บทที่ 58 ตระเวนเสนอขาย

พี่สาวหวางเหลือบมองเขา "นี่เธอมาเร่ขายของเหรอเนี่ย"

ซ่งชิงเฟิงยิ้มแย้มตอบ "นี่เป็นกิจการส่วนรวมของหน่วยผลิตเราครับ พ่อแม่พี่น้องในหมู่บ้านหาเงินกันไม่ง่าย ผมเห็นว่าตัวเองมีจักรยานไปไหนมาไหนสะดวก เลยมาช่วยวิ่งหาลู่ทางให้น่ะครับ พี่สาวหวาง พวกเราก็คนคุ้นเคยกันทั้งนั้น ได้ไม่ได้ยังไง พี่บอกคำเดียวก็พอครับ"

สามีของพี่สาวหวางเป็นคนดูแลเรื่องการรับซื้อของสถานีอาหารพอดี ดังนั้นการมาถามเธอย่อมถูกคนที่สุดแล้ว

พี่สาวหวางหยิบเต้าหู้แห้งเข้าปากอีกชิ้น เต้าหู้แห้งนี่ก็ไม่รู้ทำอีท่าไหน ยิ่งเคี้ยวยิ่งหอม รสชาติดีจริงๆ

"เดี๋ยวฉันกลับไปถามพ่อบ้านที่บ้านให้ แต่ดูแล้วน่าจะไม่มีปัญหาหรอก"

ซ่งชิงเฟิงนึกดีใจ รีบยัดกล่องข้าวอะลูมิเนียมสองกล่องนั้นให้เธอทันที "ได้ยินคำนี้จากพี่ ผมก็วางใจแล้วครับ พี่สาวหวาง สองกล่องนี้พี่ยกไปกินเถอะครับ กล่องข้าวไว้วันหลังผมค่อยมาเอาคืน ถ้าชอบ คราวหน้าผมเอามาฝากอีก"

"อ้าว ทำอะไรของเธอเนี่ย เอาคืนไป เอาคืนไปเลย"

ซ่งชิงเฟิงดันกลับไป "ของทำเองที่โรงงานในหมู่บ้านทั้งนั้นครับ ไม่ได้มีราคาค่างวดอะไร พี่รับไว้เถอะครับ จะได้สบายใจ"

"แล้วถ้าพ่อบ้านฉันบอกว่าไม่รับซื้อขึ้นมาจะทำยังไงล่ะ"

"ต่อให้เป็นอย่างนั้นก็ยกให้พี่กินอยู่ดีครับ สนิทสนมกันขนาดนี้ ของแค่นี้ผมจะไปตระหนี่กับพี่ได้ยังไง"

พี่สาวหวางติดต่อกับซ่งชิงเฟิงมาหลายครั้งแล้ว เมื่อก่อนพ่อหนุ่มคนนี้เป็นคนเงียบขรึม ถามคำตอบคำ ซื้อของเสร็จก็ไป ไม่เคยพูดจาทักทายปราศรัย แต่ตั้งแต่แต่งงานมีเมีย เขาก็ดูมีชีวิตชีวาขึ้น พูดจามีอารมณ์ขัน แถมทุกครั้งที่เธอไหว้วานให้ช่วยซื้อของขาดแคลนในสหกรณ์ เขาก็ไม่เคยปฏิเสธเลยสักครั้ง พี่สาวหวางจึงยินดีที่จะติดต่อพูดคุยกับเขาเป็นอย่างยิ่ง

“งั้นตกลง พี่รับไว้เอง เสี่ยวซ่ง เธออย่าเพิ่งรีบไปนะ วันนี้คนของพี่อยู่ที่นี่พอดี ตามพี่เข้าไปถามเขาสักหน่อยสิ”

ซ่งชิงเฟิงยิ้มแล้วพยักหน้ารับ

สามีของพี่สาวหวางแซ่ฉิน เป็นหัวหน้าสถานีอาหาร

“เหล่าฉิน คุณดูสิว่าของพวกนี้รับซื้อได้ไหม”

