บทที่ 60 การจัดแจงของซ่งชิงเฟิง

ชั่วพริบตานั้น ทุกคนต่างตื่นเต้นฮึกเหิมไปกับภาพอนาคตที่ซ่งชิงเฟิงวาดไว้

"ปัญญาชนซ่ง พวกเราจะมีวันนั้นจริงๆ หรือ"

นั่นมันชีวิตดีๆ แบบที่พวกเขาไม่เคยกล้าฝันถึงเลยสักนิด

ซ่งชิงเฟิงมีสีหน้าแน่วแน่ น้ำเสียงหนักแน่นทรงพลัง "แน่นอนครับ ผมมั่นใจในโรงงานของเรา ไม่อย่างนั้นผมจะกล้าลงเงินก้อนโตขนาดนั้นหรือ"

พอนึกขึ้นได้ว่าซ่งชิงเฟิงควักเงินรวดเดียวถึงเก้าร้อยหยวน ทุกคนก็พลอยเบาใจ ถูกของเขา ถ้ามันทำเงินไม่ได้ คนที่ขาดทุนย่อยยับที่สุดก็คือซ่งชิงเฟิงนั่นแหละ

แต่นึกไม่ถึงเลยจริงๆ ว่าฐานะทางบ้านของเขาจะมั่นคงขนาดนี้ ตอนแต่งงานก็ทุ่มทุนไปมาก ตอนนี้ยังอุตส่าห์ควักเงินออกมาได้เยอะขนาดนี้อีก แต่พวกเขาก็ได้ยินมาเหมือนกันว่าเงินพวกนี้ไม่ใช่ของซ่งชิงเฟิงเองหรอก แต่ขอยืมมาจากทางบ้าน ครอบครัวเขาอยู่ในเมืองใหญ่นี่นา ได้ยินว่าพ่อแม่ญาติผู้ใหญ่ล้วนเป็นคนงาน มีงานประจำทำ จึงไม่แปลกที่จะหาเงินมากมายขนาดนี้มาให้เขาได้

ข่าวลือพวกนี้เป็นซ่งชิงเฟิงที่จงใจปล่อยออกไปเอง ไม่อย่างนั้นทุกคนคงกังขาถึงที่มาของเงินจำนวนมากนี้แน่ แม้ช่วงการเคลื่อนไหวจะผ่านพ้นไปแล้ว แต่เรื่องบางเรื่องป้องกันไว้ก่อนย่อมดีที่สุด

กว่าจะปลีกตัวจากทุกคนกลับมาถึงบ้านได้ เวลาก็ล่วงเลยไปครึ่งชั่วโมงแล้ว

ซ่งชิงเฟิงดื่มน้ำรวดเดียวถึงสองแก้วใหญ่ กว่าจะบรรเทาอาการคอแห้งผากจากการพูดติดกันเป็นเวลานาน

ลู่เหยาเห็นแล้วทั้งสงสารทั้งนึกขำ รีบยกน้ำแกงถั่วเขียวมาให้เขาหนึ่งชาม ตอนนี้อากาศเริ่มเย็นลงแล้ว จึงไม่ได้เอาไปแช่ในน้ำบ่อให้เย็นจัด

ซ่งชิงเฟิงดื่มน้ำแกงถั่วเขียวไปอีกชาม ถึงรู้สึกสดชื่นกระปรี้กระเปร่าขึ้นมาจริงๆ

ทั้งสองคนจัดการตัวเองครู่หนึ่ง แล้วพากันไปกินข้าวเย็นที่บ้านสกุลลู่ ซึ่งนี่เป็นความต้องการของจางซูเฟิน บอกว่าพวกเขาสองคนทำกับข้าวเองก็ยุ่งยาก สู้กลับมากินที่บ้านไม่ได้

ซ่งชิงเฟิงยินดีที่จะได้ใช้เวลากับพ่อตาแม่ยายอยู่แล้ว จึงตอบตกลง

ตอนกินข้าว ลู่ต้าลี่ย่อมต้องเอ่ยถามเรื่องยอดสั่งซื้อ ซึ่งซ่งชิงเฟิงก็เล่าไปตามจริง

