บทที่ 55 ให้ความจริงเป็นเครื่องพิสูจน์

วันรุ่งขึ้น เวลาเพิ่งจะผ่านตีสามไปได้ไม่นาน ซ่งชิงเฟิงกับลู่เหยาก็ตื่นนอน ทั้งสองหิ้วถั่วเหลืองที่แช่น้ำไว้จนได้ที่มุ่งหน้าไปยังบ้านเดิมของลู่เหยา เพราะที่นั่นมีโม่หินอยู่

ลู่ต้าลี่ตื่นอยู่ก่อนแล้ว เขาเดินไปปลุกลู่ปินรวมถึงลู่อู่ที่เพิ่งกลับมาเมื่อคืน ชายฉกรรจ์สี่คนช่วยกันลงแรง จึงโม่ถั่วเหลืองทั้งหมดเสร็จสิ้นก่อนฟ้าสาง

กลิ่นหอมละมุนของถั่วเหลืองอบอวลไปทั่วลานบ้านสกุลลู่

ลู่เหยาคอยคนน้ำถั่วเหลืองในกระทะอย่างระมัดระวังอยู่ในครัว ส่วนซ่งชิงเฟิงอัดเต้าหู้ลงพิมพ์ไม้เสร็จไปแล้วสองพิมพ์ แผ่นพิมพ์ไม้นี้เขาไปหยิบมาจากโรงงานเต้าหู้ เพราะครั้งนี้ทำปริมาณมาก อุปกรณ์ในบ้านจึงมีไม่พอ

ซ่งชิงเฟิงทำเต้าหู้ออกมาได้ทั้งหมดสามพิมพ์ ใช้ถั่วเหลืองสิบห้าชั่งไปจนหมดเกลี้ยง

มื้อเช้าวันนี้ของคนบ้านสกุลลู่คือน้ำเต้าหู้คนละชาม ซาลาเปาสองลูก และเต้าฮวยอีกคนละชาม

ลู่ปินชอบกินเต้าฮวยเป็นพิเศษ ฟาดไปแล้วสองชาม ถ้าไม่ใช่เพราะพวกหัวหน้าหลินมาถึงเสียก่อน เขาก็ยังกินต่อได้อีกชาม

"มาเลยครับหัวหน้าหลิน พวกคุณมาได้จังหวะพอดี" ซ่งชิงเฟิงเอ่ยทักทายอย่างกระตือรือร้น "เต้าหู้ยังต้องรออีกประเดี๋ยว นั่งลงชิมน้ำเต้าหู้กับเต้าฮวยกันก่อนครับ"

นี่เป็นส่วนที่เขาตั้งใจแบ่งไว้ให้คนในบ้านได้กิน จะเหน็ดเหนื่อยมาทั้งเช้าแล้วคนกันเองไม่ได้กินได้อย่างไร

ถั่วเหลืองมีโปรตีนสูง ย่อมเป็นของดีอยู่แล้ว

พวกหัวหน้าหลินไม่ได้เกรงใจ

ซุนฉางเหอตักเต้าฮวยเข้าปากไปหนึ่งคำ ดวงตาพลันเป็นประกาย รสชาติสดชื่น เนียนนุ่มละมุนลิ้น ทั้งยังมีรสหวานติดปลายลิ้นจางๆ อย่าว่าแต่รสฝาดเลย แม้แต่กลิ่นเหม็นเขียวของถั่วก็ไม่มีสักนิด ปัญญาชนซ่งคนนี้มีฝีมือไม่เบาจริงๆ

เขาเริ่มตั้งตารอเต้าหู้ของซ่งชิงเฟิงมากขึ้นไปอีก

คนอื่นๆ ก็ไม่ต่างกัน ทุกคนกินกันอย่างเอร็ดอร่อย หากไม่ติดว่าเกรงใจ คงอยากจะขอเบิ้ลอีกสักสองชาม

"ปัญญาชนซ่ง เต้าฮวยนี่อร่อยจริงๆ" ฉางซานเอ่ยชมไม่ขาดปาก

ซ่งชิงเฟิงพยักหน้ารับอย่างไม่ถ่อมตัว "แน่นอนสิครับ ไม่อย่างนั้นจะเรียกว่าสูตรลับประจำตระกูลได้ยังไง"

