บทที่ 385 สิ้นปี

ซ่งชิงเฟิงรู้อยู่แต่แรกแล้วว่าเนื้อแท้ของเฉินหู่ไม่ใช่คนที่จะยอมหยุดอยู่กับที่ การที่เขายอมทำงานในโรงงานอย่างสงบเสงี่ยมมาได้นานขนาดนี้ก็นับว่าน่าทึ่งมากแล้ว ดังนั้นพอได้ยินอีกฝ่ายเอ่ยปากว่าจะลาออก จึงไม่ได้รู้สึกแปลกใจเลยแม้แต่น้อย

"ชิงเฟิง นายก็รู้จักฉันดี ฉันไม่ใช่พวกชอบเดินตามกรอบเดิมๆ หรอกนะ ปีเศษๆ มานี้แม้จะทำงานในโรงงานได้ดี แต่ในใจมันยังรู้สึกอึดอัดขัดใจอยู่ตลอด ในเมื่อตอนนี้มีนโยบายใหม่ออกมาแล้ว ฉันก็อยากลองออกไปลุยดูสักตั้ง"

เมื่อเห็นซ่งชิงเฟิงนิ่งเงียบไป เฉินหู่จึงรู้สึกกระดากอายขึ้นมาอย่างหาได้ยาก "ฉันรู้ว่านายกำลังขาดคน การที่ฉันจะชิ่งไปตอนนี้มันดูไม่ค่อยมีน้ำใจเท่าไหร่ แต่ว่านะชิงเฟิง…"