บทที่ 57 โรงงานเต้าหู้เปิดดำเนินการอีกครั้ง

“พ่อครับ เรื่องเงินแก้ปัญหาได้แล้ว ผมขอยืมคุณยายมาสี่ร้อย อีกสองวันท่านจะโอนมาให้ แล้วเงินสี่ร้อยนี้ถือเป็นส่วนที่คุณยายร่วมลงหุ้นหนึ่งร้อย ทั้งหมดนี้ผมคุยกับท่านเรียบร้อยแล้วครับ”

ลู่ต้าลี่ได้ยินดังนั้น ความกังวลใจก็คลายลงไปบ้าง “ถ้างั้นแกก็น่าจะบอกพวกเราให้เร็วกว่านี้ พ่อกับแม่แกไม่รู้อะไรเลย จู่ๆ แกก็โพล่งขึ้นมาแบบนั้น ถ้าพวกเราตั้งรับไม่ทัน ไม่โป๊ะแตกเอาเรอะ”

“ใช่ครับ เรื่องนี้ผมคิดไม่รอบคอบเอง พ่อครับ ทำให้ต้องเป็นห่วงแล้ว”

ลู่ต้าลี่โบกมือ “คนกันเอง ห่วงไม่ห่วงอะไรกัน ขอแค่พวกแกอยู่ดีมีสุขก็พอ เอาอย่างนี้ ไม่ต้องแบ่งสามร้อยให้พ่อกับแม่หรอก ยกให้แกกับเหยาเหยาไปให้หมดเลย”

ถ้าให้เขาเอาเงินสามร้อยให้ลูกเขยยืม เขาย่อมเต็มใจอย่างยิ่ง

“พ่อครับ ผมกับเหยาเหยามีแล้ว เงินสามร้อยนี้ไม่ได้ให้แค่พ่อกับแม่ แต่ถือว่าให้พี่รองกับอาปินด้วย สองคนนั้นยังไม่ได้แต่งงาน วันหน้าจะสร้างบ้านแต่งเมียก็ต้องมีค่าใช้จ่ายอีกก้อน บ้านเราจะพึ่งพาเงินเบี้ยเลี้ยงของพี่ใหญ่ตลอดไปไม่ได้หรอกครับ พี่ใหญ่เองก็มีครอบครัวต้องเลี้ยงดู วันข้างหน้าถ้าลูกๆ ของพี่ใหญ่โตขึ้น ค่าใช้จ่ายก็จะยิ่งเยอะขึ้นเรื่อยๆ พ่อว่าจริงไหมครับ”

ลู่ต้าลี่ลังเล สิ่งที่ซ่งชิงเฟิงพูดก็เป็นปัญหาจริงๆ

“พ่อครับ เต้าหู้ที่ผมทำพ่อก็ได้ชิมแล้ว ผมมั่นใจว่าจะขยายกิจการนี้ให้เติบโตมั่นคงได้ เพราะงั้นไม่มีทางขาดทุนหรอกครับ ถ้าพ่อยังไม่วางใจจริงๆ ได้กำไรก็ถือว่าเป็นของพ่อ แต่ถ้าขาดทุนผมรับผิดชอบเอง”

ลู่ต้าลี่ถลึงตาใส่เขา “พูดจาอะไรอย่างนั้น ฉันยังจะเอาเงินแกได้ลงคอเรอะ เอาเถอะ เอาตามที่แกบอก เงินสามร้อยนี้ถือเป็นของฉันกับแม่แก แต่ถ้าขาดทุนก็ถือเป็นของฉันกับแม่แกเหมือนกัน ไม่ต้องให้แกมาออกเงินชดใช้ให้หรอก”

…

เรื่องจึงตกลงกันได้ตามนี้ ซ่งชิงเฟิงร่วมกับบ้านสกุลลู่ออกเงินรวมกันเก้าร้อยหยวน โดยเป็นของบ้านสกุลลู่สามร้อยหยวน และของซ่งชิงเฟิงหกร้อยหยวน สัดส่วนหุ้นในโรงงานเต้าหู้ของเขาคนเดียวจึงอยู่ที่ร้อยละยี่สิบ บ้านสกุลลู่อยู่ที่ร้อยละสิบ ส่วนรวมของหน่วยผลิตอยู่ที่ร้อยละยี่สิบเจ็ด (รวมเงินทุนและค่าใช้สถานที่) และชาวบ้านครอบครัวอื่นๆ รวมกันอยู่ที่ร้อยละสี่สิบสาม

