บทที่ 98 อัครเสนาบดีชุยและคนแก่หัวรั้น

ฉินจินจือมองหลี่จิ้นที่กำลังคร่ำครวญพลางเอ่ยถาม “คนล่ะ”

หลี่จิ้นร้องไห้ไปชี้มือไปทางโถงหน้า

ฉินจินจือตบไหล่เขาอย่างพอใจ “อวิ๋นเกอ ไปเบิกเงินที่ห้องบัญชีมาหนึ่งร้อยตำลึง”

หลี่จิ้นที่นั่งคุกเข่าอยู่ยืดตัวตรงทันที ก่อนจะก้มกราบแทบเท้าแล้วตะโกน “ขอบพระทัยจวิ้นจู่!”

เขาโดนท่านเว่ยด่าไปอีกครึ่งเดือนก็ยังไหว!

เมื่อฉินจินจือมาถึงโถงหน้า ก็เห็นชายชราในชุดผ้าป่านหยาบกร้านคนหนึ่งกำลังจูงเด็กน้อยคนหนึ่งยืนวิจารณ์โถงรับรองอยู่

“หลานเอ๊ย ดูให้ดี นี่แหละที่เขาเรียกว่าคนรวยอวดรวย! เดี๋ยวตอนกลับบ้าน เราขนแจกันพวกนี้ไปด้วยให้หมด!”

ฉินจินจือหัวเราะออกมา “ถ้าท่านเว่ยชอบ ก็ยกให้ท่านทั้งหมดเลย”

เว่ยฉาเห็นฉินจินจือก็เบะปาก “ว่ามา เจ้าเด็กนี่เรียกข้ามาทำไม”

ฉินจินจือนั่งลงบนที่นั่งข้างๆ เว่ยฉาพลางยิ้มแฉ่ง “ท่านเว่ย มาถึงขั้นนี้แล้ว แกล้งไขสือไปก็ไม่มีประโยชน์หรอกเจ้าค่ะ”

เว่ยฉาแค่นเสียง “เจ้าส่งคนไปเกาะแกะที่บ้านข้าทุกวี่ทุกวัน ข้าจะไปรู้ได้ยังไงว่าเจ้าคิดอะไร”

ฉินจินจือทำหน้าเสียดาย “อ้าว ถ้างั้นแสดงว่าท่านเว่ยไม่มีเจตนาจะรับ ชุดขุนนางข้าก็ตัดเสร็จแล้ว ราชโองการที่ไปขอจากเสด็จปู่ก็ใกล้จะมาถึงแล้ว ในเมื่อเป็นแบบนี้ ข้าเข้าวังไปทูลขอโทษเสด็จปู่เองก็ได้”

เวลานั้นอวิ๋นจิ่นถือถาดเดินเข้ามา

“จวิ้นจู่ ชุดขุนนางที่ท่านสั่งตัดไว้ ข้าเอามาแล้วเจ้าค่ะ”

ฉินจินจือทำหน้าเสียดาย “เอาไปเก็บเถอะ ไม่มีใครใส่หรอก”

เว่ยฉาลุกพรวดขึ้นมา “ลู่เอ๋อร์ ไปหยิบมาให้ปู่หน่อย”

เด็กน้อยพอได้ยินก็รีบก้าวขาป้อมๆ วิ่งไปหาอวิ๋นจิ่น “พี่สาว!”

อวิ๋นจิ่นหัวเราะร่าส่งถาดให้

เว่ยฉาหยิบชุดขุนนางที่หลานชายส่งมาสะบัดออก

“ดูแล้วก็น่าจะพอดีตัว ข้าลองดูหน่อยก็ได้”

เว่ยฉาเพิ่งจะสวมชุดเสร็จ ก็มีคนเข้ามารายงาน

“จวิ้นจู่ ขันทีหงมาแล้วเจ้าค่ะ”

ฉินจินจือลุกขึ้นยืนแล้วประคองเว่ยฉา “ไปกันเถอะท่านเว่ย”

ใบหน้าเว่ยฉายังคงมีความไม่เต็มใจและความกระเง้ากระงอด

ฉินจินจือจิ๊ปาก “ท่านแก่แล้ว เลิกทำตัวดื้อรั้นได้แล้ว ไม่งั้นก็กลับไปที่ตรอกชิงสุ่ยของท่านซะ อย่าออกมาตลอดชีวิตเลย ให้ความทะเยอทะยานของท่านลงโลงไปกับท่านนั่นแหละ”

เว่ยฉาโกรธจนหนวดแทบตั้ง “ไม่ใช่เพราะเจ้าเชิญข้ามาหรือไง! ยังไงข้าก็คบหากับปู่เจ้ามาตั้งกี่ปี! เจ้าอยากจะให้ข้าโมโหตายหรือไง!”

ฉินจินจือเหล่มองแล้วทำเสียงจิ๊ในลำคอ “ท่านก็รู้อยู่แล้วไม่ใช่เหรอว่าข้ามันตัวร้าย ถ้าอยากให้ท่านโมโหตายจริงๆ ข้าคงไปหาท่านที่ตรอกชิงสุ่ยเองแล้ว นับสามนะ ถ้าไม่มาข้าจะไล่ขันทีหงกลับไป”

“สาม!”

