บทที่ 59 เปิดกิจการอย่างราบรื่น

เวลานี้ยังไม่ถึงช่วงมื้ออาหาร คนในครัวจึงยังคงง่วนอยู่กับการเตรียมวัตถุดิบ เพราะการต้องทำอาหารกลางวันเลี้ยงคนเกือบพันคนไม่ใช่เรื่องง่ายดายเลย

ในเมื่อเป็นคนที่หัวหน้าอู๋พามาเองกับมือ แค่ยืมเตาไฟใช้ชั่วคราว พ่อครัวใหญ่ย่อมไม่คัดค้าน

ซ่งชิงเฟิงกวาดตามองรอบหนึ่งก่อน หลังจากขอความเห็นจากหัวหน้าอู๋แล้วจึงเลือกเครื่องเคียงมาสองสามอย่าง พ่อครัวใหญ่เห็นว่าใช้ปริมาณไม่มากจึงไม่ได้ว่าอะไร เพียงแต่ขมวดคิ้วมองซ่งชิงเฟิงด้วยสีหน้าไม่สบอารมณ์

ซ่งชิงเฟิงไม่ได้สังเกตเห็น หรือต่อให้เห็นก็ไม่ใส่ใจ เขาไม่ได้คิดจะมาแย่งชามข้าวใครเสียหน่อย

เขาทำอาหารออกมาสามอย่าง ได้แก่ เต้าหู้ผัดพริกเสฉวน ต้มหัวปลากับเต้าหู้ และขึ้นฉ่ายผัดเต้าหู้แห้ง

"หัวหน้าอู๋ ลองชิมดูครับ"

หัวหน้าอู๋มองอาหารทั้งสามจานที่ครบทั้งสีสัน กลิ่น และหน้าตา พลางพยักหน้าอย่างพอใจ อย่างน้อยหน้าตาก็ดูน่ากินมากทีเดียว

เขาตักต้มหัวปลากับเต้าหู้มาชิมคำแรก ดวงตาพลันเป็นประกาย ความสดนุ่มของหัวปลาผสมผสานเข้ากับความเนียนนุ่มของเต้าหู้ รสสัมผัสอันละเอียดอ่อนชวนให้ติดตรึงใจ พอยิ่งซดคู่กับน้ำแกงที่เคี่ยวจนหอมหวานกลมกล่อม ก็แทบจะวางช้อนไม่ลง

เขาตักขึ้นฉ่ายผัดเต้าหู้แห้งมาชิมอีกคำ ขึ้นฉ่ายกรอบสดชื่นเข้ากันได้ดีกับเต้าหู้แห้งที่นุ่มเหนียวเคี้ยวเพลิน ยิ่งกินก็ยิ่งอยากกินต่อ

จะมีก็แต่เต้าหู้ผัดพริกเสฉวนที่เผ็ดเกินไป หัวหน้าอู๋ชิมไปคำเดียวก็วางไว้ข้างๆ

เมื่อเห็นอาหารเกือบครึ่งถูกกินไปต่อหน้าต่อตา พ่อครัวใหญ่ได้แต่เบิ่งตาค้าง สายตาที่มองซ่งชิงเฟิงยิ่งทวีความไม่พอใจ เจ้าหนุ่มหน้าขนนี้มาจากไหนกัน ถึงได้กล้าโร่มาแย่งชามข้าวของเขาถึงที่นี่!

หัวหน้าอู๋คนนี้ก็อีกคน คิดจะรับคนใหม่เข้ามาก็ไม่มีปัญหาหรอก แต่อย่างน้อยก็น่าจะบอกกล่าวเขาสักคำก่อน ไม่ใช่ไม่ปริปากสักแอะแล้วจูงคนเข้ามาถึงในนี้ นี่จงใจตบหน้าเขาชัดๆ หรือเปล่า

ไม่ทันรู้ตัว ต้มหัวปลากับเต้าหู้และขึ้นฉ่ายผัดเต้าหู้แห้งก็เหลือเพียงแค่ก้นจาน กระทั่งเต้าหู้ผัดพริกเสฉวนที่บ่นว่าเผ็ดในตอนแรกก็ถูกฟาดไปถึงหนึ่งในสาม ในที่สุดหัวหน้าอู๋ก็วางตะเกียบลงอย่างอิ่มเอมใจ มองซ่งชิงเฟิงด้วยสีหน้ายิ้มแย้มแจ่มใส

"สหายเสี่ยวซ่ง สนใจมาทำงานที่โรงอาหารของเราไหม"