หัวหน้าฉินดูเต้าหู้ไปแล้ว ตอนนี้กำลังหยิบเต้าหู้แห้งชิ้นหนึ่งขึ้นมาชิมอย่างช้าๆ พอได้ยินภรรยาพูดจึงค่อยๆ พยักหน้า “รับได้ นี่หน่วยผลิตพวกเธอทำกันเองเหรอ”

ซ่งชิงเฟิงพยักหน้า “ใช่ครับ หน่วยผลิตพวกเราเปิดโรงงานเต้าหู้ขึ้นมา นี่เป็นของจากโรงงานเราทั้งนั้น วันข้างหน้าจะมีอย่างอื่นทำออกมาอีกครับ”

“โอ้ มีอะไรบ้างล่ะ”

“มีตั้งหลายอย่างเลยครับ ทั้งเต้าหู้ขาว เต้าหู้แห้ง เต้าหู้ทอด ไก่เจ เต้าหู้ยี้ ฟองเต้าหู้ แผ่นเต้าหู้ เต้าหู้ร้อยชั้น…แล้วก็อื่นๆ อีกครับ” ซ่งชิงเฟิงเอ่ยปากไล่เรียงอย่างคล่องแคล่ว “โดยเฉพาะฟองเต้าหู้กับเต้าหู้ยี้ พวกนี้เก็บไว้กินได้นานมากครับ”

หัวหน้าฉินฟังแล้วพยักหน้าหงึกๆ “เข้าทีแฮะ ตอนนี้พวกเธอทำออกมาได้เลยหรือเปล่า”

พูดก็พูดเถอะ ฟังดูมีหลากหลายชนิดเหลือเกิน บางอย่างเขายังไม่เคยได้ยินชื่อเสียด้วยซ้ำ ส่วนเต้าหู้ยี้นั้นเคยได้ยินมาบ้าง เป็นของขึ้นชื่อของเมืองเยว่เฉิง เสียดายที่แถวนี้อยู่ไกลจึงหาซื้อไม่ได้

ได้ยินดังนั้น ซ่งชิงเฟิงจึงแสร้งทำสีหน้ากระอักกระอ่วนเล็กน้อย “โรงงานเต้าหู้ของพวกเราเพิ่งเปิด ตอนนี้มีแค่เต้าหู้ขาวกับเต้าหู้แห้งสองอย่างนี้ครับ เงินกองกลางของหน่วยผลิตมีจำกัด แต่ถ้าเปิดตลาดได้เมื่อไหร่ พวกเราจะขยายโรงงานแน่นอนครับ ถึงตอนนั้นของที่ผมเพิ่งพูดไปก็จะทยอยทำออกมาทั้งหมด”

หัวหน้าฉินส่งเสียงอืมในลำคอ ไม่ได้ตอบรับแต่ก็ไม่ได้ปฏิเสธ

พี่สะใภ้หวางกระแอมเบาๆ พลางส่งสายตาให้สามี ช่วยพูดเกลี้ยกล่อมอีกแรง “เหล่าฉิน ถ้าคุณภาพพอใช้ได้คุณก็รับไว้เถอะ เพิ่มสินค้าในสถานีอาหารอีกสักอย่างมันจะเสียหายตรงไหน อีกอย่างชาวบ้านตาดำๆ จะหาเงินได้สักหยวนมันไม่ง่ายเลย อะไรที่เราพอช่วยได้ก็ช่วยๆ กันไป”

หัวหน้าฉินมองภรรยาอย่างจนใจ เดิมทีเขาแกล้งทำเป็นลังเลเพื่อจะขอกดราคาลงอีกสักหน่อย แต่ในเมื่อภรรยาออกปากแล้ว เขาก็ไม่อยากดึงเรื่องให้เสียน้ำใจ

“เอาละ เริ่มตั้งแต่วันพรุ่งนี้ นายเอาเต้าหู้ขาวมาส่งหนึ่งร้อยชั่งกับเต้าหู้แห้งอีกสิบชั่ง แต่ฉันขอพูดจาไม่เข้าหูไว้ก่อนนะ ต้องรับประกันเรื่องคุณภาพ ถ้าคุณภาพไม่ได้เท่าของวันนี้ ฉันไม่รับเด็ดขาด”

