บทที่ 507 ใกล้ชิดและห่างเหิน

ทว่าซ่งชิงเฟิงสนิทสนมกับเกาเหยียนและเกาหมิ่นมากกว่าจริงๆ ในฐานะญาติเหมือนกัน แต่ซ่งชิงเฟิงกลับไปมาหาสู่กับเธอน้อยมาก เกาอวี้จะบอกว่าไม่น้อยใจก็คงโกหก แต่พอคิดว่าตัวเองก็ไม่เคยทำอะไรให้เด็กคนนั้น ความรู้สึกน้อยใจก็จางหายไปอย่างรวดเร็ว

เพียงแต่ตอนไปเยี่ยมเกาหมิ่น ก็อดไม่ได้ที่จะเอ่ยถึงเรื่องนี้ขึ้นมา

"ชิงเฟิงดีกับพวกเสี่ยวเหมยจริงๆ เลยนะ" น้ำเสียงแฝงความอิจฉาอยู่ไม่น้อย