บทที่ 53 เงื่อนไขในการยื่นมือช่วย

ซ่งชิงเฟิงโบกมือปฏิเสธ “เรื่องนั้นคงไม่จำเป็นครับ ผมยังต้องไปทำงาน จะเอาเวลาที่ไหนมาเป็นหัวหน้าหน่วยผลิต ความจริงผมรู้ดี ตอนแรกพวกคุณเห็นด้วยกับข้อเสนอของผม คนที่ไม่เห็นด้วยคือจูหย่งฝู เพราะฉะนั้นถ้าอยากให้ผมช่วยก็ง่ายมาก จูหย่งฝูต้องไม่ทำหน้าที่เป็นฝ่ายบัญชีของหน่วยผลิตอีกต่อไป และในอนาคตก็ไม่อนุญาตให้เข้ามายุ่งเกี่ยวกับการบริหารกิจการส่วนรวมของหน่วยผลิตด้วย ขอแค่พวกคุณทำตามข้อเรียกร้องนี้ได้ ผมจะยอมมอบสูตรเต้าหู้ให้พวกคุณเอาไปทำเต้าหู้ที่อร่อยและขายดีเป็นเทน้ำเทท่า”

สีหน้าของหัวหน้าหลินและซุนฉางเหอเปลี่ยนไปทันที

“ต้องถึงขนาดนั้นเลยหรือ” ซุนฉางเหอขมวดคิ้ว “เรื่องไม่ให้จูหย่งฝูเข้ามายุ่งกับการบริหารโรงงานน่ะไม่มีปัญหา แต่เขาทำหน้าที่เป็นฝ่ายบัญชีของหน่วยผลิตมาหลายปี ไม่เคยทำงานผิดพลาด อยู่ๆ จะปลดเขาออก มันดูไม่ค่อยเหมาะเท่าไหร่”

ซ่งชิงเฟิงยิ้มบางๆ “ในเมื่อเลขาพรรคซุนรู้สึกว่าไม่เหมาะ เรื่องนี้ก็ช่างมันเถอะครับ คิดเสียว่าผมไม่เคยพูดก็แล้วกัน ดึกมากแล้ว พวกคุณกลับไปเถอะครับ ทางนี้ก็เตรียมตัวจะเข้านอนแล้วเหมือนกัน พรุ่งนี้ผมยังต้องไปทำงานแต่เช้า”

“ปรึกษาหารือกันอีกหน่อยไม่ได้หรือ” หัวหน้าหลินเอ่ยถาม

“ผมก็คุยกับพวกคุณอยู่นี่ไงครับ แต่พวกคุณกลับเอาแต่ขอให้ผมยอมถอย ผมไม่ใช่นักบุญผู้มีจิตใจกว้างขวางขนาดนั้น ทำไม่ได้หรอกครับที่จะต้องยอมถอยซ้ำแล้วซ้ำเล่า เอาเป็นว่าข้อเรียกร้องของผมมีแค่นี้ ถ้าพวกคุณตกลง ผมก็จะไปช่วย ถ้าไม่ตกลง ก็ไม่เป็นไรเหมือนกัน อย่างไรเสียผมก็มีงานประจำ เลี้ยงดูครอบครัวได้สบาย โรงงานนั่นจะมีหรือไม่มี สำหรับผมก็ไม่ต่างกันหรอกครับ”

หัวหน้าหลินกับซุนฉางเหอสบตากัน ใช่แล้วล่ะ อีกฝ่ายมีงานประจำ แถมยังเป็นงานที่มีรายได้และสวัสดิการดี ย่อมไม่แยแสโรงงานเล็กๆ ในหมู่บ้านอยู่แล้ว แต่พวกเขานี่สิไม่ได้ เงินทุนก็ลงไปหมดแล้ว หากปล่อยให้เรื่องจบลงแบบนี้ เงินที่ลงไปก็คงสูญเปล่าอย่างแน่นอน

“พวกเราจะกลับไปปรึกษากันก่อน พรุ่งนี้ค่ำๆ จะมาให้คำตอบเธอ”

