บทที่ 136 ถูกตบตี

ลู่เหยาหยุดเดิน ย่อตัวลงให้อยู่ในระดับสายตาเดียวกับเด็กหญิง แล้วเอ่ยถามอย่างอ่อนโยน “หมิงจูโกหกเรื่องอะไรเหรอจ๊ะ?”

ลู่หมิงจูเม้มปากแน่น ไม่ยอมพูด

ลู่เหยาไม่ได้ซักไซ้ไล่เลียง เพียงแค่ลูบศีรษะเด็กหญิงเบาๆ พลางยิ้ม “หมิงจูยังไม่อยากพูดก็ไม่เป็นไรจ้ะ ไว้หนูอยากพูดเมื่อไหร่ค่อยบอกอาก็ได้ แต่อาอยากบอกหนูไว้อย่างหนึ่งนะ การโกหกด้วยเจตนาดีไม่ถือว่าเป็นเรื่องแย่หรอกจ้ะ”