บทที่ 384 สายลมแห่งวสันตฤดูของยุคสมัย

เซี่ยชิวกุ้ยยิ่งรู้สึกทำตัวไม่ถูกและกระวนกระวายใจ เพราะไม่รู้เลยว่าจะตอบแทนความหวังดีของซ่งชิงเฟิงครั้งนี้อย่างไร

ซ่งชิงเฟิงยัดคูปองอาหารใส่มือเธอ "รับไว้เถอะครับ ผมกินไม่หมดจริงๆ ปกติผมไม่ได้มาที่นี่ จะมาก็เฉพาะตอนมีธุระ คูปองอาหารเลยเหลืออยู่เยอะ ไม่กินก็เสียของเปล่าๆ ถ้าไม่เชื่อคุณลองไปถามคนอื่นดูก็ได้"

พนักงานระดับหัวหน้าในโรงงานล้วนมีคูปองอาหารแบบนี้ สามารถกินอาหารที่โรงอาหารได้ฟรี เพียงแต่โควตาของหัวหน้าแต่ละระดับจะไม่เหมือนกัน ถือเป็นสวัสดิการอย่างหนึ่งของระดับหัวหน้า ซ่งชิงเฟิงเป็นถึงผู้อำนวยการโรงงาน โควตาของเขาย่อมดีที่สุดอยู่แล้ว