บทที่ 99 ไร้ความซื่อสัตย์ ไร้คุณธรรม

อัครเสนาบดีชุยเฝ้ามองเว่ยฉาที่เพิ่งกลับเข้าวังมาก็เปิดฉากซัดไม่ยั้ง จนอดไม่ได้ที่จะกระตุกมุมปาก

สมัยที่ฝ่าบาทเพิ่งครองราชย์ใหม่ๆ เขาเองก็เพิ่งก้าวเข้าสู่ราชสำนัก จึงนับว่ามีวาสนาได้พบกับยอดคนผู้นี้

ภาพที่เว่ยฉายืนด่าทอฝ่าบาทฉอดๆ นั้น เขายังจำได้แม่น ทว่ายี่สิบกว่าปีผ่านไปแล้ว เหตุใดเว่ยฉายังคงเป็นเช่นเดิมไม่เปลี่ยน

เหล่าขุนนางคนอื่นๆ ที่เพิ่งเคยพบหน้าเว่ยฉาเป็นครั้งแรกต่างก็พากันไม่พอใจ

นี่มันเรื่องอะไรกัน?

ในขณะที่ทุกคนยังงุนงง เว่ยฉาก็โยนฎีกาลงพื้นแล้วพับแขนเสื้อขึ้น

ขมับของอัครเสนาบดีชุยกระตุก ความรู้สึกนี้ช่างคุ้นเคยยิ่งนัก

เว่ยฉาหมุนตัวกลับอย่างใจเย็นแล้วเอ่ยขึ้นว่า “พวกถังข้าวสาร!”

อัครเสนาบดีชุยหลับตาลง อ้อ… เหมือนเมื่อก่อนไม่มีผิด เตรียมตัวด่าคนแล้ว

“กินเบี้ยหวัดหลวง แต่ไม่ช่วยแบ่งเบาภาระฝ่าบาท พวกเจ้าพวกนี้วันๆ ดีแต่กินแล้วไม่ทำงาน!

ฝ่าบาทกับฮองเฮาถูกลอบสังหารที่เขาชางหมัง แต่ขุนนางเต็มราชสำนักกลับไม่มีใครรู้เรื่องสักคน! หากกองทัพเจิ้นเป่ยไม่ผ่านมา ป่านนี้แคว้นจิ้นคงกลายเป็นเมืองร้างไร้ผู้คนไปแล้ว!

กองโจรนับพันนอกเมืองนั่น พวกเจ้าตาบอดกันหมดแล้วหรือ? หรือว่าพวกเจ้าสมรู้ร่วมคิดกับพวกโจรเหล่านั้น!”

เหล่าขุนนางพากันคุกเข่าลงทันที “ฝ่าบาท กระหม่อมบริสุทธิ์!”

เรื่องอื่นยังพอหาคำแก้ตัวได้ แต่เรื่องกองโจรเล่นเอาถึงหน้าบัลลังก์ฝ่าบาท ทำเอาทุกคนหาข้อโต้แย้งไม่ได้ชั่วขณะ

ขุนนางคนหนึ่งเอ่ยขึ้นว่า “ใต้เท้าผู้นี้พูดจาเหลวไหลสิ้นดี!”

เว่ยฉาเดินเข้าไปหาเขาทันที “เหลวไหลบ้านเจ้าสิ! เจ้ากล้าสาบานไหมว่าไม่เคยได้ยินเรื่องกองโจรนอกเมืองนั่น!”

ขุนนางคนนั้นหน้าแดงก่ำ “เจ้าพูดจาสามหาว หยาบคายไร้กาลเทศะ! นี่คือท้องพระโรง ไม่ใช่ที่ให้เจ้ามาทำตัวบังอาจ!”

“บังอาจบ้านเจ้าสิ! ข้าถามว่าเจ้าเคยได้ยินเรื่องกองโจรหรือไม่ มัวแต่พล่ามเรื่องอื่นหาพระแสงอะไร!”