"นี่เป็นแค่การเริ่มต้นครับ ทั้งสองหน่วยงานต่างก็อยู่ในช่วงทดลองสั่งไปดู พอผ่านไปสักพักยอดขายต้องเพิ่มขึ้นแน่นอน อีกสองวันผมกะว่าจะลองเข้าไปดูแถวในตัวอำเภอหน่อยครับ"

ตำบลอันคังยังเล็กเกินไป ปริมาณที่รองรับได้มีจำกัด ในตัวอำเภอมีโรงงานมากกว่าเยอะ เขาจะได้ตระเวนไปเสนอขายได้หลายแห่ง แล้วยังมีสถานีอาหารของอำเภอ สหกรณ์ และอื่นๆ อีก สามารถไปลองติดต่อดูได้หมด ถ้าเปิดตลาดในตัวอำเภอได้ เป้าหมายต่อไปของเขาก็คือในระดับเมือง

รอไว้ในอนาคตถ้าทยอยเปิดตัวสินค้าอื่นๆ ซ่งชิงเฟิงยังตั้งใจจะซื้อเครื่องซีลสุญญากาศมา เพื่อพัฒนาสินค้าแปรรูปชนิดอื่น อย่างเช่นพวกของพะโล้ที่เขาเคยทำได้ดีมากในชาติก่อน

คอเป็ดพะโล้ โครงเป็ดพะโล้ ปีกเป็ดพะโล้ และอื่นๆ พวกนี้เป็นของกินเล่นชั้นยอดที่ขายดีตลอดกาลจริงๆ แน่นอนว่าของพวกนี้ยังไม่เหมาะจะทำตอนนี้ ในช่วงที่คนส่วนใหญ่ยังกินไม่อิ่มท้อง ของที่ติดกระดูกเยอะแบบนี้คงขายไม่ดีเท่าไร

ดังนั้นในช่วงไม่กี่ปีนี้ จุดเน้นของซ่งชิงเฟิงจึงยังอยู่ที่โรงงานเต้าหู้

เต้าหู้รสชาติดีและราคาถูก ทั้งยังแปรรูปได้หลากหลาย เพียงพอให้เขาได้บุกเบิกและสั่งสมทุนรอนตั้งต้นอย่างเต็มที่

ซ่งชิงเฟิงอธิบายแผนการที่เขาวางไว้สำหรับโรงงานให้ลู่ต้าลี่ฟังอย่างใจเย็น ลู่ปินเองก็ตั้งใจฟังอย่างยิ่ง ตอนนี้เขาเป็นฝ่ายบัญชีของโรงงานเต้าหู้ รับหน้าที่ดูแลเรื่องลงบัญชี เพราะถึงอย่างไรซ่งชิงเฟิงก็ยังมีงานของตัวเอง เขาจำเป็นต้องวางคนของตัวเองไว้ในโรงงานสักคน

ลู่ต้าลี่ฟังแล้วก็พยักหน้าไม่หยุด "ได้ยินแกวางแผนเป็นขั้นเป็นตอนขนาดนี้ พ่อก็เบาใจ แต่แกไปช่วยวิ่งเต้นเรื่องโรงงานแบบนี้ จะไม่กระทบกับงานที่สหกรณ์ใช่ไหม"

งานที่สหกรณ์น่ะเป็นชามข้าวเหล็กเลยนะ จะทำพังไม่ได้เด็ดขาด

ซ่งชิงเฟิงคงไม่สามารถบอกพ่อตาได้หรอกว่างานพนักงานจัดซื้อนั้น เขาไม่ได้นึกเสียดายเลยสักนิด ตั้งแต่แรกก็แค่อาศัยเป็นที่พักทางผ่านเท่านั้น จุดศูนย์รวมความสนใจของเขาอยู่ที่โรงงานต่างหาก

แต่เขาก็เข้าใจความคิดของคนยุคนี้ พวกเขาไม่รู้หรอกว่าในอนาคตสหกรณ์จะถูกยุบเลิก และชามข้าวเหล็กก็ไม่ได้มั่นคงอีกต่อไป