ฉินจินจือเดินฉับๆ จากไป เว่ยฉาต้องวิ่งเหยาะๆ ตามถึงจะทันก้าวของนาง

เมื่อเจอขันทีหง เว่ยฉาก็พูดอย่างหอบแฮก “ไอ้เด็กแสบ เจ้าไม่รอข้าจริงๆ ด้วย!”

พอขันทีหงเห็นฉินจินจือก็รีบพูดทันที “จวิ้นจู่ บ่าวมาเพื่ออ่านราชโองการขอรับ”

ฉินจินจือส่งเสียง “อืม” แล้วเหลือบมองเว่ยฉาแวบหนึ่ง

เว่ยฉาโกรธจนหอบหายใจแรง เดินขึ้นหน้าไปคุกเข่าต่อหน้าขันทีหงด้วยท่าทางโมโห

ขันทีหงรีบเปิดราชโองการ “ด้วยพระบัญชาแห่งโอรสสวรรค์ มีรับสั่งว่า แต่งตั้งให้เว่ยฉาเป็นเจี้ยนอี้ต้าฟู พรุ่งนี้เข้าเฝ้า จบราชโองการ”

เว่ยฉาเหลือบมองฉินจินจือที่ยืนทำหน้าลอยชายอยู่ข้างๆ แล้วยิ่งโมโหหนักกว่าเดิม

ฉินจินจือเห็นเว่ยฉาจ้องมา “ไม่อยากรับหรือ?”

“ขันทีหง เขาขัดราชโองการ ท่านกลับไปถามเสด็จปู่สิว่าขัดราชโองการต้องโดนตัดหัวหรือติดคุก”

เว่ยฉากระชากราชโองการมาอย่างแรง “ใครบอกว่าข้าขัดราชโองการ!”

ฉินจินจือโยนทองแท่งให้ขันทีหงทันที แล้วยิ้มหวาน “กลับไปทูลฝ่าบาทเถอะขันทีหง บอกเสด็จปู่ด้วยว่าพรุ่งนี้ใต้เท้าเว่ยที่เป็นเจี้ยนอี้ต้าฟูจะเข้าเฝ้าตรงเวลา”

ขันทีหงรับทองมาแล้วพูดด้วยรอยยิ้ม “ถ้าเช่นนั้นบ่าวขอทูลลา”

เขาสังเกตเห็นเว่ยฉาที่ยังคงโกรธจัดอยู่ด้วยท่าทางไม่ตั้งใจ

ใบหน้าเต็มไปด้วยความไม่อยากจะเชื่อ!

สมแล้วที่เป็นจวิ้นจู่ที่มีความสามารถ!

ใต้เท้าเว่ยผู้นี้ถือเป็นขุนนางผู้มีคุณูปการสำคัญคนหนึ่งตอนที่ฝ่าบาททรงขึ้นครองราชย์ใหม่ๆ

ทว่าหลังจากฝ่าบาททรงขึ้นครองราชย์และเปิดกว้างรับสนมเข้าวัง ท่านเว่ยกลับด่าทอฝ่าบาทกลางท้องพระโรงว่ามักมากในกามและอกตัญญูต่อภรรยาเอก ก่อนจะลาออกจากตำแหน่งไปอย่างโกรธแค้น

หลังจากนั้นก็ไร้วี่แวว

เขาคิดมาตลอดว่าตำนานผู้นี้คงถูกฝ่าบาทประหารไปแล้ว

เพราะเขาเป็นคนแรกที่กล้าด่าทอโอรสสวรรค์

ตอนที่ฝ่าบาทสั่งให้เขามาอ่านราชโองการ เขายังแปลกใจอยู่บ้าง

ไม่นึกเลยว่าจวิ้นจู่จะเชิญตัวคนผู้นี้กลับมาได้จริงๆ

ฉินจินจือมองเว่ยฉาที่ทำหน้ารังเกียจราชโองการแล้วพูดว่า “ถ้าท่านไม่ลาออก ป่านนี้คงเป็นถึงกงเจวี๋ยขั้นสามไปแล้ว ตอนนี้ได้เป็นแค่ขุนนางขั้นห้าตัวเล็กๆ รู้สึกยังไงบ้างล่ะเจ้าคะ?”

สมัยที่ฝ่าบาททำศึกไปทั่วสารทิศ ท่านเว่ยผู้เดียวลิ้นสาลิกาสยบเหล่าผู้กล้า

โน้มน้าวให้หลายฝ่ายยอมร่วมมือและสวามิภักดิ์ เรียกได้ว่าฝ่าบาทจะมีกำลังทหารเพียงพอที่จะบุกยึดเมืองหลวงได้นั้น ท่านเว่ยมีส่วนสำคัญอย่างยิ่ง

เพียงแต่ตอนนั้นท่านเว่ยตรงจนน่าเหลือเชื่อ

หลังจากพยายามคัดค้านเรื่องที่ฝ่าบาทรับสนมเข้าวังเต็มที่แต่ไม่สำเร็จ ก็ด่าทอฝ่าบาทแล้วลาออกไป

เว่ยฉาแค่นเสียง “ในเมื่ออยากให้ข้ากลับมารับราชการ ข้าก็มีเงื่อนไข!”

