บทที่ 305 ดูทำเล

หม่าเฉิงอวิ้นร้อนใจจริงๆ คราวก่อนเขารับเป็ดพะโล้จากซ่งชิงเฟิงไปขายสองร้อยตัว เดิมทีคิดว่าเป็ดพะโล้แบบนี้ในแดนเหนือคงไม่มีตลาดมากเท่าไร สองร้อยตัวนี้คงต้องใช้เวลาขายอยู่พักใหญ่กว่าจะหมด

ใครจะไปคิดว่าเพียงแค่ห้าหกวันก็เกลี้ยงแล้ว หลังจากนั้นยังมีลูกค้าประจำแวะเวียนมาถามหาอีกไม่น้อยว่ายังมีของอีกหรือไม่

ตอนนั้นหม่าเฉิงอวิ้นจึงรีบไปหาซ่งชิงเฟิงทันทีเพื่อขอรับมาขายอีกรอบ เสียดายที่ซ่งชิงเฟิงบอกว่าที่เหลือถูกส่งให้สหกรณ์กับสถานีอาหารไปหมดแล้ว ในมือเขาไม่มีของเหลือเลย