บทที่ 101 ตาแก่หน้าหนา

เหล่าขุนนางเลิกประชุมเช้า เว่ยฉาไม่รอช้า หมุนตัวก้าวออกจากท้องพระโรงทันที

รอบตัวเขาราวกับมีม่านล่องหนกางกั้น เว่ยฉากลายเป็นจุดศูนย์กลางที่มีวงล้อมว่างเปล่าขนาดใหญ่ ไม่มีใครกล้าเข้าใกล้แม้แต่คนเดียว

เว่ยฉาแค่นเสียงหึ จังหวะนั้นเองก็มีเสียงหนึ่งร้องเรียกจากด้านหลัง