เขาลุกขึ้นไปตรวจดู เต้าหู้พิมพ์แรกที่ทำไว้เซตตัวได้ที่แล้ว จึงหยิบมีดมาตัดแบ่งให้ทั้งสามคนได้ชิม

เนื้อสัมผัสไม่ได้เนียนนุ่มเท่าเต้าฮวย ทว่ารสชาติดีมาก มีรสหวานติดปลายลิ้นจางๆ ส่วนเรื่องกลิ่นเหม็นเขียวนั้นไม่มีเลยแม้แต่น้อย

หัวหน้าหลินลอบถอนหายใจในอก ถ้าไม่มีฝีมือจริงก็ไม่ควรริอ่านรับงานใหญ่ ดูเต้าหู้ที่พ่อหนุ่มคนนี้ทำสิ แล้วย้อนกลับไปดูที่พวกเขาทำกันเองก่อนหน้านี้ หากตอนนั้นทำเต้าหู้ได้แบบนี้ จะต้องมานั่งกลุ้มใจเรื่องขายไม่ออกหรือ

มิน่าล่ะทุกครั้งที่ซ่งชิงเฟิงพูดถึงเรื่องนี้ถึงได้ดูมั่นอกมั่นใจนัก รสชาติแบบนี้นี่เองที่เป็นความมั่นใจของเขา

"ปัญญาชนซ่ง คุณทำได้ยังไงกัน เต้าหู้นี่อร่อยเหลือเกิน อร่อยกว่าที่ฉันไปซื้อมาจากสถานีอาหารเสียอีก" ฉางซานยิ้มกริ่ม ความกังวลใจตอนขามามลายหายไปจนหมดสิ้น

ซ่งชิงเฟิงยิ้มโดยไม่เอ่ยคำใด

ฉางซานเพิ่งรู้ตัวว่าพูดอะไรผิดไป จึงตีปากตัวเองเบาๆ ทีหนึ่ง “ดูปากฉันสิ นี่มันสูตรลับประจำตระกูลคุณ จะเอามาบอกสุ่มสี่สุ่มห้าได้ยังไง ปัญญาชนซ่งอย่าถือสาเลยนะ ฉันแค่ดีใจมากไปหน่อยน่ะ”

โรงงานเต้าหู้ของหมู่บ้านเขาก็ลงเงินไปด้วยเหมือนกัน หลายวันมานี้จึงแบกรับความกดดันไว้ไม่น้อยเลย

ทั้งสามคนได้ชิมเต้าหู้แล้ว ในใจก็เริ่มมั่นใจเรื่องที่ซ่งชิงเฟิงบอกว่าจะเกลี้ยกล่อมให้คนในหมู่บ้านยอมควักเงินอีกรอบ สีหน้าท่าทางจึงผ่อนคลายลงไปหลายส่วน

เมื่อซ่งชิงเฟิงกินมื้อเช้าเสร็จ เขาก็ยกเต้าหู้ทั้งถาดเดินตรงเข้าครัวไป เพียงไม่นาน กลิ่นหอมเผ็ดชาชวนน้ำลายสอก็ลอยฟุ้งออกมาจากในครัว

“ปัญญาชนซ่งไปทำอะไรเข้าล่ะนั่น” ซุนฉางเหอจามฟุดฟิดพลางเอ่ยถาม

ลู่เหยาตอบ “พี่ชิงเฟิงบอกว่าจะทำกับข้าวจากเต้าหู้ให้คนในหมู่บ้านได้ลองชิมค่ะ พวกเขาจะได้ยิ่งมั่นใจว่าธุรกิจนี้ทำเงินได้จริงๆ”

สิ่งที่ซ่งชิงเฟิงทำคือเต้าหู้ผัดพริกเสฉวน เพื่อจะทำอาหารจานนี้ เต้าหู้ถาดนี้เขาจึงจงใจทำเป็นเต้าหู้อ่อน

นอกจากนี้เขายังให้ลู่เหยาทำเต้าหู้คลุกต้นหอมไว้อีกส่วนหนึ่งด้วย แค่เหยาะซีอิ๊วขาวลงไปนิดหน่อยกับโรยต้นหอมซอย ได้ลิ้มรสสัมผัสแท้ๆ ของตัวเต้าหู้อย่างเต็มปากเต็มคำ