“ถึงข้าเคยได้ยินแล้วอย่างไร ข้าไม่ได้คุมทหารรักษาพระองค์ ข้าจะทำอะไรได้”

“เหตุใดไม่เขียนฎีกาถวายเล่า หรือมือเจ้าเป็นฝีจนจับพู่กันไม่ได้แล้ว!”

ขุนนางคนนั้นโกรธจนหน้าดำหน้าแดง แต่ก็เถียงไม่ออก เขาไม่ได้ยื่นฎีกาจริงๆ แต่ขุนนางทั้งราชสำนักก็ไม่มีใครยื่นเหมือนกัน! เขาจะไปแส่เรื่องชาวบ้านทำไมเล่า!

เว่ยฉาถ่มน้ำลายใส่หน้าเขา “ถุย! พวกใจคอเน่าเฟะ เจ้าก็ยังคู่ควรเป็นขุนนางหรือ! ดูสภาพขี้ขลาดตาขาวของเจ้าสิ หากพวกโจรไปอยู่ตรงหน้าเจ้า เกรงว่าเจ้าคงขี้เยี่ยวราดกางเกงไปแล้ว!”

“หยาบคาย!”

“หยาบพ่องสิ เจ้าทำไมไม่ไปพูดเรื่องหยาบคายอะไรนั่นกับพวกโจรพวกนั้นเล่า!”

อัครเสนาบดีชุยเริ่มปวดหัว เว่ยฉาคนนี้แก่ตัวไปไยยังเป็นแบบนี้อีก

ตู้จ้งเดินออกมา “ท่านเว่ย ไม่พบกันนาน อย่าเพิ่งหัวร้อนนักเลย”

เว่ยฉาหันมาเห็นตู้จ้งก็แค่นเสียงเย็น “เจ้ายังไม่ตายอีกหรือ?”

ตู้จ้งโดนตอกกลับจนแทบสิ้นลม

หากจะพูดถึงชนวนเหตุที่เว่ยฉาลาออกจากราชการในตอนนั้น ก็คือการที่ตู้จ้งต้องการให้ฝ่าบาทรับบุตรสาวของเขาเข้าวัง ตระกูลตู้เป็นตระกูลขุนนางกลุ่มแรกที่สนับสนุนฝ่าบาท คำขอนี้ถือเป็นข้อแลกเปลี่ยนที่ทุกคนในตอนนั้นรู้กันดี เพียงแต่ตอนนั้นฮองเฮามีอาการบาดเจ็บเก่ากำเริบจนเกือบเอาชีวิตไม่รอด ทว่าฝ่าบาทเพิ่งครองราชย์ ราชสำนักยังระส่ำระสาย จึงจำต้องยอมตกลงตามคำขอของตู้จ้ง

เว่ยฉาเห็นตู้จ้งเข้ามาใกล้ก็เอ่ยทันที

“ใต้เท้าตู้! ในฐานะซ่างซูผูเซ่อ รับผิดชอบเรื่องสำคัญในเมืองหลวง เหตุใดถึงไม่รู้เรื่องกองโจรเลยสักนิด?

แก่จนตาฝ้าฟางแล้วก็รีบหลีกทางให้คนรุ่นหลังเถิด อยู่ในตำแหน่งสูงส่งแต่ไม่ทำประโยชน์อะไร หากกลัวเสียตำแหน่งแล้วไม่มีเงินไว้ใช้ยามแก่ ข้าจะทูลขอฝ่าบาทประทานเงินบำนาญให้เจ้าเอง รีบกลับบ้านไปเลี้ยงหลานเถิด!”

ตู้จ้งโกรธจนตะคอกออกมา “เว่ยฉา! อย่าให้ความหน้าไม่อายของเจ้ามันเกินขอบเขตนัก!”

