อยขึ้นชื่อ ก็เพราะวัตถุดิบมีคุณภาพดีไม่ใช่หรือ น้ำเองก็เป็นหนึ่งในวัตถุดิบสำคัญ หากคุณภาพน้ำดี เต้าหู้ย่อมอร่อยตามไปด้วย

"ผมจะไปปรึกษาพวกเลขาพรรคเดี๋ยวนี้เลย ดูว่าพอจะต่อน้ำพุบนเขาลงมาได้ไหม" ซ่งชิงเฟิงมีสีหน้ายินดี

คนที่กำลังยกของขึ้นเกวียนเห็นเขาจะเดินไป จึงรีบร้องเรียก "ปัญญาชนซ่ง พวกเรายังต้องเอาเต้าหู้ไปส่งที่ตำบลนะ!"

ซ่งชิงเฟิงตบหน้าผากตัวเองทีหนึ่ง "เฮ้อ ดูสมองผมสิ ดีใจจนลืมเรื่องนี้ไปเสียสนิท ไปครับ ส่งเต้าหู้ก่อน แล้วค่อยกลับมาจัดการเรื่องนี้"

จากหมู่บ้านของพวกเขาไปยังสหกรณ์ประจำตำบล ถ้าขี่จักรยานจะใช้เวลาราวหนึ่งชั่วโมง เกวียนวัวย่อมช้ากว่านั้น ยิ่งบรรทุกเต้าหู้ที่แหลกเละได้ง่ายมาด้วย ความเร็วก็ยิ่งต้องชะลอลงไปอีก พวกเขาออกเดินทางก่อนตีห้า ไปถึงสถานีอาหารประจำตำบลก็เกือบจะเจ็ดโมงเช้าแล้ว

พี่สาวหวางมายืนรออยู่นานแล้ว พอเห็นเขามาถึงก็รีบเดินปรี่เข้ามาหา "ทำไมถึงมาช้านักล่ะ นึกว่าจะไม่มาแล้วเสียอีก"

ซ่งชิงเฟิงรีบยิ้มเอาใจ "ถนนจากหน่วยผลิตของเรามาถึงตำบลมันขรุขระน่ะครับ กลัวว่าถ้าเร่งรีบเกินไปเต้าหู้จะกระแทกจนแหลกละเอียดหมด ก็เลยมาช้าไปหน่อย แต่พรุ่งนี้รับรองว่าจะมาให้เช้ากว่านี้ครับ ขอโทษด้วยจริงๆ นะครับ"

พอพี่สาวหวางได้ยินเหตุผลนี้ ย่อมไม่อาจเคืองเขาได้ ในเมื่อหากเต้าหู้แหลกเสียหายก็เอาไปขายไม่ได้อยู่ดี

เธอเปิดผ้าขาวบางบนเกวียนวัวออกเพื่อตรวจดูอย่างละเอียด เมื่อเห็นว่าเต้าหู้ยังคงสภาพดีไร้รอยแตกหักก็พยักหน้าอย่างพึงพอใจ พลางส่งสัญญาณให้คนของสถานีอาหารเข้ามายกเข้าไปข้างใน พอเห็นว่ายังมีของเหลืออยู่อีก จึงถามขึ้นด้วยความสงสัย

ซ่งชิงเฟิงตอบว่า "นี่เป็นของที่โรงอาหารโรงงานอาหารสั่งไว้น่ะครับ"

พี่สาวหวางปรายตามองอย่างประหลาดใจ "นายนี่ขยายกิจการได้เร็วจริงๆ แป๊บเดียวได้ตั้งสองที่แล้ว"

ซ่งชิงเฟิงยิ้มกว้าง "อาศัยพวกพี่ช่วยสนับสนุนทั้งนั้นแหละครับ พี่สาวหวาง เต้าหู้เมื่อวานกินแล้วเป็นยังไงบ้างครับ"

พี่สาวหวางยิ้มแล้วพยักหน้า "ดีมากเลยล่ะ ลูกชายสองคนของฉันเลือกกินจะตาย ปกติเห็นพวกเขากินข้าวแล้วฉันหงุดหงิดใจทุกที เมื่อวานพอเอาเต้าหู้กลับไป ฉันก็ทำตามที่เธอบอก ไปซื้อหมูสับมานิดหน่อยแล้วผัดรวมกับเต้าหู้ แล้วก็ผัดเต้าหู้แห้งใส่คื่นฉ่าย พวกเขากินกันเอร็ดอร่อยเชียว แต่ก่อนฉันก็ใช่ว่าจะไม่เคยทำเต้าหู้ แต่พวกมันไม่เห็นจะชอบกินขนาดนี้ ไม่พูดไม่ได้นะ เต้าหู้ของหน่วยผลิตพวกเธอนี่อร่อยจริงๆ"

