บทที่ 304 เกลี้ยกล่อม หนทางข้างหน้า

หมอสวี่ได้ยินเช่นนั้นก็เงียบไปพักหนึ่ง นานทีเดียวกว่าเอ่ยขึ้นว่า "เธอพูดถูก มองไปข้างหน้าถึงจะได้เห็นทิวทัศน์ที่งดงามกว่าเดิม ไม่นึกเลยว่าฉันอายุอานามป่านนี้แล้ว จะยังมองโลกไม่ทะลุปรุโปร่งเท่าคนหนุ่มอย่างเธอ"

ซ่งชิงเฟิงยิ้มโดยไม่พูดอะไร ข้อคิดข้อนี้ เขาเองก็ต้องใช้เวลาหลายสิบครึ่งปีกว่าจะเข้าใจ เพียงแต่เข้าใจก็ส่วนเข้าใจ คนที่ทำได้จริงจะมีสักกี่คนกัน

เฉิงอี้กับหมอสวี่เดินกลับไปด้วยกัน หงจินอวี้เก็บกวาดห้องครัวเสร็จเรียบร้อยแล้ว เวลานี้จึงนั่งอยู่ในห้องโถงเป็นเพื่อนลู่เหยา