บทที่ 56 ระดมทุน

ซ่งชิงเฟิงไม่รู้ว่าใครเป็นคนพูด แต่นั่นไม่ใช่เรื่องสำคัญ

เขายิ้มคล้ายไม่ยิ้ม "ผมก็อยากให้ทุกคนมีความเป็นอยู่ที่ดีขึ้นเหมือนกัน แต่หนึ่งคือผมไม่ใช่กรรมการหน่วยผลิต สองคือผมไม่ใช่พ่อแม่พวกคุณ ทำไมผมต้องเอาสูตรประจำตระกูลออกมาให้พวกคุณใช้ฟรีๆ ด้วยล่ะ พูดให้ฟังไม่รื่นหูหน่อย พวกคุณมีความเกี่ยวข้องอะไรกับผม ชีวิตพวกคุณจะอยู่ดีมีสุขหรือไม่ แล้วมันเกี่ยวอะไรกับผม อย่ามาพูดเรื่องการอุทิศตนอย่างไม่เห็นแก่ตัวเลย สิ่งที่พวกคุณเองยังทำไม่ได้ จะมีสิทธิ์อะไรมาเรียกร้องให้ผมทำ จริงไหมครับ"

"แต่ว่า นายคิดจะเปิดโรงงานไม่ใช่เหรอ ถ้าไม่มีสูตรแล้วจะเปิดโรงงานได้ยังไง"

ซ่งชิงเฟิงกล่าวว่า "ข้อเสนอเรื่องเปิดโรงงานผมเป็นคนพูดขึ้นมาก็จริง แต่เมื่อกี้หัวหน้าหลินกับพวกเขาก็บอกแล้ว ตอนที่ผมเสนอเรื่องนี้ผมก็ระบุไว้ชัดเจนว่า ผมต้องมีหุ้นส่วน ถ้าไม่มีผลประโยชน์อะไรเลยแม้แต่นิดเดียว ผมไม่ทำหรอกครับ"

"ปัญญาชนซ่ง นายพูดแบบนี้มันไม่ถูกนะ นายเองก็เป็นสมาชิกคนหนึ่งของหน่วยผลิต ถ้าโรงงานไปได้สวย ครอบครัวนายก็ได้เงินปันผลด้วย นี่จะไม่ใช่ผลประโยชน์ได้ยังไง"

คราวนี้ซ่งชิงเฟิงมองเห็นตัวคนพูดแล้ว เป็นอาสองของจูหย่งฝู คนทั่วไปเรียกกันว่าจูคนรอง

"จูคนรอง แล้วทำไมจูหย่งฝูบ้านคุณถึงเอาสูตรจากไหนก็ไม่รู้มาขายให้หน่วยผลิตล่ะ ได้ยินว่าขายไปตั้งหนึ่งร้อยหยวน เต้าหู้ที่ทำจากสูตรนั้นรสชาติอร่อยไหมล่ะครับ"

จูคนรองหน้าแดงก่ำ ถลึงตาใส่ซ่งชิงเฟิง

ซ่งชิงเฟิงไม่สนใจเขา และกล่าวต่อ "ทุกคนไม่ต้องมาบีบคั้นผมด้วยศีลธรรมหรอกครับ ผมไม่ใช่คนใจบุญสุนทานขนาดนั้น เป็นไปไม่ได้ที่จะเอาสูตรของผมออกมาให้หน่วยผลิตใช้ฟรีๆ ต่อให้ขอซื้อก็ไม่ได้เหมือนกัน เพราะสูตรนี้มีค่ามาก ราคาที่ต้องจ่ายพวกคุณจ่ายไม่ไหวหรอก"

"งั้นก็ไม่ต้องเปิดมันแล้ว เมื่อก่อนไม่มีโรงงาน พวกเราก็อยู่กันมาได้ดีๆ" จูคนรองพูดด้วยความโกรธ

ซ่งชิงเฟิงผายมือทั้งสองข้างอย่างไม่ยี่หระ "ได้สิครับ งั้นก็ไม่ต้องเปิด ยังไงบ้านผมก็ไม่ได้ลงเงินไปกับมันอยู่แล้ว ส่วนเงินในบัญชีหน่วยผลิตที่ขาดทุนไปน่ะ ผมมีเงินเดือนเข้าทุกเดือน ไม่เดือดร้อนอยู่แล้ว"