ซ่งชิงเฟิงผายมือเป็นสัญญาณเชิญ ทั้งสองคนจึงยอมกลับไป

พอลับหลังคนทั้งคู่ ลู่เหยาถึงค่อยเดินออกมาจากห้อง

“ชิงเฟิง คุณว่าจูหย่งฝูเขาจะยอมหรือคะ”

ซ่งชิงเฟิงตอบ “ถึงตอนนั้น มันไม่ขึ้นอยู่กับว่าเขาจะยอมหรือไม่ยอมหรอก”

ขอแค่ทุกคนยังอยากได้เงินคืน จูหย่งฝูไม่ยอมถอยก็ต้องถอย

“ชิงเฟิง คุณคาดการณ์เรื่องนี้ไว้ตั้งแต่แรกแล้วใช่ไหมคะ”

ซ่งชิงเฟิงยักไหล่แล้วพูดกลั้วหัวเราะ “เธอคิดว่าผมหยั่งรู้อนาคตได้หรือไงกัน ตอนแรกผมก็ไม่ได้มั่นใจอะไรขนาดนั้นหรอก เรื่องทำเต้าหู้นี่จะว่าง่ายก็ง่าย จะว่ายากก็ยาก ถ้าพวกเขาทำเต้าหู้ออกมาได้อร่อยจริงๆ แล้วทำตามแผนของผม โอกาสที่จะสำเร็จก็มีสูงอยู่ แต่พอได้ชิมเต้าหู้ที่พวกเขาทำแล้ว ผมถึงได้มั่นใจ”

พูดง่ายๆ ก็คือ ในเมื่อจูหย่งฝูขัดขวางแผนการของเขา ทั้งยังพูดจาแบบนั้นใส่ มีหรือที่เขาจะยอมรามือไปง่ายๆ เขาไม่เคยเป็นพวกที่ยอมตอบแทนความแค้นด้วยความดีอยู่แล้ว

“ถ้าพวกเขายอมตกลง คุณจะช่วยจริงๆ หรือคะ”

ซ่งชิงเฟิงพยักหน้ายิ้มๆ “แน่นอนสิ ความคิดนี้แต่แรกผมก็เป็นคนเสนออยู่แล้ว ที่ยอมลงมือทำก็เพราะมันมีผลประโยชน์ เหยาเหยา ผมอยากให้คุณได้ใช้ชีวิตดีๆ อย่างเปิดเผย มีเงินก็ใช้ได้อย่างสบายใจ ไม่ใช่ต้องคอยแอบๆ ซ่อนๆ ไม่กล้าใช้”

ลู่เหยารู้สึกหวานชื่นในหัวใจ ที่จริงตลอดสองเดือนมานี้ นอกจากเงินเดือนแล้ว ซ่งชิงเฟิงยังหาเงินพิเศษกลับมาได้อีกไม่น้อย แต่พวกเขาไม่อยากทำตัวสะดุดตาเกินไป จึงแทบไม่กล้าใช้จ่ายอะไร ได้แต่เก็บออมเอาไว้ก่อน

ลู่เหยาพูดเสียงเบา “ฉันคิดว่าชีวิตตอนนี้ก็ดีมากแล้วนะคะ”

ซ่งชิงเฟิงเป็นคนที่ใส่ใจรายละเอียด เขามักจะมีเรื่องให้เธอประหลาดใจเล็กๆ น้อยๆ เสมอ บางครั้งก็เป็นดอกไม้ป่าช่อหนึ่งที่เขาเก็บมาด้วยตัวเอง บางครั้งก็เป็นกิ๊บติดผมหรือยางรัดผมสวยๆ บางครั้งก็เป็นครีมเสวี่ยฮวาเกา เมื่อไม่กี่วันก่อนก็เพิ่งซื้อครีมไป่เชวี่ยหลิงให้เธออีกตลับหนึ่ง

เธอรู้สึกว่าชีวิตหลังแต่งงานช่างหวานล้ำเหมือนแช่อยู่ในโถน้ำผึ้ง ทุกๆ วันมีแต่ความสุขใจ เรื่องเดียวที่แอบเสียดายก็คือตอนนี้ซ่งชิงเฟิงยังไม่อยากมีลูก เขาเห็นว่าพวกเขาสองคนยังอายุน้อย อยากใช้ชีวิตคู่กันสองคนไปอีกสักสองสามปีแล้วค่อยคิดเรื่องนั้น

