บทที่ 416 เฉินหู่หวนคืน

ซ่งชิงเฟิงมองลู่เหยาอย่างไม่อยากเชื่อสายตา สีหน้าตื่นเต้นดีใจ “เหยาเหยา เธอได้ยินไหม หยวนหยวนเรียกพ่อแล้ว เธอเองก็ได้ยินใช่ไหม”

ลู่เหยาเอ่ยขึ้นอย่างอดอิจฉาไม่ได้ “ได้ยินแล้วค่ะ”

“หยวนหยวน เรียกแม่สิลูก” ลู่เหยาเอ่ยหลอกล่อ