บทที่ 495 ชิงเฟิงเมาเหล้า

หูเชียนจือคอแข็งมาก มื้อเที่ยงนี้ซ่งชิงเฟิงจึงจำต้องยอมดื่มเป็นเพื่อนจนสุดตัว พอกินข้าวเสร็จ ภาพตรงหน้าเขาก็เริ่มหมุนคว้าง

ซ่งชิงเฟิงฝืนทนประคองส่งหูเชียนจือจนจากไป ส่วนตัวเองเดินไปทรุดนั่งพักใต้ต้นไม้ใหญ่ ยกมือขึ้นกุมหน้าผากพลางหัวเราะเบาๆ

ความจริงชาติก่อนเขาคอทองแดงมาก เพราะสัญญามากมายล้วนเจรจาสำเร็จบนโต๊ะเหล้า เขาจึงเคี่ยวกรำตัวเองจนดื่มเหล้าได้เป็นกอบเป็นกำ ทว่ากระเพาะของเขาก็พังยับเยินเช่นกัน