"ตอนนี้ยังพอจัดสรรเวลาได้ครับ อีกอย่างปกติผมก็ไม่ต้องไปลงชื่อเข้างานตรงเวลาอยู่แล้ว ขอแค่ในแต่ละเดือนทำงานจัดซื้อได้ครบตามเป้าก็พอ ดังนั้นเพื่อไม่ให้กระทบกับงาน ผมเลยหาคนมาช่วยวิ่งไปจัดซื้อตามหน่วยผลิตต่างๆ ให้ โดยแบ่งค่าจ้างให้เขาส่วนหนึ่ง ทางนั้นเขาก็ยินดีมากครับ"

ลู่ต้าลี่ถามด้วยความกังวล "ทางสหกรณ์ไม่มีปัญหาหรือ"

ซ่งชิงเฟิงยิ้มบางๆ "ไม่บอกก็ไม่มีใครรู้หรอกครับ ต่อให้รู้ก็ไม่เป็นไร เพราะอย่างไรผมก็ไม่ได้ละเลยหน้าที่หลักของตัวเอง"

แน่นอนว่าตามที่เขาคิดไว้ ถ้าทางสหกรณ์มีปัญหา เขาก็จะขายงานตำแหน่งนี้ทิ้งไป ขายให้หัวหน้าสหกรณ์ไปเลย ให้เขานำไปจัดสรรให้ญาติพี่น้องของตัวเอง เขายังจะได้ใช้โอกาสนี้ให้หัวหน้าสหกรณ์ติดหนี้บุญคุณเล็กๆ น้อยๆ ในอนาคตพอทำเต้าหู้ยี้ ฟองเต้าหู้ หรือผลิตภัณฑ์ถั่วเหลืองที่เก็บไว้ได้นานออกมา ก็จะได้เอาไปวางขายบนชั้นของสหกรณ์ได้อย่างราบรื่น

ลู่ต้าลี่ไม่รู้แผนการของซ่งชิงเฟิง แต่ลู่เหยาเคยได้ยินเขาเล่าให้ฟัง ตอนนี้จึงเหลือบมองเขาแวบหนึ่ง

ความจริงตอนแรกเธอไม่ค่อยเห็นด้วยกับการกระทำของซ่งชิงเฟิงนัก คิดว่ามีงานประจำทำอยู่ก็ดีมากแล้ว ทว่าซ่งชิงเฟิงบอกว่า ตอนนี้โรงงานเพิ่งอยู่ในช่วงเริ่มต้น ขนาดเล็ก เขายังพอสับหลีกเวลาได้ แต่รอให้วันข้างหน้าขยายใหญ่ขึ้น สมาธิและเรี่ยวแรงของเขาต้องทุ่มเทให้โรงงานทั้งหมดอย่างแน่นอน ดังนั้นงานตำแหน่งนี้สำหรับเขาจึงไม่ได้สลักสำคัญอะไรเลย ส่งต่อให้คนอื่นสร้างผลประโยชน์ยังคุ้มค่ากว่าถือไว้ในมือเสียอีก

พอลู่เหยาได้ยินเขาแจกแจงเช่นนี้ก็เห็นว่ามีเหตุผล จึงสนับสนุนเขาอย่างเต็มที่โดยปริยาย

ทว่าช่วงนี้ซ่งชิงเฟิงก็เหนื่อยไม่น้อยทีเดียว เพราะต้องรับผิดชอบงานสองด้านพร้อมกัน ดังนั้นเพื่อสุขภาพร่างกายของเขา ลู่เหยาจึงคอยซื้อเนื้อกลับมาบำรุงให้เป็นระยะ ไข่ไก่ในบ้านก็ให้เขากินวันละสองฟองเป็นประจำ ด้วยกลัวว่าร่างกายจะทรุดโทรมไปเสียก่อน

เช้าตรู่วันรุ่งขึ้น ซ่งชิงเฟิงตื่นตั้งแต่ยังไม่ถึงตีสาม แล้วมุ่งตรงไปยังโรงงานเต้าหู้ทันที

ในโรงงานเริ่มลงมือทำงานกันแล้ว ชายฉกรรจ์สามคนสลับกันเข็นโม่หินบดน้ำถั่วเหลือง ทำงานกันอย่างขยันขันแข็ง ส่วนในครัวก็กำลังต้มน้ำถั่วเหลือง กลิ่นหอมฟุ้งกระจายไปทั่ว