เรื่องแรก ชาวบ้านยังไม่ได้ใส่ใจเท่าไร เพราะมีแค่ไม่กี่ครอบครัวที่ร่วมลงเงินไปด้วย แต่พอพูดถึงเรื่องหลัง สีหน้าของทุกคนก็เปลี่ยนไปทันที เงินในบัญชีของหน่วยผลิตเป็นของส่วนรวม หรือพูดอีกอย่างก็คือเป็นของพวกเขาทุกคน หากต้องสูญเปล่าไปแบบนั้น พวกเขาคงเสียดายจนกินไม่ได้นอนไม่หลับเป็นแน่

ฉางซานเห็นท่าว่าเรื่องจะบานปลาย จึงรีบเอ่ยขึ้น "ทุกคนอย่าเพิ่งอารมณ์ร้อน มีอะไรค่อยๆ พูดค่อยๆ จากัน"

ในใจเขาก็เอือมระอา คนพวกนี้จ้องแต่จะเอาเปรียบไม่รู้จักพอจริงๆ ถึงกับคิดจะให้ซ่งชิงเฟิงมอบสูตรให้ฟรีๆ ฝันหวานไปเถอะ

ซุนฉางเหอจึงพูดขึ้นบ้าง "ความจริงปัญญาชนซ่งก็พูดมีเหตุผล สูตรของเขาเป็นสูตรประจำตระกูล ต่อให้เขาไม่ยอมเอาออกมา มันก็เป็นเรื่องธรรมดา แต่เขาเห็นว่าหน่วยผลิตหงเหอมีชีวิตที่ดีขึ้นได้ ก็พยายามหาทางปรับปรุงความเป็นอยู่ให้พวกเรา ทั้งยังเสนอวิธีที่ทำได้จริงออกมา แค่นี้ก็ถือว่ามีน้ำใจมากแล้ว พวกเราจะหน้าหนาเรียกร้องให้เขาให้สูตรเปล่าๆ ไม่ได้หรอก ถ้าเปลี่ยนเป็นพวกคุณ พวกคุณจะยอมไหมล่ะ"

หลายคนนิ่งเงียบไปทันที แต่ละคนมีสีหน้าครุ่นคิด

จริงอย่างที่ว่า หากเป็นพวกเขาเองก็คงตัดใจยกให้เปล่าๆ ไม่ลงเหมือนกัน เช่นนั้นแล้วการแบ่งผลประโยชน์ให้ปัญญาชนซ่งผู้เอาสูตรออกมาบ้างก็สมเหตุสมผลแล้ว

“แล้ว…ถ้าเกิดคราวนี้ทำเต้าหู้ออกมาแล้วยังขายไม่ออกอีกล่ะ จะทำยังไง” ชาวบ้านคนหนึ่งยังคงลังเล

ซ่งชิงเฟิงยิ้มบางๆ แล้วถามกลับ “เต้าหู้วันนี้อร่อยไหมครับ”

คนที่ถามพยักหน้า

“ถ้าผมทำเต้าหู้แบบนี้ไปขาย เปลี่ยนเป็นคุณ คุณยินดีจ่ายเงินซื้อไหมครับ”

คนผู้นั้นพยักหน้าอีกรอบ แน่นอนว่าต้องยอมสิ เต้าหู้อร่อยแถมมีประโยชน์ต่อร่างกาย ราคาก็ยังถูกกว่าเนื้อตั้งเยอะ พวกเขาต้องยอมซื้ออยู่แล้ว

“แล้วพวกคุณล่ะครับ”

คนส่วนใหญ่ต่างบอกว่ายินดีจะซื้อ

ซ่งชิงเฟิงผายมือ “นั่นก็จบแล้ว คนในเมืองก็ไม่ได้โง่ ของอร่อย มีประโยชน์ แถมยังราคาถูก เกรงว่าพวกเขาจะแย่งกันซื้อจนหัวแทบแตกด้วยซ้ำ เพราะงั้นเต้าหู้นี่ไม่มีทางขายไม่ออกหรอกครับ”

“แต่ฉันได้ยินมาว่าไม่มีเงินแล้วนี่ พวกเขาสองสามคนก่อนหน้านี้ผลาญเงินไปหมดแล้ว”

พวกหัวหน้าหลินมีสีหน้ากระอักกระอ่วน เงินที่เหลืออยู่ในบัญชีของโรงงานเต้าหู้มีไม่มากแล้วจริงๆ สาเหตุหลักคือหมดไปกับการซื้ออุปกรณ์เครื่องไม้เครื่องมือไม่น้อย