ซ่งชิงเฟิงมีเงินอยู่เท่าไร ลู่เหยาย่อมรู้อยู่แก่ใจ เพราะเงินทั้งหมดอยู่ที่เธอนี่เอง พอกลับถึงบ้าน ทั้งสองจึงเริ่มตรวจนับเงินเก็บทั้งหมดที่มี

“พี่ชิงเฟิง มีแค่ร้อยกว่าหยวนเอง ยังขาดอยู่อีกตั้งเยอะ จะทำยังไงดีล่ะคะ” ลู่เหยากลุ้มใจ

ซ่งชิงเฟิงยิ้ม “ก็บอกแล้วไงว่าคุณยายจะให้ยืมเงิน”

“พี่ยังจะมาหลอกฉันอีก ยายไม่มีเงินหรอก ฉันรู้ว่าพี่พูดคำนั้นแค่หลอกพ่อเท่านั้นแหละ”

ซ่งชิงเฟิงเลิกคิ้ว นึกไม่ถึงว่าจะหลอกไม่ง่ายเสียแล้ว เขาคิดดูแล้วจึงตัดสินใจบอกความคิดของตัวเองให้เธอฟัง

“ผมกะว่าจะดึงเพื่อนคนนั้นมาร่วมด้วย เมื่อก่อนผมเคยฝากเงินไว้ที่เขาอยู่ก้อนหนึ่ง ถ้าเขายอมร่วมด้วย เงินก็น่าจะพอดีแล้ว”

ลู่เหยาชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะนึกขึ้นได้ว่าเขาหมายถึงเฉินหู่

“ไว้ใจได้เหรอคะ”

“วางใจเถอะ คนคนนี้รักพวกพ้องมาก ผมรู้จักเขามาหลายปีแล้ว ไม่กี่ปีที่ผ่านมาเขาก็ช่วยผมไว้เยอะ ถ้าไม่รู้จักเขาดีพอจนมั่นใจว่าเขาเป็นคนดี ผมก็คงไม่คิดดึงเขามาร่วมด้วยหรอก”

ในเรื่องพวกนี้ ลู่เหยามักจะเชื่อฟังซ่งชิงเฟิงอยู่แล้ว ในเมื่อเขาว่าอย่างนี้ เธอก็ย่อมไม่มีข้อโต้แย้ง

ซ่งชิงเฟิงรีบเดินทางไปหาเฉินหู่ต่อทันทีโดยไม่หยุดพัก

เฉินหู่ยังคงทำมาค้าขายในตลาดมืด พอได้ยินข้อเสนอของซ่งชิงเฟิงก็ไม่ได้ใส่ใจนัก ในสายตาเขา นั่นเป็นแค่โรงงานเล็กๆ ทำเงินไม่ได้เท่าไร ต่อให้แบ่งเงินมาถึงมือเขาก็ไม่ได้มากมายอะไร เผลอๆ เขาหาเงินในตลาดมืดไม่ถึงเดือนก็ได้เท่ากันแล้ว

ซ่งชิงเฟิงพูดอย่างจริงจัง “พี่หู่ ความเสี่ยงของงานสายนี้ผมคงไม่ต้องพูดซ้ำพี่ก็รู้ดี ถ้าพลาดท่าโดนจับขึ้นมาสักครั้ง หากเรื่องร้ายแรงขึ้นมาพี่ก็หนีไม่พ้น คราวก่อนพี่โชคดีรอดมาได้ แต่คราวหน้าล่ะครับ”

