บทที่ 456 ไม่ใช่แค่การขายฝัน

“นี่เป็นเรื่องดีครับ” ซ่งชิงเฟิงพูดพลางยิ้ม

หัวหน้าหลินหน้าบานเป็นกระด้ง “ก็ใช่น่ะสิ ตอนฉันไปรายงานผลงานที่คอมมูน คนจากหน่วยผลิตอื่นมองฉันด้วยสายตาอิจฉาตาร้อนสุดๆ ไปเลย”

เมื่อก่อนหน่วยผลิตหลางซานเพราะที่ดินไม่ค่อยอุดมสมบูรณ์ ผลผลิตทางการเกษตรจึงไม่สูง นับว่าเป็นหน่วยผลิตระดับกลางค่อนไปทางท้ายของทั้งคอมมูนอวิ๋นเหอ แต่ตั้งแต่เริ่มเปิดโรงงานเต้าหู้เป็นต้นมา วันเวลาของหน่วยผลิตพวกเขาก็ดีวันดีคืน