บทที่ 54 กรรมตามสนองจูหย่งฝูทันตาเห็น

พอเลิกงานกลับมาตอนค่ำของวันต่อมา ซ่งชิงเฟิงก็ได้ยินเรื่องหนึ่งจากลู่เหยา

"เธอว่าบ้านของจูหย่งฝูโดนสาดอุจจาระเหรอ" ซ่งชิงเฟิงทำหน้าตะลึง

ลู่เหยาพยักหน้า สีหน้ายังขยาดไม่หาย "ทั้งบนประตูใหญ่ ทั้งในลานบ้าน เลอะไปหมดเลยค่ะ ไม่รู้ว่าใครเป็นคนทำ เมื่อเช้าเมียจูหย่งฝูตื่นมาเจอเข้า ก็ยืนด่ากราดอยู่ในลานบ้าน อยู่ไกลๆ ยังได้ยินเลย ฉันไม่ได้ไปดูหรอกค่ะ แต่คนที่ไปดูเล่าว่ากลิ่นเหม็นจนทนไม่ไหว อยู่ไม่ได้แล้ว ขนาดบนกำแพงนอกบ้านก็ยังโดนไปด้วย สงสัยคงต้องทุบทิ้งแล้วสร้างใหม่แน่ๆ"

บ้านในหน่วยผลิตของพวกเขาส่วนใหญ่เป็นกระท่อมมุงจาก กำแพงลานบ้านใช้ดินเหนียวผสมฟางพอกขึ้นมา ถ้าโดนสาดอุจจาระเข้าไป น้ำสิ่งปฏิกูลคงซึมลึกเข้าไปข้างในทันที

ซ่งชิงเฟิงแค่จินตนาการตามก็รู้สึกหายใจไม่ออกแล้ว

"ทุกคนพูดกันว่าเพราะจูหย่งฝูจงใจเอาสูตรเต้าหู้ที่ใช้การไม่ได้มาหลอกขายให้หน่วยผลิตในราคาสูง ถึงทำให้โรงงานเต้าหู้ไปไม่รอด ตอนนี้ชาวบ้านเลยเรียกร้องให้เขาลาออกจากตำแหน่งฝ่ายบัญชี แล้วชดใช้ค่าเสียหายให้ทุกคน โวยวายกันยกใหญ่เลยค่ะ"

ความจริงเอะอะโวยวายกันมาทั้งวันแล้ว เพียงแต่ซ่งชิงเฟิงเข้าตำบลไปตั้งแต่เช้าตรู่ จึงไม่ได้เห็นเรื่องวุ่นวายนี้ด้วยตาตัวเอง

ซ่งชิงเฟิงเลิกคิ้วขึ้น นึกไม่ถึงว่ากรรมตามสนองจูหย่งฝูจะมาเร็วขนาดนี้

"ใครเป็นคนเอาไปพูดล่ะ"

ลู่เหยาส่ายหน้า "ไม่รู้สิคะ ตอนฉันไปซักผ้าที่ลำธาร ทุกคนก็รู้เรื่องกันหมดแล้ว พวกป้าๆ ยังรุมด่ากันอยู่ตรงนั้นเลย เมียจูหย่งฝูไปยืนด่าสู้ แต่สู้ไม่ไหว เลยเผ่นหนีกลับมาอย่างหมดรูป เสื้อผ้ายังลืมทิ้งไว้เลย ต้องให้ลูกสาวไปเอาคืนมาน่ะค่ะ"

วันนี้ลู่เหยาดูเรื่องสนุกของบ้านจูหย่งฝูมาทั้งวัน รู้สึกว่าความอึดอัดคับข้องใจที่สะสมไว้ได้ระบายออกเสียที ตั้งแต่รู้ว่าคนในหมู่บ้านกันซ่งชิงเฟิงออกไปแล้วแอบเปิดโรงงานกันเอง เธอก็รู้สึกขัดหูขัดตาจนมองคนบ้านจูหย่งฝูไม่ชอบหน้ามาตลอด