เฉินหู่เริ่มคิดตาม

“ตอนนี้โรงงานเต้าหู้นี้อาจจะเล็ก แต่ผมมั่นใจว่าจะทำให้มันเติบโตได้ วันหน้าเงินที่ทำได้ก็จะยิ่งเยอะขึ้น ที่สำคัญที่สุดคือ งานนี้ไม่ต้องคอยอยู่อย่างหวาดระแวง”

ประเด็นสุดท้ายนี้ทำให้เฉินหู่เริ่มหวั่นไหว ในที่สุดเฉินหู่จึงยอมลงเงินส่วนหนึ่ง โดยซ่งชิงเฟิงแบ่งสัดส่วนหุ้นร้อยละยี่สิบของตนให้เขาไปร้อยละห้า

เงินทุนของซ่งชิงเฟิงยังมีไม่พอ จึงต้องให้เฉินหู่ช่วยเอาทองแท่งใหญ่ไปแลกเปลี่ยนเป็นเงินสดถึงจะรวบรวมได้ครบ

ในเมื่อจะเปิดโรงงานใหม่อีกครั้ง ซ่งชิงเฟิงย่อมไม่ยอมหยุดอยู่แค่การขายเต้าหู้ธรรมดา เขาไหว้วานให้เฉินหู่ช่วยจัดหาซื้อเครื่องไม้เครื่องมือ โดยเตรียมจะทำกิจการเต้าหู้แห้งไปด้วยเลย ราคาต่อหน่วยของเต้าหู้แห้งสูงกว่าเต้าหู้สด รสชาติก็ดี ไม่ว่าจะกินแกล้มเหล้าหรือกินเล่นก็ยอดเยี่ยมทั้งนั้น

น่าเสียดายที่ยุคนี้หาซื้อเครื่องซีลสุญญากาศได้ยาก ไม่อย่างนั้นหากใช้บรรจุภัณฑ์สุญญากาศ ก็จะยืดอายุการเก็บรักษาได้นานขึ้น เก็บง่ายขึ้น ไม่แน่อาจจะส่งไปขายได้ไกลถึงต่างมณฑลด้วยซ้ำ

ช่างเถอะ ค่อยๆ จัดการตลาดในอำเภอนี้ให้เรียบร้อยก่อนค่อยว่ากัน ข้าวต้องกินทีละคำ

เมื่ออุปกรณ์พร้อม วัตถุดิบพร้อม โรงงานเต้าหู้ของหน่วยผลิตหลางซานก็เริ่มเดินเครื่องอีกครั้ง

ในวันแรกของการทำงาน เพื่อควบคุมคุณภาพเต้าหู้ให้ได้มาตรฐาน ซ่งชิงเฟิงไม่ได้ไปทำงานที่สหกรณ์ แต่ปักหลักอยู่ที่โรงงานเต้าหู้ คอยจับมือสอนทุกคนทำเต้าหู้ด้วยตัวเอง

แม้ซ่งชิงเฟิงจะอ้างอยู่ตลอดว่าเป็นสูตรตกทอดของตระกูล แต่ความจริงแล้วเป็นสูตรที่เขาค้นคว้าวิจัยยามว่างในชาติก่อนต่างหาก

การจะทำเต้าหู้ไม่ให้มีรสฝาดและกลิ่นเหม็นเขียวของถั่ว จุดสำคัญอยู่ที่การหยอดน้ำดีเกลือ ในชาติก่อนซ่งชิงเฟิงทุ่มเทศึกษาเรื่องน้ำดีเกลือ ปรับเปลี่ยนสูตรมานับครั้งไม่ถ้วน จนกระทั่งได้สูตรน้ำดีเกลือที่สมบูรณ์แบบ ทำให้เต้าหู้เนื้อเนียนนุ่มและมีรสชาติอร่อยล้ำ

ตอนที่เต้าหู้ถาดแรกทำเสร็จออกมา ทุกคนต่างพากันจ้องมองก้อนเต้าหู้ขาวเนียนนั้นตาไม่กะพริบโดยไม่กล้าส่งเสียงดัง

ซ่งชิงเฟิงเดินเข้าไปข้างหน้า ใช้ตะเกียบคีบขึ้นมาชิมรสชาติก่อน แววตามีรอยยิ้มพาดผ่าน

