บทที่ 460 ขอแค่มีความสุขก็พอแล้ว

พอเดินมาถึงบริเวณเขาด้านหลัง ซ่งชิงเฟิงก็หยุดฝีเท้า พลางชี้ไปยังบ้านซอมซ่อหลังหนึ่งแล้วเอ่ยกับแม่เฒ่าชิว “เดิมทีตรงนี้มีนายพรานเฒ่าอาศัยอยู่คนหนึ่ง ฝีมือล่าสัตว์ของผมก็ได้แกสอนให้นี่แหละครับ พอเรียนรู้วิธีล่าสัตว์เป็นแล้ว ผมก็วิ่งขึ้นเขาเข้าป่าอยู่เรื่อย ภูเขาแถบนี้เชื่อมต่อกับป่าลึกข้างใน สัตว์ป่ามีอยู่ไม่น้อย ผมเลยไม่เพียงมีกินอิ่มท้อง แต่ยังเอาบางส่วนไปแลกเงินได้ด้วย”

อันที่จริงรอบนอกของภูเขาไม่ได้มีสัตว์ป่ามากนัก ถึงมีก็ถูกชาวบ้านละแวกนั้นจับไปจนเกลี้ยง ทว่าในป่าลึกไม่ค่อยมีคนย่างกรายเข้าไป สัตว์ป่าจึงมีชุกชุม แต่คนที่กล้าเข้าไปก็มีน้อยเช่นกัน

ที่ซ่งชิงเฟิงกล้าเข้าไป ไม่ใช่เพราะฝีมือแก่กล้าจนใจกล้าบ้าบิ่น แต่เป็นเพราะความจนบีบคั้นล้วนๆ