บทที่ 232 คุณกำลังจะได้เป็นพ่อคนแล้ว

ตอนที่ซ่งชิงเฟิงกลับถึงบ้านก็เป็นเวลาห้าทุ่มแล้ว ในบ้านมืดสนิท ไม่มีใครอยู่

เขารู้ดีว่าลู่เหยาต้องอยู่ที่บ้านเดิมแน่นอน จึงไม่ได้ไปรบกวน เพียงแค่ล้างหน้าล้างตาคร่าวๆ แล้วล้มตัวลงนอน เขาเดินทางรวดเดียวข้ามคืนมาด้วยความเหนื่อยล้า พอหัวถึงหมอนก็หลับสนิทไปทันที

เช้าวันรุ่งขึ้น ซ่งชิงเฟิงตื่นขึ้นเพราะรู้สึกคันๆ ที่ใบหน้า พอลืมตาขึ้นมาก็เห็นใบหน้าเปื้อนยิ้มของลู่หมิงจู