ซ่งชิงเฟิงหยิบกล่องข้าวอะลูมิเนียมอีกกล่องหนึ่งที่แยกไว้ต่างหากส่งให้พี่สาวหวาง "งั้นเต้าหู้แห้งกล่องนี้พี่เอากลับไปทำให้เด็กๆ กินอีกนะครับ นอกจากจะเอาไปผัดกับคื่นฉ่ายแล้ว เอาเต้าหู้แห้งไปตุ๋นรวมกับเนื้อหมูก็รสชาติดีมาก หรือจะกินเป็นของว่างเล่นๆ ก็ได้เหมือนกันครับ"

เต้าหู้แห้งชุดนี้เขาตุ๋นพะโล้มาแล้ว ไม่ใช่เต้าหู้แห้งสีขาวธรรมดา ย่อมสามารถกินเล่นเป็นของว่างได้จริงๆ ในมุมมองของเขา การกินเป็นของว่างอร่อยกว่าเอาไปผัดเสียอีก วันหน้าเขาสามารถทำเต้าหู้แห้งสีขาวออกมาเพิ่ม แบบนั้นจะเหมาะสำหรับนำไปผัดกับข้าวมากกว่า และยังลดต้นทุนราคาลงมาได้อีกหน่อย เพราะเต้าหู้แห้งพะโล้สำหรับคนบางกลุ่มแล้วราคายังถือว่าค่อนข้างสูง แทบจะเท่ากับราคาเนื้อสัตว์อยู่แล้ว

พี่สาวหวางผลักกล่องข้าวกลับ "แบบนี้ไม่ได้หรอก จะมากินของเธอทุกวันได้ยังไงกัน"

ซ่งชิงเฟิงยัดใส่มือเธอ "เต้าหู้แห้งไม่กี่ชิ้นเองครับ ของทำกินเองทั้งนั้น พี่สาวอย่ามัวแต่เกรงใจปฏิเสธไปมาเลย เดี๋ยวจะดูเหินห่างกันไปเปล่าๆ"

เมื่อเขาพูดถึงขนาดนี้ พี่สาวหวางจึงยิ้มรับไว้แต่โดยดี แล้วส่งกล่องข้าวอะลูมิเนียมสองใบที่เขาฝากไว้เมื่อวานคืนให้

หลังจากส่งมอบของเรียบร้อย ซ่งชิงเฟิงก็ไม่ได้ยืนคุยต่อ รีบพาคนมุ่งหน้าไปยังโรงอาหารของโรงงานอาหารทันที

หัวหน้าอู๋น่าจะกำชับพ่อครัวใหญ่ของที่นี่ไว้ล่วงหน้าแล้ว พอพ่อครัวใหญ่เดินมาตรวจดูรอบหนึ่ง เห็นว่าไม่มีปัญหาอะไรก็เซ็นชื่อรับของให้อย่างรวดเร็ว

"พ่อครัวใหญ่ครับ ถ้าทำออกมาแล้วถูกปาก ยังไงก็รบกวนช่วยพูดชมให้สักคำสองคำด้วยนะครับ"

ซ่งชิงเฟิงยิ้มพลางก้าวเข้าไปจับมือพ่อครัวใหญ่ แล้วแอบยัดบุหรี่ชั้นดีซองหนึ่งใส่มืออีกฝ่ายอย่างแนบเนียน

คิ้วของพ่อครัวใหญ่กระตุกเล็กน้อย ก่อนจะเอ่ยอย่างสุภาพขึ้นทันตา "หัวหน้าอู๋ยังบอกเลยว่าเต้าหู้ของพวกคุณรสชาติดี รสชาติคงไม่เลวหรอก"

"นั่นก็เพราะได้ฝีมือของพ่อครัวใหญ่อย่างพวกคุณด้วยครับ ถึงจะดึงความอร่อยของวัตถุดิบออกมาได้ รบกวนพ่อครัวใหญ่ด้วยนะครับ"

พ่อครัวใหญ่รู้สึกว่าซ่งชิงเฟิงคนนี้วางตัวดี ทั้งยังรู้ความ ไม่ได้มาแย่งชามข้าวของตน แค่ช่วยพูดสนับสนุนให้สักคำสองคำก็ไม่ได้ลำบากอะไร

"ไม่มีปัญหา เอาตามนั้น"

เมื่อส่งของเสร็จแล้ว ซ่งชิงเฟิงยังไม่กลับไปพร้อมกับพวกเขาทันที เขาตั้งใจจะแวะไปลงชื่อเข้างานที่สหกรณ์เสียหน่อย จากนั้นค่อยไปดูลาดเลาที่สถานีอาหารว่าขายดีหรือไม่ หากขายดีก็อาจจะได้เพิ่มยอดสั่งซื้อ เพราะปริมาณการผลิตในตอนนี้ยังห่างไกลจากเป้าหมายที่เขาตั้งไว้มากนัก