"ดีใจขนาดนั้นเชียว ยิ้มจนปากจะฉีกถึงหูแล้ว" ซ่งชิงเฟิงเอ่ยหยอก

ลู่เหยา "อื้อ ก็ดีใจจริงๆ นี่คะ ใครใช้ให้พวกเขามารังแกคุณก่อนล่ะ ขอแค่เห็นพวกเขาซวย ฉันก็ดีใจทั้งนั้น พี่ชิงเฟิง ตอนนี้จูหย่งฝูคงทำตำแหน่งฝ่ายบัญชีต่อไปไม่ได้แล้วใช่ไหมคะ"

"เก้าในสิบส่วนคงเป็นอย่างนั้น"

ถ้ามีแค่ไม่กี่บ้านที่ลงเงินไป เรื่องคงไม่ลุกลามขนาดนี้ แต่ปัญหาก็คือการเปิดโรงงานครั้งนี้ดึงเงินในบัญชีหน่วยผลิตไปถึงเก้าส่วน เงินพวกนั้นเป็นของทุกคน เท่ากับเป็นการแตะต้องผลประโยชน์ของส่วนรวม ชาวบ้านจะยอมก็แปลกแล้ว

"รอดูเถอะ เรื่องนี้คงได้ข้อสรุปเร็วๆ นี้แหละ พวกเราแค่ดูงิ้วไปเรื่อยๆ ก็พอ ไม่ต้องเข้าไปยุ่งหรอก"

…

เรื่องราวมีข้อสรุปออกมาอย่างรวดเร็วจริงๆ มีคนรู้เรื่องแผนงานมาจากพวกกรรมการหน่วยผลิตคนอื่นแล้ว จึงพากันกดดันให้จูหย่งฝูลาออกจากตำแหน่งและชดใช้ค่าเสียหาย หากไม่ยอมชดใช้ก็จะไปฟ้องผู้นำคอมมูนแล้วแจ้งตำรวจ

จูหย่งฝูกลัวจนหัวหด ทนยื้ออยู่ได้สามวันก็ทนไม่ไหว ยอมลาออกจากตำแหน่งฝ่ายบัญชี ทั้งยังควักเงินร้อยหยวนสุดท้ายที่เหลืออยู่ออกมามอบให้ที่ทำการหน่วยผลิต ถือเป็นการชดเชยค่าเสียหายไปส่วนหนึ่ง

แต่ทว่าเรื่องโรงงานเต้าหู้จะเอาอย่างไรต่อนั้น ทุกคนยังมีความเห็นไม่ตรงกัน

บางคนเห็นควรว่าให้ปิดโรงงานเต้าหู้ทิ้งไปเสีย แต่อีกหลายคนมองว่าควรให้ซ่งชิงเฟิงมาดูแลจัดการ

หัวหน้าหลินกับซุนฉางเหอจึงมาหาซ่งชิงเฟิงอีกครั้ง และครั้งนี้ฉางซานก็มาด้วย

"ปัญญาชนซ่ง ตอนนี้จูหย่งฝูไม่ได้เป็นฝ่ายบัญชีหน่วยผลิตแล้ว นายจะมาช่วยชี้แนะที่โรงงานเมื่อไหร่ล่ะ" ฉางซานเอ่ยด้วยรอยยิ้ม

ซ่งชิงเฟิงเลิกคิ้ว "ผมได้ยินมาว่าเตรียมจะปิดโรงงานไปแล้วไม่ใช่เหรอครับ"

ฉางซาน "จะปิดได้ยังไง ต้นทุนลงไปหมดแล้ว ถ้าปิดตอนนี้ก็ไม่เหลืออะไรเลยน่ะสิ พวกเรายังอยากลองดูอีกสักตั้ง ปัญญาชนซ่ง นายบอกกับพวกหัวหน้าหลินเองนี่ว่าสูตรเต้าหู้ของนายเป็นสูตรประจำตระกูล ทำออกมาแล้วต้องอร่อยมากแน่ๆ ใช่ไหม"

"แน่นอนอยู่แล้วครับ ผมเคยทำอยู่ครั้งหนึ่ง ครอบครัวพ่อตาของผมชอบกันมาก ผมกล้ารับประกันเลยว่า ต่อให้เป็นเต้าหู้ที่สถานีอาหารขาย ก็ยังไม่อร่อยเท่าที่ผมทำหรอกครับ"

