บทที่ 231 เฝ้ารอวันหวนคืน

ลู่เหยาดีใจอยู่ลึกๆ แต่ไม่นานสีหน้าก็เริ่มลังเลขึ้นมา หากซ่งชิงเฟิงรู้เรื่องนี้ เขาจะชอบเด็กคนนี้ไหมนะ เขาจะรู้สึกว่าเด็กคนนี้มาผิดจังหวะ แล้วไม่อยากเก็บไว้หรือเปล่า

"เหยาเหยา เหม่ออะไรอยู่น่ะ แม่เรียกตั้งหลายคำก็ไม่ได้ยิน ดีใจจนเซ่อไปแล้วเหรอ" จางซูเฟินพินิจสีหน้าลูกสาวอย่างละเอียด แต่ดูก็ไม่เหมือนคนกำลังดีใจ "เป็นอะไรไป แกคงไม่ได้คิดว่าเด็กคนนี้จะทำให้เสียเรื่องสอบ จนไม่อยากเอาไว้หรอกนะ"

ลู่เหยารีบส่ายหน้าเป็นพัลวัน ก่อนจะยอมบอกความกังวลในใจออกมา