บทที่ 459 ร่องรอยแห่งชีวิต

ยังดีที่พอเดินพ้นประตูรั้วออกมา ก็เจอกับลู่ปินที่กำลังเดินมาหาพอดี ซ่งชิงเฟิงจึงส่งถวนถวนให้เขาอุ้ม

ลู่ปินรับหลานชายมาอุ้มอย่างเบิกบานใจ ที่เขามาแต่เช้าขนาดนี้ก็เพราะเห่อหลานแฝดทั้งสองคนนั่นเอง

พอได้ยินว่าจะพาแม่เฒ่าชิวไปเดินเล่นรอบหมู่บ้าน เพื่อดูร่องรอยชีวิตความเป็นอยู่แต่ก่อนของซ่งชิงเฟิง ลู่ปินก็กระตือรือร้นเป็นพิเศษ อาสาเป็นคนนำทางทันที