ตาของฉางซานเป็นประกายขึ้นมาทันที เขายกมือถูไปมา "ปัญญาชนซ่ง นายดูโรงงานของหน่วยผลิตเราสิ…"

ซ่งชิงเฟิง "ให้ผมช่วยชี้แนะน่ะไม่มีปัญหา แต่พวกคุณแน่ใจเหรอว่าจะเปิดโรงงานนี้ต่อไปได้ ชาวบ้านจะยอมตกลงด้วยเหรอครับ"

หัวหน้าหลิน "พวกเราจะเกลี้ยกล่อมพวกเขาเอง ขอแค่เต้าหู้ของนายดีจริง ฉันเชื่อว่าธุรกิจนี้ไปรอดแน่"

สองสามวันนี้ นอกจากจัดการเรื่องในหน่วยผลิตแล้ว เขายังแอบไปสังเกตการณ์ที่สถานีอาหารในตำบลมาด้วย คนมาซื้อเต้าหู้กันไม่น้อยเลย เต้าหู้ของสถานีอาหารเกือบทุกวันพอเปิดขายได้แค่ชั่วโมงเดียวก็หมดเกลี้ยง ขายดิบขายดีมาก ธุรกิจนี้จึงทำได้อย่างแน่นอน

ซ่งชิงเฟิงนิ่งคิดไปครู่หนึ่ง ก่อนจะเอ่ยขึ้น "ตอนนี้ทุกคนคงไม่ไว้ใจพวกคุณแล้วใช่ไหมครับ"

ทั้งสามคนมีสีหน้ากระอักกระอ่วน ความล้มเหลวครั้งนี้ทำให้คนในหมู่บ้านไม่พอใจพวกเขาอย่างมากจริงๆ แต่พวกเขาก็ยังคิดจะกัดฟันทนรับแรงกดดันแล้วลองดูอีกสักตั้ง หากคราวนี้ล้มเหลวอีก พวกเขาก็จะลาออกจากตำแหน่งปัจจุบัน ถือเป็นการแสดงความรับผิดชอบต่อทุกคน

"ผมช่วยพวกคุณเกลี้ยกล่อมชาวบ้านให้ยอมเปิดโรงงานต่อไปได้ แต่ผมมีเงื่อนไข"

ทั้งสามคนสบตากัน ในใจต่างโล่งอก มีเงื่อนไขสิดี มีเงื่อนไขแสดงว่าซ่งชิงเฟิงยังยินดีจะร่วมเปิดโรงงานกับพวกเขา ที่น่ากลัวคือการที่เขาไม่ต้องการอะไรเลยต่างหาก

หัวหน้าหลินเอ่ยปาก "ได้ นายว่ามาเลย"

"ข้อแรก สูตรนี้ผมให้พวกคุณเปล่าๆ ไม่ได้ ผมต้องใช้สูตรนี้ถือหุ้นด้วย"

ทั้งสามคนพยักหน้า นี่เป็นข้อเรียกร้องที่สมเหตุสมผล สามารถยอมรับได้

หัวหน้าหลิน "ตกลง แต่สัดส่วนหุ้นต้องไม่เกินหนึ่งส่วน ไม่อย่างนั้นจะอธิบายกับทุกคนไม่ได้"

ซ่งชิงเฟิง "ได้ครับ ข้อสอง ตอนนี้พวกคุณมีเงินติดตัวกันไม่มากใช่ไหมล่ะครับ เกรงว่าจะประคองให้โรงงานดำเนินงานต่อไปไม่ได้ เราสามารถระดมทุนจากชาวบ้านต่อได้ แล้วพอได้กำไรค่อยแบ่งเงินปันผลตามสัดส่วนเงินที่แต่ละคนลงขัน แน่นอนว่าเงินที่ที่ทำการหน่วยผลิตลงไปก่อนหน้านี้ก็นับเป็นหนึ่งส่วน ถือเป็นเงินทุนของส่วนรวมไป"

ความจริงก็คือดำเนินตามวิธีเดิมที่มีอยู่ เพียงแต่ซ่งชิงเฟิงเตรียมจะลงเงินก้อนใหญ่ เพื่อกุมอำนาจการตัดสินใจเด็ดขาดไว้ในมือ

