บทที่ 103 เชือดเฉือนไม่ไว้หน้า

ซ่งชิงเฟิงลูบใบหน้าข้างที่เพิ่งโดนตบ มือหนักจริงๆ เจ็บไม่น้อย ไม่ต้องส่องกระจกก็รู้ว่าคงบวมเป่งไปแล้ว

เขาแค่นหัวเราะเยาะในลำคอ “จะคุยอะไรอีกล่ะครับ ผมไม่มีอะไรจะคุยกับพวกคุณทั้งนั้น ผมไม่กลับเมือง และไม่มีทางหย่ากับเหยาเหยาเด็ดขาด”

ซ่งเจิ้นกั๋วตบโต๊ะดังฉาด ถลึงตาจ้องเขาด้วยความเดือดดาล “ไม่หย่าแล้วกลับเมือง แกคิดจะจมปลักอยู่ที่ซ่อมซ่อพรรค์นี้ไปจนตายหรือไง ซ่งชิงเฟิง สมองแกมีน้ำเข้าหรือไงหัดคิดซะบ้าง!”