ซ่งชิงเฟิงกล่าว “นี่คือเรื่องที่สองที่ผมเรียกทุกท่านมาในวันนี้ครับ ผมต้องการจะเปิดโรงงานเต้าหู้อีกครั้ง จึงต้องให้ทุกคนร่วมกันลงเงินถือหุ้น ถึงเวลาแล้วนอกจากเงินส่วนในบัญชีของหน่วยผลิตที่จะคิดเป็นเงินปันผลของส่วนรวมในหมู่บ้าน ก็จะแบ่งเงินตามสัดส่วนเงินทุนของแต่ละบ้านด้วย พวกคุณได้ชิมรสชาติเต้าหู้ไปแล้ว และคิดว่ามันอร่อย เพราะงั้นนี่จึงเป็นการค้าที่มีแต่กำไรไม่มีขาดทุน ทุกคนลองเก็บไปคิดดูให้ดีครับ”

พอพูดถึงเรื่องต้องควักกระเป๋าจ่ายเงิน ทุกคนก็เริ่มลังเลขึ้นมาอีก แต่คำพูดของซ่งชิงเฟิงพวกเขาก็ฟังเข้าหู หากเป็นไปตามที่ซ่งชิงเฟิงพูดจริงๆ นั่นก็นับว่าเป็นลู่ทางทำกินที่ดีอย่างยิ่ง

ซ่งชิงเฟิงกวาดสายตามองทุกคน ก่อนจะเปล่งเสียงดัง “ในเมื่อข้อเสนอนี้ผมเป็นคนเริ่ม ผมย่อมต้องเป็นฝ่ายลงเงินก่อน บ้านผมกับบ้านพ่อตาของผมจะร่วมกันลงเงินเก้าร้อยหยวนครับ”

ทันใดนั้นก็เกิดเสียงฮือฮาดังระงมไปทั่วบริเวณ

เก้าร้อยหยวนเชียวนะ พวกเขาปีหนึ่งจะเก็บเงินให้ได้สักร้อยหยวนยังยากเลือดตาแทบกระเด็น ไม่ต้องพูดถึงเก้าร้อยหยวนเลย เงินเก้าร้อยหยวนสำหรับพวกเขานั้นแทบจะเป็นตัวเลขดาราศาสตร์ บางบ้านหลังขดหลังแข็งมาหลายปี เงินเก็บทั้งครอบครัวจนถึงตอนนี้ยังไม่แตะหลักร้อยด้วยซ้ำ

กระทั่งคนบ้านสกุลลู่ก็ยังตกใจจนสะดุ้ง ซ่งชิงเฟิงไม่เคยปรึกษาพวกเขาเรื่องนี้เลยสักนิด แล้วพวกเขาจะไปหาเงินเก้าร้อยหยวนมาจากที่ไหนกัน

ทว่าต่อหน้าสายตาธารกำนัล พวกเขาย่อมไม่อาจหักหน้าซ่งชิงเฟิงได้ จึงทำได้เพียงพยายามข่มความตื่นตระหนกและไม่สบายใจเอาไว้ แสร้งทำเป็นสงบนิ่ง

เมื่อมีซ่งชิงเฟิงเป็นผู้นำ เรื่องที่เหลือก็จัดการง่ายขึ้นมาก หลายครอบครัวเริ่มใจแกว่ง เหตุผลมันเรียบง่ายมาก หากการค้าเต้าหู้นี้ไม่ทำเงิน ซ่งชิงเฟิงจะกล้าลงเงินเยอะขนาดนี้เชียวหรือ

ซุนฉางเหอขอให้คนที่มาเป็นหัวหน้าครอบครัวที่มีอำนาจตัดสินใจ ดังนั้นหลายบ้านจึงยอมออกเงินทันทีตรงนั้น เงินไม่ได้มากมายอะไร แค่สิบกว่าหยวน ไม่กี่สิบหยวน หรือกระทั่งไม่กี่หยวนไม่กี่เหมาก็ยังมี

ซ่งชิงเฟิงหยิบกระดาษกับปากกามาเริ่มจดบันทึก ส่วนเงินนั้นจะส่งให้ฉางซานเป็นคนเก็บรักษาในภายหลัง