ยอดสั่งซื้อเท่านี้สำหรับสถานีอาหารของพวกเขาถือว่าสั่งมาเพื่อหยั่งเชิงดูตลาดเท่านั้น และนับว่าไว้หน้าซ่งชิงเฟิงอยู่ไม่น้อย

ซ่งชิงเฟิงตบอกรับประกันทันที “ผมจะคุมคุณภาพด้วยตัวเองครับ ถ้าคุณภาพไม่ถึงตามที่คุณต้องการ ผมจะรีบขนของกลับไปทันที”

หัวหน้าฉินพยักหน้าอย่างพอใจ แล้วเซ็นสัญญากับซ่งชิงเฟิงตรงนั้นทันที ซึ่งก่อนออกจากหมู่บ้านในวันนี้ ซ่งชิงเฟิงได้ขอตราประทับของหน่วยผลิตมาจากพวกหัวหน้าหน่วยแล้ว เพื่อความสะดวกในการเซ็นสัญญา

ความจริงวันนี้ซุนฉางเหอหรือหัวหน้าหลินควรจะต้องมากับเขาด้วย แต่ทั้งสองคนติดธุระด่วนกะทันหัน จึงปล่อยให้ซ่งชิงเฟิงมาคนเดียว

เมื่อก้าวออกมาจากสถานีอาหาร ซ่งชิงเฟิงก็ยิ้มกว้างเต็มใบหน้า การเจรจารายการแรกสำเร็จลุล่วง แถมยังเป็นสัญญาจัดส่งระยะยาว เริ่มต้นได้ราบรื่นขนาดนี้ ช่างน่ายินดีจริงๆ!

จุดหมายที่สอง ซ่งชิงเฟิงเลือกโรงงานอาหารประจำตำบล ซึ่งก็คือสถานที่ทำงานของลู่อู่นั่นเอง

แม้จะบอกว่าเป็นโรงงานอาหารประจำตำบล แต่แท้จริงแล้วขึ้นตรงกับทางอำเภอ โรงงานไม่ได้ใหญ่โต มีคนงานเกือบหนึ่งพันคน ทว่าในตำบลเล็กๆ อย่างตำบลอันคัง การมีโรงงานอาหารที่มีคนงานร่วมพันคนก็นับว่าไม่ธรรมดาแล้ว

โรงงานแห่งนี้ผลิตพวกขนมปังกรอบ ขนมไข่ และขนมกินเล่นประเภทแป้ง จึงไม่ทับซ้อนกับสินค้าของซ่งชิงเฟิง

พอมาถึงหน้าประตูโรงงานอาหาร ก็เห็นลู่อู่ยืนรออยู่ก่อนแล้ว นี่เป็นเรื่องที่ซ่งชิงเฟิงนัดแนะกับลู่อู่ไว้ล่วงหน้า ว่าจะให้อีกฝ่ายพาเขาไปพบหัวหน้าแผนกพลาธิการ

โรงงานอาหารมีโรงอาหารของตัวเอง เต้าหู้ถือเป็นวัตถุดิบชั้นเลิศ มีคุณค่าทางอาหารสูง ราคาถูก ทั้งยังนำไปปรุงอาหารได้หลากหลาย จะทำเป็นจานหลักหรือใส่เป็นเครื่องเคียงก็ได้ทั้งนั้น

เมื่อลู่อู่เห็นซ่งชิงเฟิงก็ดึงตัวเขาเดินไปทันที “รอแกตั้งนาน นึกว่าจะไม่มาซะแล้ว”

ซ่งชิงเฟิงเดินตามแรงดึงพลางอธิบาย “ผมแวะไปที่สถานีอาหารมาก่อนน่ะครับ ไปเซ็นสัญญาจัดส่งกับทางนั้นมา”

ลู่อู่หันขวับกลับมามอง “แก…แกขายออกแล้วเหรอ?”

