บทที่ 388 หางจิ้งจอกโผล่

ซ่งชิงเฟิงมีสีหน้าเรียบเฉย “โรงงานอื่นล้วนเป็นหน่วยงานของรัฐ แต่พวกเราไม่ใช่ พวกเราเป็นกิจการของส่วนรวม โรงงานอาหารของเราพัฒนาขึ้นมาจากโรงงานเต้าหู้ ตอนก่อตั้งโรงงานเต้าหู้ ทุกครอบครัวต่างก็ร่วมลงเงิน มีการกำหนดไว้ชัดเจนว่าจะแบ่งเงินปันผลตามสัดส่วนการลงทุน ตอนนี้โรงงานทำกำไรได้แล้ว ย่อมไม่มีเหตุผลที่จะมาห้ามพวกเราแบ่งเงินปันผล เพียงเพื่อให้ผู้นำโรงงานอื่นทำงานง่ายขึ้นนะครับ”

เมื่อเห็นเมิ่งฝูเซิงชักสีหน้าไม่พอใจ ซ่งชิงเฟิงก็ชิงพูดขึ้นก่อนที่อีกฝ่ายจะได้เอ่ยปาก “เลขาฯ เมิ่งครับ ตอนนั้นพวกเราตกลงกับพวกท่านผู้นำไว้แล้ว ขอแค่ปีนี้ผลประกอบการของโรงงานเราเพิ่มขึ้นหนึ่งเท่าตัว เรื่องเงินปันผลสิ้นปีและเงินโบนัสพวกเราก็มีสิทธิ์จัดสรรกันเองได้ มีลายลักษณ์อักษรเขียนไว้ขาวบนดำอย่างชัดเจน ตอนนี้พวกเราทำตามที่รับปากไว้ได้แล้ว คุณก็ไม่ควรมาขัดขวางไม่ให้พวกเราได้รับผลตอบแทนที่สมควรได้นะครับ”

เมิ่งฝูเซิงอยากจะบอกเหลือเกินว่าหนังสือข้อตกลงฉบับนั้นตนไม่ได้เป็นคนรับปาก แต่คนที่ตกลงไว้คือเลขาฯ เจิ้งคนก่อน ซึ่งปัจจุบันคือรองนายอำเภอเจิ้งกับนายอำเภอหลี่ หากเขาปฏิเสธหนังสือข้อตกลงฉบับนี้ ก็เท่ากับว่าเขากำลังปฏิเสธผู้บังคับบัญชาไม่ใช่หรือ