เวลานัดหมายที่บอกชาวบ้านไว้คือแปดโมงครึ่ง ซุนฉางเหอยังอุตส่าห์ใช้ลำโพงประกาศแจ้งเตือนทุกคนอีกรอบ พอถึงเวลาแปดโมงครึ่ง ชาวบ้านก็ทยอยกันเดินเข้ามาในลานบ้าน

ซ่งชิงเฟิงไม่พูดพร่ำทำเพลง ยกเต้าหู้ผัดพริกเสฉวนกับเต้าหู้คลุกต้นหอมที่เตรียมไว้ให้ทุกคนได้ลองชิมทันที

คนที่ชอบกินเผ็ดก็เทใจให้เต้าหู้ผัดพริกเสฉวน ส่วนคนกินเผ็ดไม่ได้ก็หลงรักเต้าหู้คลุกต้นหอมเข้าอย่างจัง แต่ทุกคนล้วนเอ่ยปากชมกับข้าวทั้งสองจานนี้ไม่ขาดสายเหมือนกันหมด

นี่เป็นเรื่องที่แน่นอนอยู่แล้ว ฝีมือทำอาหารของซ่งชิงเฟิงแต่เดิมก็ยอดเยี่ยม เพื่อจะทำเต้าหู้ผัดพริกเสฉวนจานนี้ให้ดี เขายังวานคนช่วยหาซื้อเครื่องเทศที่ต้องใช้มาโดยเฉพาะ เน้นความอร่อยตามต้นตำรับแท้ๆ

“ปัญญาชนซ่ง นี่คือเต้าหู้ที่ทำจากสูตรลับของบ้านคุณจริงๆ หรือ” มีชาวบ้านเอ่ยถามขึ้นมา

ซ่งชิงเฟิงยิ้มพลางพยักหน้า “ใช่ครับ รสชาติเป็นยังไงบ้าง”

คนที่ถามยกนิ้วหัวแม่มือให้ทันที “อร่อย นี่เป็นเต้าหู้ที่อร่อยที่สุดเท่าที่ฉันเคยกินมาเลย!”

หน่วยผลิตหลางซานมีทั้งหมดหนึ่งร้อยห้าสิบหลังคาเรือน ทุกบ้านต่างส่งตัวแทนมากันหมด แม้แต่บ้านของจูหย่งฝูก็ไม่เว้น แน่นอนว่าคนบ้านจูหย่งฝูที่มาก็เพราะอยากจะมาดูพวกซ่งชิงเฟิงขายหน้าเสียมากกว่า

เมื่อเห็นว่าทุกคนที่มาได้ชิมเต้าหู้กันถ้วนหน้าแล้ว หัวหน้าหลินจึงเอ่ยปากขึ้น “ที่เรียกพวกคุณมาในวันนี้ ก็เพื่อจะให้คำตอบเรื่องโรงงานเต้าหู้ให้ชัดเจน ความจริงแล้วคนที่เสนอให้สร้างโรงงานเต้าหู้ตั้งแต่แรกคือปัญญาชนซ่ง เขาเห็นความเป็นอยู่ที่ดีของหน่วยผลิตหงเหอ เลยอยากจะพาพวกเราในหน่วยผลิตให้มีชีวิตที่ดีแบบนั้นบ้าง ถึงได้ยอมเอาสูตรเต้าหู้ตกทอดประจำตระกูลออกมาเปิดโรงงานเต้าหู้ เพื่อสร้างรายได้ให้ทุกคน…”

หัวหน้าหลินเล่าเรื่องราวทั้งหมดตั้งแต่ต้นจนจบอย่างไม่มีตกหล่น นี่เป็นเรื่องที่กรรมการหน่วยผลิตทั้งสามคนตกลงกันไว้ตั้งแต่เมื่อคืน ขอเพียงวันนี้รสชาติเต้าหู้ที่ซ่งชิงเฟิงทำออกมาน่าพอใจ พวกเขาก็จะอธิบายความจริงให้กระจ่าง เพื่อไม่ให้ชาวบ้านเข้าใจซ่งชิงเฟิงผิด จนกลายเป็นอุปสรรคต่อการฟื้นฟูโรงงานเต้าหู้ขึ้นมาใหม่