ซ่งชิงเฟิงไม่ได้เข้าไปร่วมลงแรง แต่คอยเฝ้าดูทุกขั้นตอนอย่างใกล้ชิดเพื่อให้แน่ใจว่าคุณภาพจะไม่เกิดปัญหา โดยเฉพาะขั้นตอนการหยอดน้ำดีเกลือ เขาลงมือสาธิตให้ดูด้วยตัวเองหนึ่งรอบ จากนั้นจึงให้คนอื่นทำต่อ

"ปัญญาชนซ่ง แบบนี้ใช่ไหมครับ"

"ใช่ ทำแบบนี้แหละ ทำต่อไป แล้วก็น้ำดีเกลือเก่านี่ ต้องเก็บรักษาให้ดีนะ เต้าหู้ที่ทำจากน้ำเชื้อเก่าถึงจะอร่อย"

"เรื่องนี้วางใจได้เลยครับ ก่อนกลับทุกวันผมตรวจรอบหนึ่งแล้ว ตอนมาถึงก็ตรวจอีกรอบ ไม่มีปัญหาแน่นอน"

เต้าหู้แต่ละถาดที่ทำเสร็จออกมา ซ่งชิงเฟิงจะตรวจเช็กคุณภาพด้วยตัวเองทุกครั้ง มั่นใจแล้วว่าไม่มีปัญหาจึงให้พวกเขาขนขึ้นเกวียน ซึ่งแน่นอนว่าเป็นเกวียนวัว

ยอดที่สั่งจองไว้สำหรับวันนี้คือเต้าหู้สามร้อยชั่งกับเต้าหู้แห้งอีกสามสิบชั่ง ทำเสร็จเรียบร้อยทั้งหมดก่อนเวลาตีห้า

"ปัญญาชนซ่ง น้ำที่ใช้ทำเต้าหู้สำคัญไหมคะ" ก่อนจะออกเดินทาง มีสะใภ้คนหนึ่งเอ่ยถามเขาเบาๆ

เธอชื่อเถียนชุ่ยชุ่ย ครอบครัวเธอเป็นครัวเรือนที่ลำบากยากแค้นในหมู่บ้าน สามีขี้โรค ทำงานหนักไม่ได้ พ่อสามีก็เสียชีวิตไปตั้งแต่เนิ่นๆ ข้างล่างยังมีลูกอีกสี่คน ถึงแม่สามีจะช่วยดูแลได้บ้าง แต่ผู้หญิงสองคนต้องเลี้ยงดูลูกสี่คนกับผู้ชายป่วยกระเสาะกระแสะอีกคนหนึ่งมันช่างยากเย็นแสนเข็ญจริงๆ

เถียนชุ่ยชุ่ยเป็นคนคล่องแคล่ว ทำงานว่องไว แรงเยอะ หัวหน้าหลินกับพวกผู้นำหน่วยไตร่ตรองซ้ำแล้วซ้ำเล่า จึงให้เธอมาทำงานที่โรงงานเต้าหู้ เดือนละห้าหยวน สำหรับเธอถือเป็นรายได้ที่ไม่น้อยเลย เธอจึงทะนุถนอมงานนี้เป็นที่สุด หลายวันมานี้เธอมาถึงโรงงานเช้าที่สุด และกลับทีหลังสุดตลอด

โรงงานเต้าหู้ถูกเธอปัดกวาดเช็ดถูจนสะอาดสะอ้าน ไร้คราบฝุ่นละออง

ซ่งชิงเฟิงชื่นชมเธอมาก งานหยอดน้ำดีเกลือจึงมอบหมายให้เธอทำ พอเห็นเธอถามขึ้นมาจึงพยักหน้า "คุณภาพน้ำดี เต้าหู้ที่ทำออกมาก็ย่อมอร่อยกว่าเดิมแน่นอนครับ"

ตอนนี้น้ำที่ใช้ทำเต้าหู้เป็นน้ำบ่อ ทว่าคุณภาพน้ำบ่อในหมู่บ้านพวกเขาก็นับว่าดีมากอยู่แล้ว

"แล้วถ้าใช้ตาน้ำพุบนเขาโน่น เต้าหู้ที่ทำออกมาจะยิ่งอร่อยขึ้นไหมคะ"

ติดตามแฟนเพจ : minibunny และ Youtube : minibunny ฟังนิยายเสียง