บทที่ 455 กลับสู่เขาหลางซาน

แต่เพราะต้องนั่งรถไฟติดต่อกันหลายวัน ตอนลงจากรถไฟแม่เฒ่าชิวกับลูกแฝดชายหญิงจึงดูซึมเซา ไม่ค่อยสดชื่นมีชีวิตชีวาเท่าไรนัก

ลูกแฝดชายหญิงเอาแต่ซุกหน้าแนบอกพ่อแม่ ไม่ยอมให้ใครอื่นอุ้มเด็ดขาด ซ่งชิงเฟิงกำลังกลุ้มใจว่าจะขนสัมภาระลงไปอย่างไรดี ทว่าทันทีที่รถไฟเข้าเทียบชานชาลา เขาก็เหลือบไปเห็นสองพี่น้องลู่อู่กับลู่ปินมายืนรอรับอยู่แล้ว

ช่วงนี้เป็นเดือนกรกฎาคม ไม่ใช่ช่วงเทศกาล สถานีรถไฟเมืองอันโจวจึงมีผู้คนไม่พลุกพล่านนัก สองพี่น้องตระกูลลู่รูปร่างสูงใหญ่ ยืนอยู่ท่ามกลางผู้คนจึงดูเด่นสะดุดตา ซ่งชิงเฟิงกวาดตามองปราดเดียวก็เห็น จึงโบกมือเรียกผ่านหน้าต่างรถไฟ