บทที่ 371 บุกมาถึงบ้าน

ซ่งชิงเฟิงมีสีหน้าเรียบเฉย ไร้ความหวั่นไหวใดๆ ยิ่งไม่ต้องพูดถึงเรื่องเอ่ยปากปลอบโยน เขาคีบกับข้าวกินไปเรื่อยๆ หลังจากไปวุ่นอยู่ที่โรงงานสาขามาทั้งวัน ท้องไส้ก็เริ่มหิวแล้วเหมือนกัน

ส่วนจู้เซียวเหิงเองก็ไม่ได้ต้องการคำปลอบใจจากเขาอยู่แล้ว เอาแต่ดื่มเหล้าพลางระบายความอัดอั้นตันใจและความคับแค้นในอกไปเรื่อยๆ

ซ่งชิงเฟิงจึงทำหน้าที่เป็นผู้ฟังที่ดี คอยเป็นถังขยะรองรับอารมณ์ให้อีกฝ่าย