บทที่ 100 บัญชีแห่งความตาย

ฮ่องเต้รู้สึกว่าช่วงนี้ 'ลูกสาวแสนรู้ใจ' ของเขาช่างแสนรู้ใจเหลือเกิน

วันคืนที่ต้องเสแสร้งเป็นฮ่องเต้ไร้ความสามารถ คอยเล่นแง่กับพวกขุนนางเฒ่าพวกนี้จบสิ้นเสียที

เว่ยฉาพูดจาฟังไม่ได้หูเลยสักนิด… แต่ยอดเยี่ยมจริงๆ!

“ฝ่าบาท กระหม่อมขอกราบทูล เสนาบดีกรมพระคลังเจิ้งเหวินป๋อมีส่วนพัวพันกับการทุจริต สมควรถูกจับกุมคุมขัง และขอให้จัดตั้งหน่วยงานปราบปรามการทุจริตเพื่อตรวจสอบว่าแต่ละมณฑลมีพฤติการณ์ฉ้อฉลหรือไม่ รวมถึงต้องสืบหาด้วยว่าเงินทองที่ไม่ได้เข้าคลังหลวงหายไปไหน หากตรวจสอบพบความจริง ขอให้ลงโทษสถานหนักโดยไม่มีข้อยกเว้นพ่ะย่ะค่ะ!”

พอเว่ยฉากล่าวจบ แม้แต่เจิ้งเหวินป๋อยังตกตะลึง คนอื่นโดนแค่ลดตำแหน่ง แต่รายนี้ถึงขั้นสั่งขังคุก!

“ฝ่าบาท กระหม่อมมิได้ทุจริตแม้แต่น้อย ขอฝ่าบาททรงพิจารณาด้วย”

ตู้จ้งเห็นท่าไม่ดีจึงค่อยผ่อนลมหายใจออกมาแล้วเอ่ย “ฝ่าบาท! แม้เสนาบดีเจิ้งจะบกพร่องในการตรวจสอบ แต่ก็ยังไม่มีหลักฐานแน่ชัดว่าเขาฉ้อโกง การสั่งขังทันทีเช่นนี้จะไม่เป็นการเกินไปหน่อยหรือพ่ะย่ะค่ะ”

เว่ยฉาแค่นเสียงหึ “เสนาบดีเจิ้งเขายังไม่พูดอะไรสักคำ เจ้าแก่หนังเหนียวอย่างเจ้ากลับกระโดดออกมาเต้นแร้งเต้นกาเป็นเดือดเป็นแค้นอะไรขึ้นมา เงินของเขาเอาไปเซ่นไหว้เจ้าหรือไง กลัวเขาจะซัดทอดเจ้าออกมาหรืออย่างไร!”

ตู้จ้งแผดเสียง “เจ้าหุบปากพล่ามไร้สาระเดี๋ยวนี้! ข้าใช้ชีวิตมาอย่างโปร่งใส ไม่เคยคบคิดแบ่งพรรคแบ่งพวก นี่มันเป็นการใส่ร้าย!”

เว่ยฉาทันควัน “ใส่ร้ายรึ? เรื่องที่เจ้าส่งลูกสาวไปเป็นอนุภรรยาเขา เจ้ายังไม่พูดเลยว่าเป็นการใส่ร้าย พูดไม่ได้ล่ะสิ ก็มันเป็นเรื่องจริง!”

ตู้จ้งกำลังจะเดือดดาล เว่ยฉาก็หันไปหาเจิ้งเหวินป๋อ “ถ้าเจ้าไม่ได้ทุจริต ฝ่าบาทก็จะคืนความบริสุทธิ์ให้เจ้าเอง แต่ถ้าเจ้ามีความผิดจริง อย่าได้คิดจะฆ่าตัวตายหนีความผิดเชียว หากเจ้าฆ่าตัวตายหนีความผิดเมื่อใด ข้าจะกราบทูลขอพระราชทานโทษประหารเก้าชั่วโคตรทันที!”

ยักยอกเงินคลังหลวง โทษประหารเก้าชั่วโคตรถือว่าสมควรแล้ว!