ทั้งสามคนลังเล

ซุนฉางเหอ "เรื่องคราวก่อนทำเอาทุกคนขวัญผวาไปหมด ตอนนี้จะไปขอเงินพวกเขา คงไม่มีใครยอมตกลงแน่"

ซ่งชิงเฟิงยิ้ม "นั่นเป็นเรื่องของผม ผมมีวิธีทำให้พวกเขายอมควักกระเป๋าจ่ายเงินเอง"

ถ้าอย่างนั้นก็ไม่มีปัญหา ทั้งสามคนพยักหน้าเห็นพ้อง

"ข้อสาม เรื่องทุกอย่างในโรงงาน ผมต้องเป็นคนตัดสินใจ จะมาทำแบบวันนี้ฟังคนโน้น พรุ่งนี้ฟังคนนี้ไม่ได้"

ทั้งสามคนหันไปมองหน้ากัน เรื่องนี้…

"ผมทำเพื่อผลประโยชน์ของพวกคุณเอง พวกคุณล้มเหลวมาแล้วหนหนึ่ง ทั้งยังไม่มีประสบการณ์ในเรื่องนี้ ถ้าปล่อยให้พวกคุณดูแล จะรับประกันได้หรือว่าจะจัดการได้ดี แต่ผมไม่เหมือนกัน ผมมีสูตร มีความคิด และผมยังมีช่องทางจำหน่าย ถ้าให้ผมเป็นคนดูแล ผมรับประกันได้ว่าเต้าหู้ที่ทำออกมาจะขายได้ทั้งหมด และทำให้ทุกคนได้เงิน"

ฉางซานเอ่ยถาม "นายจะรับประกันยังไง"

ซ่งชิงเฟิงไม่ได้อธิบายยืดยาว เพียงกล่าวว่า "พรุ่งนี้วันอาทิตย์ ผมไม่ต้องไปทำงาน ขอเชิญทุกคนมาที่บ้านผมเพื่อชิมเต้าหู้ที่ผมทำ เราค่อยมาคุยกันด้วยความจริง"

ทั้งสามคนคิดว่าแบบนี้ก็เข้าที อีกทั้งข้อเสนอนี้ก็ดีมากด้วย

ซ่งชิงเฟิงบอกว่าเต้าหู้ที่เขาทำอร่อยมาก แต่นั่นเป็นเพียงคำพูดของเขาฝ่ายเดียว ความจริงคือยังไม่มีใครเคยได้ลองชิม ขอชิมดูก่อน หากอร่อยถึงขนาดนั้นจริงๆ จะยอมฟังเขาก็ไม่ใช่เรื่องที่เป็นไปไม่ได้

พอคนเหล่านั้นกลับไปแล้ว ลู่เหยาก็นำถั่วเหลืองออกมาหนึ่งชั่งเตรียมจะแช่น้ำ

"เหยาเหยา แช่เพิ่มอีกหลายๆ ชั่งหน่อย เอาเป็นว่า… แช่สักสิบห้าชั่งก็แล้วกัน"

ลู่เหยาชะงักไปเล็กน้อย "แช่เยอะขนาดนั้นไปทำไมคะ"

"ในเมื่อจะทำแล้ว ก็ทำให้เยอะหน่อยไปเลย พรุ่งนี้ผมจะชวนทุกคนมาชิม พูดปากเปล่าไม่มีหลักฐาน ทุกคนอาจไม่เชื่อผม แต่ถ้าได้กินเองกับปาก ยังไงก็ต้องเชื่อ"

ลู่เหยาคิดว่าเป็นวิธีที่ดี จึงนำถั่วเหลืองสิบห้าชั่งไปแช่น้ำ ดีที่ตอนนี้ครอบครัวมีรายได้มั่นคงแล้ว ไม่อย่างนั้นเธอคงต้องรู้สึกเสียดายถั่วเหลืองสิบห้าชั่งที่ให้ไปนี้แย่

ติดตามแฟนเพจ : minibunny และ Youtube : minibunny ฟังนิยายเสียง