ซ่งชิงเฟิงยิ้มแล้วพยักหน้า “ครับ เริ่มตั้งแต่วันพรุ่งนี้ วันละหนึ่งร้อยชั่งกับเต้าหู้แห้งอีกสิบชั่ง ปริมาณอาจจะยังไม่เยอะ แต่อย่างน้อยก็เริ่มเปิดบิลแรกได้แล้ว พอวันข้างหน้ามีคนซื้อมากขึ้น ทางสถานีอาหารก็ต้องสั่งเพิ่มขึ้นเอง”

เรื่องนี้ซ่งชิงเฟิงมั่นใจเต็มเปี่ยม

ลู่อู่ทั้งตกใจทั้งดีใจ “ดีเหลือเกิน ฉันยังกลัวอยู่เลยว่าแกจะขายไม่ออก กำลังคิดอยู่ว่าจะช่วยแกเร่ขายยังไงดี เจ้าหมอนี่ ใช้ได้นี่หว่า!”

ซ่งชิงเฟิงหัวเราะไม่ได้ร้องไห้ไม่ออก “พี่รอง ถ้าผมไม่มั่นใจ ผมจะกล้าลงเงินไปตั้งเยอะขนาดนั้นได้ยังไง เงินผมก็ไม่ได้ลอยมาจากฟ้านะครับ”

ลู่อู่ว่า “เออๆ แกพูดถูก ไปๆ รีบไปพบหัวหน้าพลาธิการกันดีกว่า ไม่แน่ว่าอาจจะขายได้อีกตั้งเยอะ แต่ฉันไม่ได้สนิทชิดเชื้ออะไรกับเขานะ คงต้องพึ่งตัวแกเองแล้วละ”

สำหรับซ่งชิงเฟิง ขอแค่ได้พบหน้าก็ไม่ใช่เรื่องยาก ชาติก่อนตอนเริ่มสร้างเนื้อสร้างตัว ทุกอย่างเขาลงมือทำด้วยตัวเองทั้งสิ้น การเดินสายเสนอขายของเป็นเรื่องปกติในชีวิตประจำวัน จนเขาสรุปเป็นเทคนิคการขายที่มีประสิทธิภาพขึ้นมาได้ชุดหนึ่ง

หัวหน้าแผนกพลาธิการของโรงงานอาหารเป็นชายวัยราวห้าสิบปี ลงพุงกลม แก้มยุ้ย มุมปากยกขึ้นเองตามธรรมชาติ ตาหยีเล็ก ดูราวกับพระสังกัจจายน์

“หัวหน้าอู๋ นี่ซ่งชิงเฟิงน้องเขยผมครับ” ลู่อู่เอ่ยแนะนำอย่างเอาอกเอาใจ

ซ่งชิงเฟิงทักทายอย่างสุภาพและผึ่งผาย “หัวหน้าอู๋ สวัสดีครับ”

หัวหน้าอู๋ยิ้มแล้วพยักหน้ารับ เพียงแต่รอยยิ้มดูเนือยๆ เล็กน้อย “ฉันได้ยินจากเสี่ยวลู่แล้ว หน่วยผลิตของพวกเธอหาทางสร้างรายได้เข้าส่วนรวมได้ นี่ถือเป็นเรื่องดี แต่โรงอาหารของเราก็ใช่ว่าจะรับซื้อของสะเปะสะปะนะ ยังไงนี่ก็เป็นของกินเข้าปาก ถ้าเกิดใครกินแล้วเป็นอะไรขึ้นมา ฉันจะไปตอบทุกคนเขายังไงไหว”

ลู่อู่ได้ยินเข้าก็เริ่มร้อนรน กำลังจะอ้าปากพูด ทว่าซ่งชิงเฟิงกลับชิงพูดขึ้นเสียก่อน “หัวหน้าอู๋พูดถูกแล้วครับ เพราะฉะนั้นวันนี้ผมถึงตั้งใจจะให้ความจริงเป็นเครื่องพิสูจน์ สิบปากว่าไม่เท่าตาเห็น เอาอย่างนี้ไหมครับ ผมขอยืมครัวของพวกคุณสักครู่ แล้วจะทำกับข้าวจากเต้าหู้ให้คุณลองชิมดูสักสองสามอย่าง พอคุณได้ชิมแล้ว เราค่อยคุยกันต่อ ดีไหมครับ”

หัวหน้าอู๋เลิกคิ้วขึ้น คิดดูครู่หนึ่งแล้วพยักหน้า “เอางั้นก็ได้”

ติดตามแฟนเพจ : minibunny และ Youtube : minibunny ฟังนิยายเสียง