ขุนนางที่อยู่ในเหตุการณ์ต่างแตกตื่นและหันไปมองเจิ้งเหวินป๋อด้วยความกังวล

หากเจิ้งเหวินป๋อร่วมมือกับผู้อื่นทุจริตเงินจริง เขาคงต้องซัดทอดคนที่ร่วมขบวนการออกมาแน่

เพราะหากคนเหล่านั้นรู้ว่าเรื่องนี้ปิดไม่มิด ต่อให้เจิ้งเหวินป๋อไม่ฆ่าตัวตายหนีความผิด เพื่อปกป้องตัวเอง พวกนั้นก็คงส่งคนมาลอบสังหารเจิ้งเหวินป๋ออยู่ดี!

ใบหน้าของเจิ้งเหวินป๋อดำทะมึน เว่ยฉาปิดตายเส้นทางหนีของเขาหมดสิ้นแล้ว

นักการเมืองแบบนี้สมแล้วที่เป็นขุนนางคู่ใจที่ร่วมรบเคียงบ่าเคียงไหล่กับฝ่าบาทมาหลายปี!

ฮ่องเต้ตรัสขึ้น “ให้เป็นไปตามที่ท่านเว่ยว่ามา เสนาบดีเจิ้ง หากเจ้าบริสุทธิ์ เราจะไม่มีทางปล่อยให้เจ้าได้รับความอยุติธรรมแน่”

ถ้าไม่บริสุทธิ์ ก็รอความตายไปซะ!

เจิ้งเหวินป๋อถูกทหารรักษาพระองค์ลากตัวออกไป

เว่ยฉาหยิบฎีกาฉบับที่สองวางไว้ด้านข้าง แล้วหยิบฉบับที่สามขึ้นมา

พวกขุนนางในใจต่างด่าทอ นี่ไอ้แก่หนังเหนียวนี่พกบัญชีแห่งความตายขึ้นว่าราชการหรือไง!

มันจะฟ้องกี่คนกันแน่!

เว่ยฉาเปิดอ่านอย่างไม่รีบร้อน

“เรื่องที่สาม กระหม่อมขอกราบทูลฟ้องเสิ่นฉางชิง เจี๋ยตู้สื่อแห่งเจียงหนาน ปกปิดภัยพิบัติจนราษฎรตกอยู่ในความทุกข์ยาก ทั้งยังขัดขวางไม่ให้ขุนนางเข้าไปตรวจสอบสถานการณ์ภัยพิบัติ คนผู้นี้เลวทรามต่ำช้ายิ่งกว่าหมูหมา ขอฝ่าบาทมีรับสั่งให้นำตัวคนผู้นี้กลับมารับโทษที่เมืองหลวงเดี๋ยวนี้ ขุนนางตระกูลเสิ่นทุกคนที่สมรู้ร่วมคิด ถือว่ามีความผิดเท่ากันพ่ะย่ะค่ะ!”

ฮ่องเต้ตรัส “เรื่องที่เสิ่นฉางชิงปกปิดภัยพิบัติหรือไม่ ยังต้องตรวจสอบอีกครั้ง แต่คำพูดของท่านเว่ยก็มีเหตุผล ให้ไปนำตัวเสิ่นฉางชิงกลับมาสอบสวนที่เมืองหลวง หากมีความจริงซ่อนอยู่ เราก็จะคืนความบริสุทธิ์ให้เขาเอง ให้เป็นไปตามที่ท่านเว่ยว่า”

เว่ยฉาหยิบ 'บัญชีแห่งความตาย'… อ้อ ไม่ใช่ ฎีกาฉบับต่อไปขึ้นมา

“เรื่องที่สี่ กระหม่อมขอทูลเสนอ ให้ฝ่าบาทจัดตั้งหน่วยองครักษ์ส่วนพระองค์ขึ้น เพื่อปกป้องความปลอดภัยของฝ่าบาท การถูกลอบสังหารในครั้งนี้อันตรายยิ่งนัก หากเกิดเหตุการณ์เช่นนี้ขึ้นอีก ใครจะเป็นผู้ปกป้องความปลอดภัยของฝ่าบาทพ่ะย่ะค่ะ”

เมื่อได้ยินคำพูดของเว่ยฉา เหล่าขุนนางก็ค่อยรู้สึกโล่งใจขึ้นมาหน่อย

นึกว่าจะโดนยมบาลขีดเส้นตายเสียแล้ว

ฮ่องเต้พยักหน้า “ท่านเว่ยพูดได้ถูกต้องที่สุด!”