ทุกคนถามด้วยความกระวนกระวายใจ “ปัญญาชนซ่ง เป็นไงบ้าง”

ซ่งชิงเฟิงยิ้มพลางพูด “ดีมากเลยครับ ไม่เชื่อพวกคุณลองชิมกันดูสิ”

ทุกคนรีบโบกมือปฏิเสธ ไม่เอาหรอก นี่มันเงินทองทั้งนั้น

“แล้วปัญญาชนซ่ง วันนี้พวกเราจะเอาเต้าหู้ไปขายเลยไหม”

“ไม่ต้องรีบครับ ยังมีอย่างอื่นอีก”

ซ่งชิงเฟิงนำเต้าหู้ที่ทำเสร็จแล้วมาแปรรูปเป็นเต้าหู้แห้ง จากนั้นนำไปต้มเคี่ยวในน้ำพะโล้ที่เตรียมไว้รอบหนึ่ง แล้วตักขึ้นมาผึ่งให้แห้ง

กลิ่นหอมของน้ำพะโล้อบอวลไปทั่วทั้งบริเวณ

“กลิ่นหอมขนาดนี้ เอาที่สอดรองเท้ามาต้มก็คงอร่อยแล้วมั้ง” ชาวบ้านคนหนึ่งพูดขึ้นมาด้วยความอยากกิน

คนที่ยืนอยู่ข้างๆ พยักหน้าเห็นด้วย พวกเขาไม่ใช่คนงานของโรงงาน แต่เป็นคนที่แวะมาดูเรื่องสนุกในวันนี้

โรงงานเล็กๆ ขนาดนี้ ใช้คนไม่มาก แค่ห้าคนเท่านั้น ซึ่งล้วนเป็นคนจากครอบครัวที่ยากจนข้นแค้นในหมู่บ้าน พวกเขาได้ค่าจ้างเป็นรายเดือน แม้จะแค่เดือนละห้าหยวน แต่สำหรับพวกเขาก็ถือเป็นรายได้ที่ดีมากแล้ว อีกอย่างปัญญาชนซ่งก็บอกไว้แล้วว่า หากวันหน้าทำเงินได้มากขึ้น ก็จะขึ้นค่าจ้างให้อีก

เมื่อเต้าหู้สดและเต้าหู้แห้งทำเสร็จเรียบร้อย ซ่งชิงเฟิงก็นำกล่องข้าวอะลูมิเนียมห้ากล่องมาจัดแบ่งใส่ลงไป จากนั้นก็ขี่จักรยานมุ่งหน้าไปยังสถานีอาหารทันที

เขาไปหาพี่สาวหวางคนเดิม

ซ่งชิงเฟิงแวะมาซื้อของที่สถานีอาหารอยู่บ่อยครั้ง ทั้งยังคอยแลกเปลี่ยนสิ่งของแบ่งปันข้อมูลกับพี่สาวหวางอยู่เสมอ จึงสนิทสนมคุ้นเคยกับเธอเป็นอย่างดี

ซ่งชิงเฟิงเปิดกล่องให้พี่สาวหวางลองชิมเต้าหู้สดกับเต้าหู้แห้ง

“พี่สาวหวาง รสชาติเป็นยังไงบ้างครับ”

พี่สาวหวางชิมเต้าหู้สดไปคำหนึ่งก่อน จากนั้นก็หยิบเต้าหู้แห้งเข้าปากอีกคำ แล้วพยักหน้า

“รสชาติดีเลยนี่ นี่หน่วยผลิตของพวกเธอทำกันเองเหรอ”

“ใช่ครับ คราวก่อนหลังจากได้ฟังคำแนะนำของพี่ พวกเราก็กลับไปปรับปรุงรสชาติเต้าหู้ใหม่ นี่คือแบบที่ปรับปรุงแล้ว ผมรีบเอามาให้พี่ชิมเป็นคนแรกเลย พี่คิดว่าเต้าหู้แบบนี้ สถานีอาหารของเราจะรับซื้อไว้ไหมครับ”

ติดตามแฟนเพจ : minibunny และ Youtube : minibunny ฟังนิยายเสียง