เรื่องมีลูกนั้น ลู่เหยาไม่ได้รังเกียจเลย เธอยังเฝ้ารอคอยลูกของพวกเขาทั้งสองคนมากเสียด้วยซ้ำ แต่เธอก็เลือกที่จะเคารพการตัดสินใจของซ่งชิงเฟิง

“ผมคิดว่ามันยังดีไม่พอ ผมอยากให้คุณได้อยู่บ้านก่ออิฐถือปูน ในอนาคตจะได้อยู่บ้านพักตากอากาศหลังใหญ่ อยากซื้ออะไรก็ซื้อได้ตามใจ ไม่ต้องไปกังวลสายตาคนอื่น เพราะงั้นเรื่องโรงงานแปรรูปนี้ เหยาเหยา ผมต้องทำให้สำเร็จแน่นอน”

ไม่เพียงแต่ต้องทำให้สำเร็จ แต่เขาต้องกุมอำนาจตัดสินใจไว้ในมือด้วย เขาไม่มีทางยอมเหนื่อยฟรีเพื่อให้คนอื่นชุบมือเปิบไปเด็ดขาด

…

ซุนฉางเหอกับหัวหน้าหลินกลับมามือเปล่า ทั้งสองคนสบตากันด้วยสีหน้าจนปัญญา

“คนหนุ่มก็แบบนี้ เผยคมกล้าเกินไป ไม่รู้จักไว้ทางถอยให้กันบ้างเลย” ซุนฉางเหอเอ่ยถอนหายใจ

หัวหน้าหลินนิ่งเงียบ เดินก้าวไปข้างหน้าอย่างเงียบงัน เดินไปได้ช่วงหนึ่งก็หยุดลง แล้วถามซุนฉางเหอ “คุณว่าซ่งชิงเฟิงคิดการไว้ล่วงหน้านานแล้วหรือเปล่า”

“หืม?”

“แผนงานนั่น ที่จริงเขาจงใจให้มาใช่ไหม เพื่อจะได้เห็นพวกเราทำตามที่เขาบอกไปทีละก้าว แต่พอทำไม่สำเร็จก็ต้องหันกลับไปอ้อนวอนเขา… ไม่สิ ไม่ถูก พวกเราเป็นฝ่ายเอาความคิดคนอื่นมาใช้ก่อน แล้วค่อยถีบส่งเขาหัวหกก้นขวิด จะไปโทษเขาก็ไม่ได้ ผมคงคิดมากไปเอง”

ซุนฉางเหอตบไหล่เขา “อย่าคิดมากเลย พูดไปพูดมาก็ต้องโทษตัวเราเองที่ตอนนั้นดันไปฟังคำพูดของจูหย่งฝู ไม่ยืนหยัดในความคิดของตัวเอง ไปเถอะ พรุ่งนี้ค่อยไปปรึกษากับพวกเขาสองสามคน เรื่องนี้ยังไงก็ต้องรีบจัดการ ไม่อย่างนั้นถ้าชาวบ้านลุกฮือขึ้นมาจะปลอบให้สงบยาก”

เรื่องที่ทั้งสองคนไปขอร้องซ่งชิงเฟิง แม้ไม่ได้ป่าวประกาศเอิกเกริก แต่ฉางซานกับจูหย่งฝูต่างก็รู้ดีแก่ใจ เช้าตรู่วันรุ่งขึ้น ทั้งสองจึงมาที่ที่ทำการหน่วยผลิตแต่เช้า ทันทีที่เจอหน้าก็เอ่ยถามผลลัพธ์ทันที

ซุนฉางเหอแทบไม่ได้นอนทั้งคืน พลิกตัวคิดเรื่องนี้วนไปเวียนมา ยามนี้รอยคล้ำใต้ตาจึงค่อนข้างชัด พอเห็นหน้าจูหย่งฝูก็ชักสีหน้าบึ้งตึงใส่ ก่อนจะบอกเล่าข้อเรียกร้องของซ่งชิงเฟิงออกไป

จูหย่งฝูหน้าเขียวคล้ำ ตบโต๊ะฉาดใหญ่ สบถด่าอย่างเดือดดาล “ให้ตายสิ ให้ท้ายมันจนเคยตัวแล้ว! ยังกล้ามางัดข้อกับฉันอีก เดี๋ยวฉันจะไปสั่งสอนมันเดี๋ยวนี้ ให้มันรู้ซะบ้างว่าในหน่วยผลิตหลางซานไม่มีที่ให้มันสะเออะเสนอหน้าหรอก!”