ไอ้แก่คนนี้กลับมาได้จังหวะจริงๆ!

แค่เขาพยักหน้าตกลงก็พอแล้ว!

เว่ยฉากล่าวต่อ “กระหม่อมมีคนที่จะเสนอให้เป็นหัวหน้าหน่วยองครักษ์แล้วพ่ะย่ะค่ะ”

ฮ่องเต้แสร้งทำเป็นสงสัย “อ้อ? คนที่ท่านเว่ยเล็งไว้คงต้องเป็นคนเก่งกาจแน่นอน ไม่ทราบว่าเป็นใครหรือ”

“จวนอ๋องเจิ้นเป่ย จวิ้นจู่จินจือพ่ะย่ะค่ะ!”

ในท้องพระโรงอื้ออึงขึ้นมาทันที!

นี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่ชื่อของฉินจินจือปรากฏขึ้นในท้องพระโรง

แต่เป็นครั้งแรกที่ไม่ใช่เพราะมีขุนนางมาร้องเรียน!

องครักษ์? จวิ้นจู่? ฉินจินจือ?

เรื่องพวกนี้มาเกี่ยวข้องกันได้อย่างไร!

“ฝ่าบาท! เรื่องนี้ไม่ได้เด็ดขาด! ใครๆ ก็รู้ว่าจวิ้นจู่จินจือมีนิสัยเอาแต่ใจ จะมารับตำแหน่งสำคัญเช่นนี้ได้อย่างไร! ใต้เท้าเว่ยกำลังเอาความปลอดภัยของฝ่าบาทมาล้อเล่นหรือพ่ะย่ะค่ะ!”

ในที่สุดก็หาทางคัดค้านเว่ยฉาได้ ขุนนางคนหนึ่งรีบโพล่งขึ้นมาทันที

เว่ยฉาปรายตามองเขา

“จวิ้นจู่เอาแต่ใจ? จวิ้นจู่เอาแต่ใจขนาดนี้ยังรู้จักยอมสละชีพเพื่อปกป้องฝ่าบาท!

พวกเจ้าที่สูงส่งกันเหลือเกิน เหตุใดไม่มีสักคนที่ก้าวออกมาเอาตัวบังกระบี่ให้ฝ่าบาท!

ข้าได้ยินมาว่าตอนนั้นข้างกายฝ่าบาทกับฮองเฮามีแค่จวิ้นจู่กับข้ารับใช้คนหนึ่งเท่านั้น!

ขนาดข้ารับใช้คนนั้นยังรู้ว่าต้องสละชีพเพื่อนาย แล้วเจ้าล่ะทำไมไม่ทำ! นี่เพราะรักตัวกลัวตาย หรือตั้งใจทำกันแน่!”

หงเต๋อเฉวียนอยากจะปรบมือให้เว่ยฉาเสียเหลือเกิน เขาอดไม่ได้ที่จะเชิดคางขึ้น!

ขุนนางคนนั้นอึกอักตอบว่า “นั่นเป็นเพราะกระหม่อมอยู่ไกลจากฝ่าบาท หากกระหม่อมอยู่ข้างกายฝ่าบาท กระหม่อมจะปกป้องฝ่าบาทจนปลอดภัยไร้รอยขีดข่วนแน่นอน!”

เว่ยฉาปาฎีกาใส่หัวขุนนางคนนั้นทันที

ขุนนางคนนั้นไม่อยากจะเชื่อว่าเว่ยฉาจะกล้าลงมือในท้องพระโรง “เจ้า!!!”

เว่ยฉากลับพูดด้วยท่าทีดูแคลน “แค่ฎีกาฉบับเดียวเจ้ายังหลบไม่พ้น จะเอาอะไรไปปกป้องฝ่าบาทให้ปลอดภัยได้ เจ้าตายยังตายผิดที่ผิดทางเลย!”

