บทที่ 193 การค้ามาเยือนถึงหน้าประตู

นี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่ลู่เหยาได้เห็นโทรทัศน์ ที่บ้านของเกาหมิ่นก็มี แถมยังเป็นโทรทัศน์สี ส่วนเครื่องในบ้านของซินหยวนไป๋นี้เป็นแบบขาวดำ ขนาดสิบสี่นิ้ว เครื่องเล็กกะทัดรัดมาก

โทรทัศน์ในยุคนี้ไม่ค่อยมีอะไรน่าดู รายการก็น้อย แต่สำหรับลู่เหยาแล้ว มันยังคงเป็นของแปลกใหม่อยู่ดี จึงอดไม่ได้ที่จะรู้สึกอยากรู้อยากเห็นและนั่งดูอย่างเพลิดเพลิน ทว่ารายการช่วงกลางวันนั้นน้อยยิ่งกว่าช่วงค่ำเสียอีก ทั้งสองคนเพิ่งนั่งดูไปได้แค่ครึ่งชั่วโมงกว่าๆ รายการก็จบลงแล้ว

สองสาวสบตากัน ต่างก็ยังรู้สึกค้างคาใจอยากดูต่อ