บทที่ 445 ซ่งชิงเฟิงผู้ไร้เดียงสา

ซ่งชิงเฟิงมองดูลูกชาย พลางเอ่ยด้วยน้ำเสียงเนิบช้า “งั้นก็แปลว่า… จริงๆ แล้วเขาพูดได้มาตลอด แต่ที่ไม่ยอมพูดก็แค่เพราะขี้เกียจพูดงั้นเหรอ?”

แม้ไม่อยากจะยอมรับ แต่ลู่เหยาก็รู้สึกว่าสิ่งที่ซ่งชิงเฟิงพูดมีโอกาสสูงมากที่จะเป็นเรื่องจริง เธอพยักหน้าอย่างยากลำบาก “คงจะใช่ค่ะ”

ซ่งชิงเฟิงอุ้มลูกชายขึ้นมาทันที จ้องมองเข้าไปในดวงตาของเขา “ถวนถวน เรียกพ่อสิลูก”