ตู้จ้งที่เพิ่งจะหายใจหายคอได้ จึงก้าวออกมาอีกครั้ง “ฝ่าบาท เรื่องนี้เป็นเรื่องใหญ่ มิอาจล้อเล่น หากจะตั้งองครักษ์ส่วนพระองค์จริงๆ ก็ควรต้องหารือกันใหม่!”

เว่ยฉาถามสวน “หากพรุ่งนี้ฝ่าบาทถูกลอบสังหารขึ้นมา ใครจะไปหารือกับเจ้า เจ้ามีเจตนาอะไรกันแน่? ดีนะที่เจ้าไม่มีลูกไม่งั้นน้ำลายที่เป็นพิษของเจ้าคงทำให้ลูกสำลักตายในท้องไปแล้ว!”

ตู้จ้งอยากจะพุ่งเข้าไปแลกหมัดกับเว่ยฉาเต็มแก่ เขากุมหน้าอกหายใจหอบถี่

เว่ยฉากลับก้าวเข้าไปอีกหนึ่งก้าว “บอกให้กลับไปเกษียณที่บ้านก็ไม่ฟัง ดันมาสร้างความวุ่นวายในท้องพระโรง แก่จนตายไม่รู้จักตายช่างเป็นกาลกิณี นี่คือการลงโทษสำหรับขโมยเฒ่าเช่นเจ้า!”

ตู้จ้งถึงกับโกรธจนสลบไป!

ขุนนางคนอื่นๆ สูดลมหายใจเข้าลึกๆ ไอ้คนแซ่เว่ยนี่แค่เลียริมฝีปากตัวเองก็คงพิษร้ายถึงตายได้

หงเต๋อเฉวียนรีบสั่งให้ทหารรักษาพระองค์แบกตู้จ้งไปส่งที่สำนักหมอหลวง

เว่ยฉากวาดสายตามองไปรอบๆ “เรื่องฝีมือ เรื่องความจงรักภักดี กระหม่อมคิดว่าจวิ้นจู่คือตัวเลือกที่เหมาะสมที่สุด เพราะกระหม่อมรู้ดีว่า ต่อให้จวิ้นจู่จะนิสัยคึกคะนองไปบ้าง แต่เมื่อต้องเผชิญหน้ากับความปลอดภัยของฝ่าบาทและฮองเฮา นางสามารถสละชีวิตได้! เรื่องนี้กระหม่อมขอทูลเพียงครั้งนี้ หากยังมีใต้เท้าท่านใดคัดค้านอีก กระหม่อมก็คงต้องยื่นฎีกาฉบับต่อไปแล้วพ่ะย่ะค่ะ!”

ทุกคนมองไปยังกองฎีกาที่เหลืออีกสิบกว่าฉบับแล้วกลืนน้ำลายไม่ลง

ข่มขู่! นี่มันข่มขู่กันชัดๆ!

ถ้าพวกเขาไม่เห็นด้วย มันคงเปิดอ่านบัญชีแห่งความตายเล่มต่อไปแน่

ด่าก็สู้ไม่ได้ เหตุผลก็พูดไม่รู้เรื่อง

ขนาดเสนาบดีตู้มันยังไม่เห็นอยู่ในสายตา จนคนเขาโกรธจนสลบไปแล้ว

ยังไงเสียก็เป็นการปกป้องฝ่าบาท ฝ่าบาทเองก็เต็มใจ แล้วพวกเขาจะหาเรื่องใส่ตัวไปทำไม

เพียงแต่ในท้องพระโรงก็มีหลายคนตกอยู่ในห้วงความคิด

การจัดตั้งองครักษ์ส่วนพระองค์ครั้งนี้ ดูท่าจะไม่ใช่แค่เรื่องปกป้องฝ่าบาทเพียงอย่างเดียว

องครักษ์ของฝ่าบาท สามารถทำอะไรได้หลายอย่างนัก

เพียงแต่คนที่ถูกเลือกกลับเป็นคนเสเพล ความคิดของพวกเขาก็เลยไปไม่ถึงไหน

เอาเถอะ รอดูกันไปก่อน

ใครจะไปรู้ว่าในฎีกาที่เหลือของเว่ยฉายังมีรายชื่อของใครอยู่อีก!

ติดตามแฟนเพจ : minibunny และ Youtube : minibunny ฟังนิยายเสียง