บทที่ 171 ช่วยคนต้องช่วยให้ถึงที่สุด

ตกกลางคืน ซ่งชิงเฟิงตั้งใจจะอยู่เฝ้าไข้ที่โรงพยาบาล แต่ถูกท่านหมอสวี่ปฏิเสธ

ซ่งชิงเฟิงกล่าว "ท่านก็ติดหนี้บุญคุณผมไปแล้ว ติดค้างมากหน่อยหรือน้อยหน่อยมันต่างกันตรงไหนครับ อีกอย่างด้วยสภาพร่างกายที่อ่อนแอของท่านในตอนนี้ ถ้าเกิดไม่มีคนคอยดูแล้วเป็นลมหมดสติไปอีก ท่านจะทำยังไง พยาบาลคงไม่สามารถมาคอยดูแลท่านแค่คนเดียวตลอดเวลาหรอกครับ ถ้าท่านรู้สึกเกรงใจ ก็คิดเสียว่าวันนี้ผมช่วยคนต้องช่วยให้ถึงที่สุดแล้วกัน"

ขมับของท่านหมอสวี่กระตุกเบาๆ "มือเท้าฉันยังขยับได้ ฉันดูแลตัวเองได้ แล้วตัวฉันเองก็เป็นหมอ สภาพร่างกายของฉัน ฉันรู้ดีที่สุด"