เต้าหู้ก็อร่อย เต้าหู้แห้งก็รสชาติดี แต่ฝีมือของสหายเสี่ยวซ่งคนนี้นี่สิที่ยอดเยี่ยมของจริง

หัวหน้าอู๋เคยกินของดีมาสารพัด และยังเป็นแขกประจำของร้านอาหารของรัฐ ทว่าหากพูดกันตามตรง ฝีมือพ่อครัวใหญ่ของร้านอาหารของรัฐยังเทียบชั้นกับซ่งชิงเฟิงไม่ได้เลย

ซ่งชิงเฟิงหัวเราะไม่ได้ร้องไห้ไม่ออก "หัวหน้าอู๋ครับ ผมมาเสนอขายเต้าหู้กับเต้าหู้แห้งนะครับ"

หัวหน้าอู๋ยิ้มตาหยี "ก็มาทำงานที่นี่ได้นี่ ไม่เสียงานเสียการหรอก"

"แต่ผมมีงานทำอยู่แล้วครับ ผมเป็นพนักงานจัดซื้อของสหกรณ์ วันนี้แค่มาช่วยงานทางหน่วยผลิตน่ะครับ"

พอได้ยินว่าเขามีงานทำอยู่แล้ว แถมยังเป็นงานที่สหกรณ์ หัวหน้าอู๋จึงรู้สึกเสียดายขึ้นมาบ้าง และรู้ดีว่าคงดึงตัวมาไม่ได้ เพราะอย่างไรเสียสหกรณ์ก็เป็นหน่วยงานที่ดีมาก

"เอาละ ถ้างั้นเราก็เข้าเรื่องกัน เต้าหู้กับเต้าหู้แห้งของพวกนายรสชาติดีทีเดียว โรงอาหารของพวกเรารับซื้อไว้ นายส่งเต้าหู้มาให้สองร้อยชั่งกับเต้าหู้แห้งยี่สิบชั่งทุกๆ สองสามวันก็แล้วกัน ส่วนเรื่องราคา นายต้องให้ราคาพิเศษกับฉันหน่อยนะ"

ซ่งชิงเฟิงยิ้มละไม "แน่นอนอยู่แล้วครับ แต่ว่านี่เป็นกิจการของส่วนรวม ผมคงลดให้มากไม่ได้ เอาแบบนี้แล้วกันครับ ผมลดให้คุณสิบเปอร์เซ็นต์ คุณเห็นว่าอย่างไรครับ"

เต้าหู้ขายปลีกชั่งละหนึ่งเหมา ราคาขายส่งอยู่ที่แปดเฟิน ส่วนเต้าหู้แห้งขายปลีกสี่เหมา ราคาขายส่งอยู่ที่สามเหมาห้าเฟิน ราคานี้ซ่งชิงเฟิงเป็นคนตั้งเอง ถั่วเหลืองหนึ่งชั่งราคาหนึ่งเหมาห้าเฟิน สามารถทำเต้าหู้ได้สามถึงห้าชั่ง และทำเต้าหู้แห้งได้สองถึงสองชั่งครึ่ง การตั้งราคาระดับนี้จึงได้กำไรไม่น้อยเลย

โรงงานอาหารมีผลกำไรดี หัวหน้าอู๋ที่ดูแลงานฝ่ายพลาธิการปกติก็หาผลประโยชน์เข้ากระเป๋าได้มากอยู่แล้ว จึงไม่ได้ต่อรองราคาต่อ และเซ็นสัญญาการสั่งซื้อกับซ่งชิงเฟิงอย่างรวดเร็ว ซึ่งนี่เป็นสิ่งที่ซ่งชิงเฟิงยืนกราน เพราะมีลายลักษณ์อักษรเป็นขาวดำชัดเจนย่อมทำให้สบายใจกว่า

พ่อครัวใหญ่แห่งโรงอาหารจึงเพิ่งเข้าใจว่าตนเองเข้าใจผิด ที่แท้เจ้าหนุ่มคนนี้แค่มาเสนอขายของ ไม่ได้มาเสนอหน้าแย่งงาน ทันใดนั้นก็รู้สึกว่าซ่งชิงเฟิงดูเจริญหูเจริญตาขึ้นมาทันที

ซ่งชิงเฟิงกวาดสายตามองพ่อครัวใหญ่ด้วยความประหลาดใจ คนผู้นี้เป็นอะไรไป ประเดี๋ยวก็มองเขาด้วยแววตาหงุดหงิด ประเดี๋ยวก็เปลี่ยนมายิ้มแย้มแจ่มใสเสียอย่างนั้น