การที่เว่ยฉามาปรากฏตัวที่นี่ได้ ย่อมเป็นพระประสงค์ของฝ่าบาทอย่างแน่นอน เพียงแต่ไอ้แก่แซ่เว่ยคนนี้ อารมณ์เสียยิ่งกว่าเมื่อก่อนเสียอีก!

เว่ยฉาได้ยินดังนั้นก็หัวเราะเยาะ

“ยังเทียบเจ้าไม่ได้หรอก ภรรยาหลวงเขาป่วยหนักนอนติดเตียง เจ้ากลับกระตือรือร้นส่งลูกสาวไปเป็นอนุเขา ยังจะมาอ้างตระกูลตู้ อ้างวงศ์ตระกูลสูงส่งนั่นอีก

ถุย! เจ้ามันหน้าไม่อายที่สุด! หากข้าเป็นเจ้า เอาเชือกกางเกงผูกคอตายไปให้พ้นๆ ยังจะดีกว่า!”

ตู้จ้งกุมหน้าอกหายใจติดขัด หลายปีมานี้ไม่มีใครกล้าพูดกับเขาเช่นนี้

“ฝ่าบาท! เว่ยฉามันเป็นสุนัขบ้า! ไม่สนหน้าอินทร์หน้าพรหมเที่ยวใส่ร้ายขุนนางไปทั่วราชสำนัก!”

ฮ่องเต้กำลังจะตรัส แต่เว่ยฉาก็สวนขึ้นมาว่า “ทำไม? เถียงไม่ได้ก็ฟ้องหรือ? ทำไมไม่กลับไปฟ้องแม่เจ้าที่บ้านเล่า! อ้อ… จริงสิ แม่เจ้าตายไปแล้วนี่นะ อยากฟ้องนักก็จงไปหาเขาที่ปรโลกเสียเถอะ”

ตู้จ้งโกรธจนเซถลา ขุนนางข้างๆ รีบพยุงเขาไว้

เว่ยฉายืนกลางท้องพระโรง “วันนี้ ข้าจะถามเหล่าขุนนางทุกคน! การเป็นขุนนางนั้นมีความหมายว่าอย่างไร!”

“กุมอำนาจ? โกงกิน? เสวยสุข? พวกเจ้าเคยทำอะไรเพื่อราษฎรบ้างหรือไม่!

ขนาดใต้เท้าโอรสสวรรค์ยังมีกองโจรอาละวาด แล้วในที่ที่ห่างไกลออกไป ราษฎรต้องใช้ชีวิตกันอย่างไร! พวกเจ้าพวกตัวทำลายชาติ! พวกปลิงดูดเลือดแคว้นต้าจิ้น! มีหน้ามาเป็นขุนนางได้อย่างไร!

ฝ่าบาทกับฮองเฮาถูกลอบสังหารเพราะความบกพร่องของพวกเจ้า นี่คือไม่จงรักภักดี รู้เรื่องแต่ไม่รายงาน นี่คือไร้คุณธรรม! ไม่จงรัก ไม่เป็นธรรม พวกเจ้ามันก็แค่เดรัจฉาน!”

เว่ยฉามองไปที่ฮ่องเต้ “กระหม่อมขอทูลเสนอ ขุนนางทุกคนที่มีตำแหน่งชั้นสามขึ้นไป ให้ลดขั้นหนึ่งขั้น ปรับเบี้ยหวัดหนึ่งปี! ชั้นสามลงไป ลดสามขั้น ปรับเบี้ยหวัดครึ่งปี เพื่อเป็นเยี่ยงอย่าง!”

ยังไม่ทันที่ฮ่องเต้จะรับสั่ง อัครเสนาบดีชุยก็เอ่ยขึ้นว่า “ใต้เท้าเว่ยกล่าวได้ดี! กระหม่อมเห็นด้วย!”

