บทที่ 296 ปากสุนัขพ่นคำดีๆ ออกมาไม่ได้

ชาตินี้ซ่งชิงเฟิงไม่เคยเจอหน้าจู้เซียวเหิงมาก่อน แม้แต่ในชาติก่อน เขากับพี่เขยรองคนนี้ก็แทบไม่ได้ติดต่อกันเลย ไม่กี่ครั้งที่ได้เจอก็แทบไม่ได้พูดจากัน

ความเข้าใจที่เขามีต่อจู้เซียวเหิงล้วนมาจากคำบอกเล่าของน้าเล็กทั้งสิ้น

ยามนี้เมื่อได้พบจู้เซียวเหิง ซ่งชิงเฟิงจึงแสดงสีหน้าสงสัยออกมาอย่างพอดิบพอดี "สหาย มาหาผมหรือครับ"