แน่นอนว่าย่อมมีส่วนหนึ่งที่ไม่เห็นด้วย และไม่คิดจะยอมควักเงินออกมาแม้แต่แดงเดียว อย่างไรเสียก็ยังมีส่วนของส่วนรวมอยู่แล้ว เงินปันผลของส่วนรวมต้องเฉลี่ยให้ตามจำนวนคน พวกเขาก็มีส่วนแบ่งเหมือนกัน

สุดท้ายแล้ว ในบรรดาหนึ่งร้อยห้าสิบครัวเรือน มีถึงหนึ่งร้อยยี่สิบแปดครัวเรือนที่ยอมควักเงิน เกินกว่าร้อยละแปดสิบห้า ซึ่งเหนือความคาดหมายของซ่งชิงเฟิงไปมาก เขาคิดว่าได้สักร้อยละหกสิบก็เก่งแล้ว

พวกหัวหน้าหลินมองภาพนั้นแล้วในใจยิ่งรู้สึกเปรี้ยวปร่า ตอนที่พวกเขาเรี่ยไรเงิน พูดจนปากเปียกปากแฉะก็แทบไม่มีบ้านไหนยอมลงเงินเลย

“พวกเราเทียบกับเขาไม่ได้หรอก เขาเอาของจริงออกมาวางให้เห็น” ซุนฉางเหอชี้ไปทางเต้าหู้เหล่านั้น

หัวหน้าหลินเข้าใจได้ทันที ก็จริง ซ่งชิงเฟิงเอาของสำเร็จรูปออกมาให้ทุกคนได้ชิมกับตัว ทำให้ทุกคนมั่นใจ ไม่เหมือนคราวก่อนที่มีแค่คำพูดลอยๆ ของพวกเขาสองสามคน

สุดท้ายแล้ว แต่ละบ้านในหมู่บ้านร่วมกันลงเงินทั้งหมดหนึ่งพันสองร้อยเก้าสิบแปดหยวน รวมกับเงินเก้าร้อยหยวนของซ่งชิงเฟิงกับบ้านลู่ต้าลี่ และเงินที่เหลือค้างจากคราวก่อน รวมกันได้เป็นเงินทั้งหมดสามพันหยวน

ตามข้อตกลงก่อนหน้านี้ เพียงแค่ส่วนของซ่งชิงเฟิงกับบ้านสกุลลู่รวมกันก็ปาเข้าไปถึงสามส่วนแล้ว นั่นหมายความว่าโรงงานเต้าหู้ทำกำไรได้หนึ่งร้อยหยวน ก็ต้องแบ่งให้พวกซ่งชิงเฟิงสามสิบหยวน

ใช่ว่าจะไม่มีชาวบ้านที่ไม่พอใจ แต่พวกเขาไม่มีเงินลงขัน จึงทำได้แต่มองตาปริบๆ อย่างยอมจำนน

พองานเลิกราผู้คนแยกย้ายกันไป ลู่ต้าลี่ก็รีบเรียกซ่งชิงเฟิงเข้าไปในห้องทันที สีหน้าเต็มไปด้วยความร้อนรน “ทำไมแกอ้าปากก็พูดว่าเก้าร้อยหยวนเลยล่ะ บ้านเราจะไปมีเงินเยอะขนาดนั้นมาจากไหน เงินที่แกซื้อตำแหน่งงานยังใช้คืนไม่หมดเลยนะ”

ซ่งชิงเฟิงมีสีหน้าสงบเยือกเย็น เอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงสุขุม “พ่อครับ ในเมื่อผมเสนอออกไป ย่อมหามาได้แน่นอน พ่อไม่ต้องเป็นกังวลหรอกครับ เงินก้อนนี้ถือว่าพ่อกับแม่ออกสามร้อยหยวน ส่วนผมกับเหยาเหยาออกหกร้อยหยวนครับ”

“แต่พวกเราก็ไม่มีถึงสามร้อยหยวนอยู่ดีนี่”

ความจริงพวกเขามีอยู่ ในมือมีเงินอยู่สามร้อยกว่าหยวน ครั้งก่อนเขาเคยเอาให้ซ่งชิงเฟิง แล้วต่อมาซ่งชิงเฟิงก็ให้ลู่เหยาเอามาคืนพวกเขา แต่ถ้าจะให้พวกเขาควักเงินสามร้อยหยวนออกมาทุ่มให้กับโรงงานเต้าหู้รวดเดียว พวกเขาก็ยังไม่มีความกล้าบ้าบิ่นถึงเพียงนั้นจริงๆ

ติดตามแฟนเพจ : minibunny และ Youtube : minibunny ฟังนิยายเสียง