“เพราะฉะนั้น เรื่องนี้พูดไปแล้วก็เป็นเพราะพวกเราคณะกรรมการหน่วยผลิตคิดอะไรง่ายเกินไปจนทำผิดพลาด ถ้าทำตามที่ปัญญาชนซ่งบอกไว้ตั้งแต่แรก ป่านนี้โรงงานเต้าหู้ก็คงเปิดสำเร็จไปแล้ว พวกเราต้องขอโทษทุกคนด้วยจริงๆ ครับ” หัวหน้าหลินกล่าวสรุป

ซุนฉางเหอกับฉางซานก็ก้าวออกมารับหน้า ยอมรับความผิดไว้กับตัวเองทั้งหมด

ซ่งชิงเฟิงประหลาดใจเล็กน้อย แม้เดิมทีเขาจะไม่คิดแบกรับความผิดแทนคนพวกนี้อยู่แล้ว แต่การที่พวกเขายอมออกหน้าอธิบายเองย่อมเป็นเรื่องดียิ่งกว่า

อันที่จริงเรื่องนี้ทุกคนต่างก็รู้กันอยู่แล้ว มีคนแอบไปได้ยินพวกกรรมการหน่วยผลิตคุยกัน พอกลับมาก็เอามาป่าวประกาศบอกทุกคน ไม่อย่างนั้นพวกเขาคงไม่พากันไปอาละวาดถึงบ้านจูหย่งฝู จนบีบให้อีกฝ่ายยอมลาออกจากตำแหน่งและชดใช้เงินค่าเสียหายบางส่วนหรอก

“ถ้าอย่างนั้น ปัญญาชนซ่ง คิดจะเปิดโรงงานเต้าหู้ต่อจริงๆ หรือ” ชาวบ้านคนหนึ่งเอ่ยถามอย่างลังเล

ซ่งชิงเฟิงพยักหน้า “ใช่ครับ ทุกคนก็รู้ว่าผมเป็นพนักงานจัดซื้อของสหกรณ์ ทุกเดือนต้องไปรับซื้อผลไม้กระป๋องที่หน่วยผลิตหงเหอ พอไปถึงที่นั่นผมถึงได้เห็นว่าบ้านแทบทุกหลังในหน่วยผลิตของเขาเป็นบ้านก่ออิฐมุงกระเบื้องหมดแล้ว แม้แต่ที่ทำการหน่วยผลิตก็ยังมีโทรศัพท์ติดไว้ด้วยซ้ำ ส่วนหน่วยผลิตของเราล่ะครับ เพิ่งจะมีไฟฟ้าใช้เมื่อปลายปีที่แล้ว บ้านอิฐมุงกระเบื้องสักหลังยังไม่มีเลย ทำไมถึงเป็นแบบนั้น ก็เพราะเขามีโรงงานทำผลไม้กระป๋องที่คอยสร้างรายได้ให้ยังไงล่ะครับ ตอนนั้นผมก็เลยคิดว่า ถ้าหน่วยผลิตเรามีโรงงานสักแห่งบ้าง พวกเราจะมีชีวิตความเป็นอยู่ที่ดีแบบนั้นได้เหมือนกันไหม”

คำพูดของเขาปลุกเร้าอารมณ์ได้ดียิ่ง ชาวบ้านไม่น้อยต่างคล้อยตามไปกับเขา พอจินตนาการถึงชีวิตความเป็นอยู่แบบนั้น บางคนถึงกับตาแดงก่ำด้วยความตื่นเต้น

“ถ้าอย่างนั้นปัญญาชนซ่ง คุณก็รีบเอาสูตรออกมาสิ ต่อไปพอโรงงานทำเงินได้แล้ว พวกเราทุกคนจะซาบซึ้งในบุญคุณของคุณแน่นอน!” มีคนตะโกนเสียงดังขึ้นมา

“นั่นสิ ปัญญาชนซ่ง มีสูตรดีๆ แบบนี้ก็น่าจะรีบเอาออกมาตั้งนานแล้ว ไม่แน่ว่าป่านนี้พวกเราคงได้ลืมตาอ้าปากสุขสบายกันไปนานแล้ว!” อีกคนรีบสำทับตาม

แววตาของซ่งชิงเฟิงหม่นลงเล็กน้อย… ช่างเถอะ ไม่ว่าจะยุคสมัยไหน ก็ไม่เคยขาดพวกคนที่คิดจะมาชุบมือเปิบอยู่ร่ำไป

ติดตามแฟนเพจ : minibunny และ Youtube : minibunny ฟังนิยายเสียง