เมื่อเดินออกมาจากโรงงานอาหาร ลู่อู่ก็ยิ้มหน้าบาน "ชิงเฟิง แกแน่จริงๆ ว่ะ ขายได้จริงๆ ด้วย ก่อนมาฉันกลัวแทบแย่ว่าเต้าหู้จะค้างเติ่งเน่าคามือ"

ซ่งชิงเฟิงหัวเราะ "แค่นี้ยังจิ๊บจ๊อยครับ ต่อไปยังขายได้มากกว่านี้อีก"

ถ้าเป็นเมื่อก่อน ลู่อู่คงคิดว่านี่เป็นแค่คำพูดปลอบใจ แต่ตอนนี้ได้เห็นความสามารถในการเจรจาขายของของซ่งชิงเฟิงกับตาแล้ว จึงเชื่อคำพูดนี้อย่างสนิทใจ

ถึงช่วงเวลากินข้าวพอดี ซ่งชิงเฟิงจึงชวนลู่อู่ไปกินข้าวที่ร้านอาหารของรัฐ

"ไม่กินมื้อใหญ่หรอกครับ พวกเราไปกินบะหมี่กันสักชาม ผมวิ่งรอกมาทั้งเช้า หิวจะแย่อยู่แล้ว"

ลู่อู่คิดดูแล้วก็เห็นว่าเข้าท่า บะหมี่ผักธรรมดาชามหนึ่งราคาไม่กี่ตังค์ ใครจะไปคิดว่าพอมาถึงร้านอาหารของรัฐ ซ่งชิงเฟิงกลับสั่งบะหมี่หมูเส้นใส่ผักมาสองชามรวด และพอเห็นว่าวันนี้มีคากิพะโล้ ก็สั่งคากิมาอีกจาน

ลู่อู่มองตาค้าง กระซิบเสียงเบาว่า "ไม่ต้องกินหรูขนาดนี้ก็ได้"

กินแบบนี้ ต่อให้เป็นบ้านเศรษฐีที่ดินก็คงกินจนหมดตัวกระมัง

ซ่งชิงเฟิงยิ้มพลางกล่าวว่า "วันนี้เปิดร้านราบรื่น ถือว่าพวกเราฉลองกันสักหน่อย เสียดายที่ช่วงบ่ายยังมีธุระต่อ ไม่อย่างนั้นคงได้ดื่มเหล้าสักขวด รอวันอาทิตย์ที่พี่หยุดงานแล้วกลับบ้านนะ ผมจะทำกับข้าวเต็มโต๊ะ พวกเราค่อยฉลองกันใหญ่โตอีกรอบ"

ลู่อู่รู้ว่าในโรงงานเต้าหู้ ซ่งชิงเฟิงถือหุ้นเป็นส่วนใหญ่ จึงเข้าใจความตื่นเต้นดีใจของเขา ที่จริงพอได้เห็นใบสัญญาที่ซ่งชิงเฟิงเซ็นมาได้ในวันนี้ ตัวเขาเองก็ดีใจสุดๆ เหมือนกัน

ต่างก็เป็นคนหนุ่มที่อยู่ในวัยกำลังกินกำลังนอน บะหมี่คนละชามบวกกับคากิจึงถูกกวาดเรียบไม่เหลือแม้แต่เศษ

ลู่อู่ลูบท้องอย่างพึงพอใจ "กินแบบนี้มันสบายท้องจริงๆ"

ปกติเขากินข้าวที่โรงอาหาร กับข้าวในโรงอาหารก็มีเนื้อสัตว์บ้าง แต่ก็น้อยมาก อย่างมากก็แค่ได้ชิมรสชาติ จะไปสู้การได้กินเนื้อคำโตๆ จนอิ่มอกอิ่มใจแบบนี้ได้อย่างไร

"ต่อไปทุกอย่างจะยิ่งดีขึ้นเรื่อยๆ ครับพี่รอง ผมยังต้องไปอีกสองสามที่ ขอตัวก่อนนะครับ"

"ได้"

ซ่งชิงเฟิงเดินทางไปที่โรงงานอีกแห่งหนึ่ง ทว่าโรงงานแห่งนี้เขาไม่มีคนรู้จัก ทำความคุ้นเคยได้เพียงแค่กับคนเฝ้าประตูเท่านั้น การจะได้พบคนของฝ่ายพลาธิการจึงไม่ใช่เรื่องง่าย สุดท้ายทำได้เพียงนั่งรอ แต่รอจนถึงเวลาเลิกงานก็ยังไม่ได้พบคนที่อยากเจอ จึงจำต้องเดินจากมาด้วยความเสียดาย