ฉินจินจือเลิกคิ้ว “พรุ่งนี้ข้าจะส่งหลานชายท่านไปหาใต้เท้าเผย ให้ครูของโอรสสวรรค์สั่งสอน แค่นี้คงพอแล้วใช่ไหมเจ้าคะ?”

เว่ยฉากระแอม “เอาแจกันพวกนั้นไปส่งที่บ้านข้าด้วย”

ฉินจินจือตบมือ อวิ๋นเกอเดินเข้ามาในมือถือถาดอีกใบ

“โฉนดบ้านที่ตรอกหนานเชวี่ยเลขที่สิบห้า สัญญาขายตัวของสาวใช้และบ่าวชายยี่สิบคน ตั๋วเงินหนึ่งหมื่นตำลึง รอท่านจัดการที่พักให้เรียบร้อยแล้วข้าจะคัดคนคุ้มกันอีกสิบกว่าคนไปให้”

“อ้อ แล้วแจกันพวกนั้นก็จะส่งไปที่บ้านให้ท่านด้วย”

เว่ยฉาไม่เกรงใจแม้แต่น้อย “นี่ล้วนเป็นสิ่งที่ปู่ของเจ้าติดค้างข้า ทั้งหมดนี้ถือว่าเจ้ากตัญญูแทนเขาก็แล้วกัน”

พูดพลางจะคว้าถาดมา

แต่ฉินจินจือกลับกดถาดไว้ แล้วยิ้มแฉ่ง “ให้ลูกชายท่านมาทำงานกับข้าด้วย”

…

วันต่อมา ตอนที่เหล่าขุนนางเข้าเฝ้า ต่างก็พบเว่ยฉาที่ปะปนอยู่ในกลุ่มคน

เว่ยฉาลาออกจากราชการไปยี่สิบกว่าปี ขุนนางหน้าใหม่ย่อมไม่รู้จักเขา ส่วนขุนนางเก่าก็จำเขาไม่ได้แล้ว

แต่ชุดขุนนางบนตัวเขานั้นหรูหราเกินไป

ชุดขุนนางขั้นห้าตัวนั้นเย็บด้วยด้ายทองทั้งตัว

ประกอบกับทำหน้าบูดบึ้งของเว่ยฉาแล้ว ช่างดูถือดีเสียไม่มี

ที่สำคัญที่สุดคือในมือเขากอดกองฎีกาไว้ปึกใหญ่

นี่มันมีเรื่องอะไรต้องกราบบังคมทูลมากขนาดนี้กัน?

แต่ไม่นานคนพวกนี้ก็รู้ว่าฎีกาพวกนี้มีไว้ทำไม

หลังจากเหล่าขุนนางเข้าสู่ท้องพระโรงและทำความเคารพตามธรรมเนียม

เสียงขันทีหงก็ดังขึ้น “มีเรื่องอันใดกราบบังคมทูล หากไม่มีขอให้ถอยหลังออกไป!”

เสียงหนึ่งดังมาจากท้ายแถวขุนนาง

“กระหม่อม! มีเรื่องจะกราบบังคมทูล!”

ฮ่องเต้ได้ยินเสียงนั้นก็เกิดอาการเหม่อลอยไปชั่วขณะ

ยี่สิบกว่าปีผ่านไป เสียงนี้ก็ดูแก่ชราลงไปตามกาลเวลา

ขันทีหงรีบพูด “เข้ามาทูล!”

เว่ยฉาอุ้มกองฎีกาเดินไปเบื้องหน้าเหล่าขุนนาง

ขุนนางอาวุโสหลายคนที่อยู่แถวหน้าหรี่ตามองพลันเบิกตากว้าง!

นี่… นี่มันเว่ยฉา!

ฮ่องเต้ก็มองเห็นใบหน้าของเว่ยฉาชัดเจน มุมปากยกยิ้มเบาๆ ราวกับภาพเหตุการณ์สมัยสู้รบที่พวกเขาสู้เคียงบ่าเคียงไหล่เพื่ออุดมการณ์เดียวกันยังคงแจ่มชัดเหมือนเพิ่งเกิดขึ้นเมื่อวาน

ต่างก็กลายเป็นคนแก่กันหมดแล้ว

เว่ยฉากล่าวด้วยน้ำเสียงหนักแน่น “กระหม่อม เว่ยฉา ขอถวายฎีกาเอาผิดขุนนางทุกคนที่เข้าร่วมพิธีบวงสรวงในครั้งนี้!”

ติดตามแฟนเพจ : minibunny และ Youtube : minibunny ฟังนิยายเสียง