ฉางซานคว้าแขนเขาไว้ทันควัน “แกจะบ้าหรือไง! อ้าปากหุบปากก็จะสั่งสอน คิดว่าตัวเองเป็นเทวดามาจากไหน เรื่องนี้แต่แรกก็เป็นความผิดของแกแท้ๆ ถ้าไม่ใช่เพราะแก พวกเราจะต้องโดนเขาบีบขนาดนี้ไหม ฉันเห็นว่าที่ซ่งชิงเฟิงพูดก็ถูกแล้ว แกไม่มีคุณสมบัติที่จะเป็นฝ่ายบัญชีต่อไปหรอก!”

“ฉางซาน แกพูดบ้าอะไรของแก! คิดว่าฉันกลัวแกหรือไง เชื่อไหมว่าฉันจะหักกระดูกแกซะ!”

“ทำไม อยากมีเรื่องเหรอ ไอ้สารเลว ฉันทนแกมานานแล้ว วันนี้ถ้าใครไม่กล้าลงมือก็เป็นไอ้ลูกเต่า!”

“พอได้แล้ว! พวกแกก่อเรื่องกันไม่พอใช่ไหม ยังขายขี้หน้าชาวบ้านเขาไม่สาแก่ใจหรือไง!” หัวหน้าหลินบันดาลโทสะ ตวาดด่าฉางซานกับจูหย่งฝูยกใหญ่

จูหย่งฝูทำหน้าบูดบึ้ง เอ่ยเสียงอู้อี้อย่างดื้อดึง “ยังไงเรื่องจะให้ฉันก้มหัวให้พวกแกก็อย่าหวัง อย่างมากก็แค่เลิกทำโรงงานบ้านี่ ฉันถือว่าเงินพวกนั้นทิ้งน้ำไปก็แล้วกัน”

ฉางซานแค่นยิ้มเย็น “ดีสิ งั้นแกก็ชดใช้เงินที่เสียหายไปทั้งหมดคืนมา แล้วโรงงานนี้ก็ปิดตัวไปเลย”

“ฉันไม่ได้ทำเจ๊งคนเดียวเสียหน่อย ทำไมต้องให้ฉันชดใช้ ฉันเองก็ลงเงินไปตั้งร้อยห้าสิบหยวน แล้วฉันจะไปเอาคืนจากใคร!”

หัวหน้าหลินมองดูทั้งสองคนด้วยความเดือดดาล เขาชี้นิ้วใส่หน้าทั้งคู่ สีหน้าถมึงทึงเคร่งเครียด “ถ้ายังพูดจาไร้สาระกันอีก พวกแกก็ไสหัวออกไปให้หมด อย่าบีบให้ฉันต้องเรียกประชุมรวมทั้งหน่วย แล้วแฉเรื่องราวตั้งแต่ต้นจนจบให้หมดเปลือก”

ทั้งสองคนต่างหุบปากสนิท ลึกๆ แล้วพวกเขาย่อมรู้ดีว่าเรื่องนี้ตนเองเป็นฝ่ายผิด หากเรื่องราวความเป็นมาหลุดไปถึงหูพวกชาวบ้าน เกรงว่าสถานการณ์จะอยู่นอกเหนือการควบคุม

ทว่าในเวลานี้ ทั้งสี่คนในสำนักงานหน่วยผลิตกลับไม่มีใครสังเกตเห็นเลยว่า ด้านนอกหน้าต่างมีร่างหนึ่งนั่งยองๆ แอบฟังคำพูดของพวกเขาอยู่ทุกถ้อยคำ และเมื่อเห็นว่าความเคลื่อนไหวข้างในสงบลง ร่างนั้นก็ค่อยๆ ย่องออกจากที่ทำการหน่วยผลิตไปอย่างเงียบเชียบ

ติดตามแฟนเพจ : minibunny และ Youtube : minibunny ฟังนิยายเสียง