คนที่มาส่งของด้วยกันทั้งสองคนจึงเดินทางกลับหน่วยผลิตไปก่อน

ซ่งชิงเฟิงเดินเข้าไปในสหกรณ์ เอ่ยถามพี่จ้าวเป็นคนแรก "หัวหน้าอยู่ไหมครับ"

พี่จ้าวตอบ "มีธุระกับหัวหน้าอวี๋เหรอ วันนี้เขาไม่มาหรอก แม่แก่ที่บ้านป่วยน่ะ ไว้ค่อยมาวันหลังเถอะ"

ซ่งชิงเฟิงเลิกคิ้ว "แม่ของหัวหน้าอวี๋ป่วยเป็นอะไรหรือครับ"

พี่จ้าวมองซ้ายมองขวา ก่อนจะดึงซ่งชิงเฟิงไปที่มุมห้อง แล้วกดเสียงต่ำเล่าว่า "ป่วยอะไรกันที่ไหน ได้ยินว่าโมโหหนักเพราะน้องเขยนั่นแหละ ก็ไอ้เจ้าจางเชานั่นไง ได้ยินมาว่ามันไปทำลูกสาวบ้านอื่นท้องเข้า แล้วไม่อยากจะแต่งด้วย ทางบ้านฝ่ายหญิงก็เลยยกพวกมาราวีถึงบ้าน บังเอิญวันนั้นแม่ของหัวหน้าอวี๋ไปอยู่ที่บ้านลูกสาวพอดี ก็เลยปะทะกันเข้า ทางบ้านฝ่ายหญิงนึกว่าแม่ของหัวหน้าอวี๋เป็นแม่แท้ๆ ของจางเชา ปรี่เข้าไปก็รุมซ้อมยกใหญ่ ซี้ด… สภาพดูไม่ได้เชียว"

ซ่งชิงเฟิงตกใจ "แม่ของหัวหน้าอวี๋โดนตีหนักมากเลยหรือครับ"

"ก็ไม่ถึงขนาดนั้นหรอก โดนไปแค่ทีเดียวก็มีคนรีบเข้ามาห้ามแล้ว แต่มันเสียหน้านี่สิ ถึงได้โมโหจนต้องเข้าโรงพยาบาลไปเลย แน่นอนว่านี่ฉันฟังเขาเล่ามาอีกทีนะ เธออย่าเอาไปพูดต่อข้างนอกล่ะ"

ซ่งชิงเฟิงรีบรับคำ "ไม่พูดแน่นอนครับ"

เดิมทีเขาตั้งใจจะนำเต้าหู้แห้งมาให้หัวหน้าอวี๋ลองชิม เผื่อว่าในอนาคตมีผลิตภัณฑ์ใหม่อื่นๆ ออกมา จะได้นำมาวางขายในสหกรณ์ได้ด้วย แต่ในเมื่อหัวหน้าอวี๋ไม่อยู่ ซ่งชิงเฟิงจึงพักความคิดนี้ไว้ชั่วคราว

"เสี่ยวซ่ง ช่วงสองสามวันนี้เธออย่าขาดงานจะดีกว่านะ อารมณ์ของหัวหน้าอวี๋ไม่ค่อยดีเท่าไหร่" พี่จ้าวเตือนด้วยความหวังดี

พนักงานจัดซื้ออย่างพวกเขาปกติก็วิ่งวุ่นไปทั่ว การไม่มาลงชื่อเข้างานไม่ใช่เรื่องใหญ่อะไร หัวหน้าอวี๋มักจะเอาหูไปนาเอาตาไปไร่เสมอ แต่ช่วงนี้มีเรื่องวุ่นวายแบบนี้ หากยังไม่มาลงชื่ออีก ก็กลัวว่าหัวหน้าอวี๋จะพาลเอาอารมณ์มาลงที่ซ่งชิงเฟิง

ซ่งชิงเฟิงรู้ว่าอีกฝ่ายหวังดีจึงเอ่ยขอบคุณ คิดดูแล้วก็หยิบเต้าหู้แห้งส่วนที่เตรียมไว้ให้หัวหน้าอวี๋ส่งให้แทน "พี่จ้าว นี่เป็นเต้าหู้แห้งพะโล้ที่โรงงานของหน่วยผลิตพวกเราทำขึ้นมาเอง พี่ลองชิมดูนะครับ จะกินเป็นของว่างหรือเอาไปทำกับข้าวก็ได้ทั้งนั้น"

ติดตามแฟนเพจ : minibunny และ Youtube : minibunny ฟังนิยายเสียง