บทที่ 102 ความคับแค้นใจของซ่งชิงเฟิง

“พอแล้ว ชิงเฟิง ไม่ต้องพูดแล้ว!” เกาจวิ้นร้องห้ามด้วยสีหน้าเจ็บปวด “ชิงเฟิง พวกเราเป็นพ่อแม่ลูกกันนะ ถึงพวกเราจะเคยทำอะไรไม่ถูกไม่ควร ลูกก็ไม่ควรมาพูดใส่แม่ต่อหน้าคนนอกแบบนี้ รู้ไหมว่าทำแบบนี้มันทำร้ายจิตใจพวกเราแค่ไหน!”

เธอรู้สึกสะเทือนใจเหลือเกิน อุตส่าห์ดั้นด้นเดินทางมาไกลเพื่อตามหาลูกชาย หวังจะพากลับไปด้วยกัน แต่เขาล่ะ พอเจอหน้าก็เอาแต่พ่นคำพูดแทงใจดำ กรีดซ้ำลงบนแผลเก่า ตรงไหนเจ็บที่สุดก็ยิ่งจี้ลงไปตรงนั้น

ซ่งเจิ้นกั๋วหน้าเขียวคล้ำ โกรธจนตัวสั่นเทิ้ม