บทที่ 303 ตาสว่าง

“ก็แค่ทำให้เขาต้องสิ้นเปลืองน่ะสิ” คุณย่าหยางทอดถอนใจ

เกาหมิ่นเอ่ย “นี่เป็นน้ำใจจากรุ่นหลาน พ่อกับแม่ก็รับไว้เถอะค่ะ”

คุณย่าหยางเหลือบมองข้าวของที่กองอยู่บนพื้นห้องหนังสือ ของพวกนี้ล้วนเป็นของที่ญาติสนิทมิตรสหายซึ่งมาร่วมกินข้าววันนี้เอามาให้ แม้จะบอกไปแล้วว่าไม่ให้เอาของขวัญมา แต่ทุกคนมาอวยพรวันเกิดถึงบ้าน ย่อมไม่มีทางมามือเปล่า คนละนิดคนละหน่อย รวมกันแล้วก็ได้มาไม่น้อยทีเดียว