ทว่าเมื่อก้มมองสัญญาที่เซ็นมาได้สองฉบับ เขาก็แย้มยิ้มขึ้นมาอีกครั้ง ไม่ถือว่าคว้าน้ำเหลวเสียทีเดียว วันแรกได้เท่านี้ก็นับว่ายอดเยี่ยมมากแล้ว

พอกลับมาถึงหมู่บ้าน เขายังไม่ทันได้ก้าวเท้าเข้าบ้าน ก็ถูกซุนฉางเหอที่มารออยู่ตรงทางเข้าหมู่บ้านแต่แรกเข้ามาขวางไว้ โดยมีหัวหน้าหลินยืนอยู่ด้วยกัน

วันนี้แม้ทั้งสองจะต้องจัดการธุระเรื่องอื่น ทว่าในใจกลับพะว้าพะวงอยู่ตลอดเวลา เฝ้ารอคอยจนแทบจะทนไม่ไหว ในที่สุดก็รอจนซ่งชิงเฟิงกลับมาได้เสียที

อันที่จริง เวลานี้มีคนมารวมตัวกันที่ทางเข้าหมู่บ้านไม่น้อย ล้วนมายืนรอซ่งชิงเฟิงกันทั้งนั้น

"ปัญญาชนซ่ง เป็นยังไงบ้าง ขายออกไหม" คนใจร้อนร้องถามขึ้นมาก่อนใคร

ซ่งชิงเฟิงยิ้มพลางพยักหน้า "เซ็นสัญญามาได้สองฉบับครับ สถานีอาหารจะรับเต้าหู้ไปวันละหนึ่งร้อยชั่ง เต้าหู้แห้งสิบชั่งตั้งแต่พรุ่งนี้เป็นต้นไป ส่วนโรงงานอาหารจะให้ไปส่งเต้าหู้สองร้อยชั่งกับเต้าหู้แห้งยี่สิบชั่งทุกๆ สองสามวันครับ"

"เยี่ยมไปเลย!"

ทุกคนต่างส่งเสียงเฮลั่น ใบหน้าเปี่ยมไปด้วยความยินดี

"ปัญญาชนซ่ง นายเก่งเกินไปแล้ว ขายได้จริงๆ ด้วย"

"ปัญญาชนซ่ง นายขายไปยังไงน่ะ"

"ปัญญาชนซ่ง ต่อไปจะมีคนซื้อเต้าหู้ของพวกเราตลอดเลยใช่ไหม"

"ปัญญาชนซ่ง ต่อไปพวกเราจะได้อยู่บ้านอิฐกระเบื้องเหมือนหน่วยผลิตหงเหอด้วยใช่ไหม"

"ปัญญาชนซ่ง…"

มีคำถามประดังประเดเข้ามามากมายจนซ่งชิงเฟิงไม่รู้จะตอบคำถามไหนก่อนดี แต่ก็ดูออกว่าทุกคนดีใจกันมาก ซุนฉางเหอกับหัวหน้าหลินเองก็ผ่อนลมหายใจยาวเหยียดด้วยความโล่งอกอย่างยิ่ง มีคนเอาก็ดีแล้ว มีคนเอาก็วิเศษสุดๆ แล้ว

"ทุกคนเงียบกันก่อน ฟังปัญญาชนซ่งพูด" หัวหน้าหลินก้าวออกมารักษาความสงบ

ฝูงชนเงียบเสียงลงทันใด พลางจ้องมองซ่งชิงเฟิงตาแป๋ว

ซ่งชิงเฟิงกล่าวอย่างฮึกเหิมเปี่ยมพลัง "นี่เป็นเพียงแค่จุดเริ่มต้นครับ ต่อไปการค้าของพวกเราจะยิ่งดีขึ้นเรื่อยๆ จะขายของได้มากขึ้นเรื่อยๆ ไม่เพียงแต่จะขายในตำบลได้เท่านั้น แต่ยังจะขายไปถึงในตัวเมือง ในเมืองเอก หรือแม้กระทั่งขายไปทั่วทั้งประเทศ พวกเราไม่เพียงจะได้อยู่บ้านอิฐกระเบื้อง แต่จะได้กินอิ่มทุกมื้อ ได้กินเนื้อคำโตๆ มีเสื้อผ้าใหม่ใส่กันทุกเดือน ขอให้ทุกคนเชื่อใจผม วันเวลาของพวกเราจะต้องดีขึ้นเรื่อยๆ แน่นอนครับ!"

ติดตามแฟนเพจ : minibunny และ Youtube : minibunny ฟังนิยายเสียง