เมื่อเห็นอัครเสนาบดีชุยเอ่ยเช่นนั้น เหล่าขุนนางก็ไม่กล้าปริปาก

ฮ่องเต้จึงสบโอกาสตรัส “สิ่งที่ท่านเว่ยพูด เราซาบซึ้งใจยิ่งนัก ให้เป็นไปตามที่ท่านเว่ยเสนอ”

เว่ยฉาเดินไปที่กองฎีกาบนพื้น หยิบฎีกาแผ่นบนสุดวางไว้ข้างๆ แล้วหยิบแผ่นที่สองขึ้นมา

“ในเมื่อเรื่องนี้ได้ข้อสรุปแล้ว กระหม่อมขอทูลเรื่องที่สอง”

เหล่าขุนนางทั้งราชสำนักแทบไม่อยากเชื่อหู! เพิ่งโดนด่าจนหูชา แถมยังโดนลดขั้นโดนปรับเบี้ยหวัดกันถ้วนหน้าทั้งราชสำนัก เรื่องใหญ่ขนาดนี้ สำหรับเขากลับเป็นแค่เรื่องแรกเท่านั้น! นี่จะด่าคนโชคร้ายคนไหนอีกกันแน่!?

เว่ยฉากวาดสายตามองไปรอบๆ “ใครคือเสนาบดีกรมพระคลัง?”

เจิ้งเหวินป๋อหัวใจสลาย เขาคือคนโชคร้ายคนนั้น เขาไม่เคยพบเว่ยฉา แต่เคยได้ยินวีรกรรมของเขา ด่าฝ่าบาทแล้วยังลาออกไปได้อย่างปลอดภัย คนผู้นี้มีฐานะสำคัญในใจฝ่าบาทแน่ๆ การที่เขายืนอยู่บนท้องพระโรงได้ ต้องได้รับพระราชทานอนุญาตจากฝ่าบาทแน่ ไม่รู้ว่าท่านเว่ยผู้นี้เรียกเขาทำไม

เว่ยฉาเดินไปหาเจิ้งเหวินป๋อ

“ตั้งแต่ฝ่าบาทสถาปนาแคว้น เห็นราษฎรลำบากเพราะสงคราม ด้วยความห่วงใยจึงลดภาษีให้ จนท้องพระคลังว่างเปล่า ทว่าที่ข้ารู้มา หลายมณฑลยังคงเก็บภาษีหนักอึ้ง และเงินพวกนั้นไม่มีสักตำลึงที่เข้าท้องพระคลัง ท่านเสนาบดีเจิ้ง ท่านเอาเงินไร้ยางอายพวกนี้ไปมากมายขนาดนี้ ไม่กลัวลูกออกมาไม่มีรูทวารหรืออย่างไร?”

เจิ้งเหวินป๋อรีบทูล “ฝ่าบาท! กระหม่อมบริหารกรมพระคลังมาหลายปีด้วยความทุ่มเท ไม่เคยโกงเงินแม้แต่ตำลึงเดียว กระหม่อมเองก็ไม่ทราบว่าเหตุใดบางมณฑลยังเก็บภาษีอยู่ ต้องเป็นขุนนางเบื้องล่างที่คดโกงเบื้องสูงแน่นอน กระหม่อมจะตรวจสอบให้ชัดเจนพ่ะย่ะค่ะ!”

เขาเตรียมตัวมาแล้ว แต่ยังไม่ดีพอ เหตุใดคนผู้นี้ถึงได้หยาบคายเยี่ยงนี้?

เว่ยฉากลับถามว่า “หากข้าเอาสุนัขจิ้งจอกปล่อยเข้าเล้าไก่ พอวันรุ่งขึ้นไก่หายหมด แล้วจิ้งจอกกลับบอกว่า 'ข้าไม่รู้เรื่องว่าไก่หายไปไหน' ท่านเสนาบดีเจิ้ง ตอนเด็กๆ ท่านเคยป่วยเป็นไข้แล้วรักษาไม่หายหรือ?”

ติดตามแฟนเพจ : minibunny และ Youtube : minibunny ฟังนิยายเสียง